thumb|Logo Centralnego Domu Towarowego thumb|CDT w 1962 thumb|Stoisko z konfekcją w latach 50. XX w. Centralny Dom Towarowy (CDT), Centralny Dom Dziecka, Dom Towarowy „Smyk”, od 2018 budynek biurowy Cedet – budynek domu towarowego, znajdujący się w Warszawie – pierwotnie pod adresem ul. Bracka 15/19, następnie ul. Krucza 50.
Budynek został zaprojektowany w latach 1947–1948 przez Zbigniewa Ihnatowicza oraz Jerzego Romańskiego i otwarty 22 lipca 1951 jako Centralny Dom Towarowy. W 1971 roku przeniesiono tam Centralny Dom Dziecka, mieszczący się wcześniej w Domu Towarowym Braci Jabłkowskich. Od zakończonej w 2018 roku przebudowy funkcjonuje jako budynek biurowy Cedet.
CDT był przykładem architektury powojennego modernizmu. Gmach ukończono już po wprowadzeniu doktryny realizmu socjalistycznego (1949), przez co jego forma architektoniczna spotkała się z ostrą krytykąKrzysztof Mordyński, CDT – maszyna do kupowania, „Stolica” 2009, nr 12, s. 12–14.. Budynek był jak na ówczesne czasy bardzo nowoczesny i funkcjonalny.
Opis Lata 1951–2014 Był to jeden z pierwszych budynków w PRL wyposażonych w podziemny garaż. Obiekt wolnostojący, składający się z trzech brył. Pierwsza ustawiona była frontem do Al. Jerozolimskich i będąca całkowicie przeszklonym budynkiem unoszącym się w powietrzu nad ziemią na słupach z żelazobetonu (fr. pilotis), druga w zamierzeniu miała być halą spożywczą ułożoną w kierunku północnym, trzecia zaś miała być biurowcem usytuowanym od strony ulicy Widok. Budynek miał wielkie dębowe okna ze szkłem giętym. Zainstalowano w nim niestosowane dotychczas w Polsce urządzenia przeciwsłoneczne. Na południowej stronie elewacji przewidziano umieszczenie specjalnej konstrukcji na reklamy i urządzenia przeciwpożarowe. Budynek zrealizował w pełni pięć zasad architektury nowoczesnej Le Corbusiera. Budynek zapisał się w historii jako wybitne dzieło funkcjonalizmu w architekturze polskiej XX wieku"Architektura betonowa" Dariusz Kozłowski Kraków 2001, s. 27.
Fasada od strony Al. Jerozolimskich była ozdobiona neonem w kształcie serpentyny zakończonej strzałką oraz ułożonymi pionowo literami „CDT”. Neon został zaprojektowany i wykonany w 1956 w NRD. Wnętrza budynku były przestronne i dobrze doświetlone, dzięki całkowitemu przeszkleniu wszystkich kondygnacji aż do czasu przebudowy, kiedy wymieniono przezroczyste szyby na przyciemniane.
W kwietniu 1952 na szóstym piętrze budynku otwarto restaurację „Stolica”.
Na antresoli budynku znajduje się taras z widokiem na Al. Jerozolimskie, dawniej wykorzystywany przez popularną kawiarnię. Budynek jest również wyposażony w taras na dachu płaskim, który wykorzystywano w czasach PRL do organizowania pokazów mody.
W środku budynku komunikacja była zapewniona poprzez 6 ośmioosobowych wind, a każde piętro wyposażone było w niezależne od pozostałych schody ruchome, były to drugie ruchome schody w Warszawie. Budynek posiadał również 4 windy towarowe. Dogodne wyjścia zapewniały 4 klatki schodowe, z których 2 skrajne, jako schody bezpieczeństwa, wyprowadzały bezpośrednio na ulice Bracką i Kruczą. W holu części handlowej zastosowano terakotę, na piętrach posadzkę dębową, a w podziemiach podłogę z betonu wzmacnianego szkłem lub stalowymi opiłkami.
Autorem logotypu CDT był Karol Śliwka. Część wystroju wnętrz, m.in. kawiarnię na antresoli, restaurację i dancing „Stolica”, zaprojektował architekt Jan Poliński.
W latach 60. XX wieku Centralny Dom Towarowy był największym sklepem w Warszawie. W dwóch budynkach i podziemnych magazynach pracowało ok. 2000 osób.
W niedzielę, 21 września 1975 roku ok. 20:00 w budynku wybuchł pożar. Zapaliło się szóste piętro z dywanami, wykładzinami podłogowymi i tkaninami. Pożar przeniósł się na niższe piętra i objął trzy piętra budynku. Pożar opanowano około północy, jednak jeszcze ok. 8.00 rano 6 sekcji straży pożarnej likwidowało ostatnie ogniska pożaru.
Za przyczynę pożaru przyjęto zatarcie łożysk niewyłączonego mechanizmu schodów ruchomych. Podczas remontu zmieniono wiele z pierwotnego wyglądu budowli. Uproszczono fasadę i zrezygnowano z detali wykończenia. Odbudowany po pożarze budynek oddano do użytku 25 listopada 1977.
Po remoncie dawny Centralny Dom Dziecka nazywano „Smyk” i stał się częścią Domów Towarowych Centrum. W 2000 roku DH Smyk został wydzielony ze spółki Domy Towarowe Centrum i powołano spółkę Smyk Sp. z o.o., która utworzyła markę sklepów z artykułami dla dzieci.
W roku 2006 główna bryła budynku (bez skrzydła biurowego i niskiej części mieszczącej delikatesy) została wpisana do rejestru zabytków.
Cedet W 2014 nowy właściciel nieruchomości, spółka Immobel, rozpoczął przebudowę budynku na biurowiec. Obiekt został zburzony z wyjątkiem konstrukcji żelazobetonowej od strony Alej Jerozolimskich. Tak duży zakres wyburzeń wywołał krytykę znawców architektury. Zaakceptował ją jednak wcześniej stołeczny konserwator zabytków, uznając, że był to jedyny fragment oryginalnej konstrukcji, który w niezmienionym kształcie przetrwał pożar w 1975.
Budynek pod nazwą Cedet został oddany do użytku w maju 2018. Dobudowano do niego nowe skrzydło od strony północnej. Około 7 tys. m² przeznaczono na handel i usługi, a 15 tys. m² na biura. Na fasadzie odtworzono neon, a wewnątrz gmachu głównego, od drugiego piętra w górę, powstało patio.
Budynek w kulturze masowej Centralny Dom Towarowy pojawia się na kartach powieści Zły (1955) Leopolda Tyrmanda – m.in. tutaj ma miejsce finał pościgu Złego za Filipem Merynosem.
Jedna ze scen filmu Lekarstwo na miłość odbywa się na tarasie kawiarni na antresoli budynku.
Oryginalne wnętrza CDT-u przed przebudową można zobaczyć w barwnym fragmencie czarno-białego filmu Ósmy dzień tygodnia.
Galeria
Przypisy
Bibliografia http://warszawa.naszemiasto.pl/wydarzenia/922509.html naszemiasto.pl Ognisty wrzesień 1975 ŻycieWarszawy.pl Architektura Nr 4 z 1952 Architektura Nr 5 z 1948 Architektura Nr 6 z 1958 Express Wieczorny 19.07.1951 Express Wieczorny 21.07.1951 Express Wieczorny 24 27.12.1964 Express Wieczorny 26.07.1951 Express Wieczorny 28.11.1948 Stolica Nr 3 z 1952 Stolica Nr 15 z 1951 Życie Warszawy 19.07.1951 Życie Warszawy 21.09.1975 Życie Warszawy 23.09.1975 Życie Warszawy 31.01.1950 Życie Warszawy 28.11.1948 T. Przemysław Szafer „Współczesna architektura polska”, Warszawa 1988, Arkady, s. 55–57
Kategoria:Architektura modernizmu w Warszawie Kategoria:Budynki biurowe w Warszawie Warszawa Kategoria:Domy towarowe w Warszawie Kategoria:Zabytki nieruchome w Warszawie Kategoria:Aleje Jerozolimskie Kategoria:Śródmieście Północne