thumb|Samuel Meyerson podczas partii szachów, w środku Julius Eliasberg Samuel Meyerson (ur. 23 października 1851 w Płońsku, zm. 14 października 1939 w Warszawie) – polski lekarz laryngolog. Jeden z pierwszych polskich laryngologów; wymienia go Adam Politzer w swojej Geschichte der Ohrenheilkunde (1907).
Życiorys Urodził się 23 października 1851 w Płońsku w rodzinie żydowskiej Józefa i Zofii. Jego krewnym był filozof Émile Meyerson (1859–1933). Uczęszczał do gimnazjum w Toruniu, ukończył je w Warszawie w 1869, wyróżniony złotym medalem. Studiował medycynę na wydziale lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. W 1874 otrzymał tytuł lekarza. Następnie, od 1878 do 1882, był asystentem na oddziale wewnętrznym Szpitala Ujazdowskiego. W 1882 na kilka miesięcy wyjechał specjalizować się w laryngologii do Wiednia, a stamtąd do Paryża. Po powrocie praktykował w Warszawie. W latach 1890–1896 pracował w ambulatorium laryngologicznym Szpitala dla Dzieci im. Bersonów i Baumanów.
Honorowy lekarz Przytułku dla Bezdomnych Żydów przy Komitecie Centralnym m. st. Warszawy (1914–1916), kurator ambulatorium gminy starozakonnych (od 1913), kierownik Sekcji Żydowskich Szkół Powszechnych w Wydziale Oświecenia Publicznego Komitetu Obywatelskiego m. st. Warszawy (1914–1918), prezydent Towarzystwa Szkół dla Głuchoniemych Dzieci Żydowskich w Warszawie, członek Rady Departamentu Opieki nad Dzieckiem w Ministerstwie Zdrowia Publicznego i Rady Oświecenia Publicznego w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Przewodniczący Sekcji Otolaryngologicznej Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego.
Od 1882 żonaty z Rachelą z domu Eliasberg. Mieli dwójkę dzieci, Ignacego (1888–1983) i Helenę (ur. 1890).
Wybrane prace O odruchach nerwowych wywoływanych przez zmiany w muszlach nosowych. Gazeta Lekarska 2 (18, 19), s. 343, 368 (1884) O wprowadzeniu świeczek do trąbki Eustachiusza w nieżytach ucha średniego. Medycyna 12, s. 2–8 (1884) Polip krtaniowy operowany po uprzedniem znieczuleniu kokainą. Medycyna 12, s. 809–813 (1884) O przeszkodach przy usuwaniu rurki tracheotomicznej. Medycyna 12, s. 225, 241 (1884) O niespodzianem znajdowaniu ciał obcych w nosie u dzieci. Medycyna 12, s. 712–714 (1884) O stosowaniu kokainy w laryngologii i rynologii. Medycyna 13, 5, s. 77–84 (1885) O przewlekłym nieżycie nosa i zboczeniach nerwowych w związku z nim będących. Medycyna 13, s. 767–775 (1885) Ueber den Einfluss peripherer Trigeminusreize auf das Gehörorgan. Wiener medizinische Presse 26, s. 1381–1384 (1885) Zupełne błoniaste zarośnięcie nozdrzy tylnich. Medycyna 8, 9 (1887) Zur Pigmentfrage. Arch. f. path. Anat. 118, s. 197–207 (1889) Ueber Knochenblasenbildung, nebst einem Falle von empyematöser Knochenblase Monatschr. f. Ohrenh 27, s. 193–197 (1893) Przyczynek do etiologii błoniastego zarośnięcia gardzieli. Medycyna 21, s. 803–807 (1893) Goldflam S, Meyerson S. O przedmiotowych szmerach w uchu i głowie. Medycyna 21, 46, 47, s. 922–927, 939–946 (1893) Meyerson S, Goldflam S. Ueber objectiv wahrnehmbare Ohr- und Kopfgeräusche. Wiener medizinische Presse 36 (17, 18 i 19), s. 641–647, 691–695, 728–730 (1895) Bemerkungen zu Prof. Hofmeier's Arbeit: Zur Behandlung der Nachgeburtszeit. Münchner Medizinische Wochenschrift 47, s. 86 (1900) O leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego. Medycyna i Kronika Lekarska 47, 16, s. 314–318 (1912) Przypadek raka krtani, spostrzegany od chwili jego powstania. Polska Gazeta Lekarska 10, 51, s. 987–988 (1931)
Przypisy
Bibliografia Piotr Szarejko: Słownik lekarzy polskich XIX wieku, tom IV. Wydawnictwo Naukowe „Semper”, Warszawa 1997, s. 258–259 . Adam Politzer: Geschichte der Ohrenheilkunde, II Band. Verlag von Ferdinand Enke, Stuttgart 1913 s. 310.
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Płońsku Kategoria:Polscy otorynolaryngolodzy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Urodzeni w 1851 Kategoria:Zmarli w 1939