thumb|Strychnos toxifera, Koehler 1887 Kurara – neurotoksyny pozyskiwane jako wyciąg różnych gatunków roślin, używane głównie przez Indian południowoamerykańskich, ale też w innych rejonach świata, do zatruwania strzał do łuków i dmuchawek.
Neurotoksyny blokują acetylocholinowe receptory nikotynowe występujące w synapsach nerwowo-mięśniowych mięśni szkieletowych.
Surowcem do wyrobu trucizny jest kora różnych gatunków kulczyby (Strychnos toxifera, S. schomburgkii, S. cognes), Chondrodendron, Abuta, Sciadotenia, cebule trójżeńca Burmannia, śluzy z korzeni Cissus erosa.
W różnych preparatach kurary zidentyfikowano około 70 alkaloidów. Cechą wspólną kurar są dimeryczne alkaloidy z czwartorzędowymi grupami aminowymi. Do alkaloidów kurary porażających przewodnictwo nerwowo-mięśniowe należą: , LD100 120 μg/kg (mysz, wlew dożylny), tubokuraryna, LD100 23 μg/kg (mysz, wlew dożylny), , LD100 320 μg/kg (mysz, wlew dożylny).
Właściwości toksyczne kurary dotyczą tylko sytuacji bezpośredniego przedostania się substancji do krwiobiegu. Spożycie kurary jest nieszkodliwe, gdyż nie jest wchłaniana przez przewód pokarmowy. Kurara jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym: powoduje natychmiastowe wiotczenie mięśni. Działanie to wykorzystywane jest w anestezjologii od roku 1939; od 1942 stosuje się w tym celu czystą tubokurarynę. Obecnie wykorzystuje się pochodne syntetyczne o zbliżonej budowie, na przykład atrakurium, o lepszym profilu działania i stabilności podczas przechowywania.
Działanie kurary niweluje się podaniem niewielkich dawek neostygminy lub innych inhibitorów acetylocholinoesterazy.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Alkaloidy Kategoria:Antagonisty nikotynowe Kategoria:Toksyny roślinne