Wacław Piotrowski (ur. 4 września 1887 w Warszawie, zm. 2 czerwca 1967 tamże) – malarz polski (portrecista, pejzażysta, rysownik).
Życiorys Urodził się 4 września 1887 w Warszawie, w rodzinie Jana i Rozalii z Górnickich. Ukończył szkołę średnią, Szkołę Rysunkową, a w latach 1907–1911 studiował w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych przy ulicy Hożej, początkowo rzeźbę pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego, a następnie malarstwo pod kierunkiem Kazimierza Stabrowskiego, Konrada Krzyżanowskiego, Edwarda Trojanowskiego i Stanisława Lentza.
Od debiutu wystawowego w roku 1910, był (do 1939), stałym uczestnikiem wystaw i salonów Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.
W latach 1919–1922 przebywał we Francji, głównie w Paryżu, gdzie brał udział w salonach i wystawach organizowanych przez Société des Artistes Français oraz Société Nationale des Beaux Arts. W tym samym roku wziął udział w wystawie The International Society of Sculptors, Painters and Gravers w Londynie. W 1921 miał indywidualną wystawę w Paryżu w Galerie Devambez, z którą był wtedy związany kontraktem.
Później malował pejzaże w Neapolu (1924) i Wenecji (1924–1926).
Był portrecistą. W kilku okresach swego życia malował olejne i akwarelowe pejzaże oraz szkice piórkiem z natury, jednak stanowiły one margines jego ulubionej działalności artystycznej, jaką był portret psychologiczny. Na płótnie i kartonie utrwalał zakątki i mury warszawskiego Starego Miasta, pałace, pomniki i drzewa Łazienek oraz Wilanowa. Ale przede wszystkim malował portrety, w tym także portrety ubogich mieszkańców stolicy – woźnych, posłańców, praczek, żebraków i mieszkańców domów noclegowych.
Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku znane były i często reprodukowane w polskiej prasie dwa jego portrety sportowe: Stefana Kostrzewskiego w trakcie biegu przez płotki (olej) oraz Haliny Konopackiej podczas pchnięcia kulą (rysunek węglem). Oba portrety były eksponowane w Amsterdamie, w tamtejszym muzeum miejskim, na wystawie Sport w malarstwie, towarzyszącej IX Igrzyskom Olimpijskim w Amsterdamie w 1928 roku.
W 1928 za obraz Łobuzy otrzymał nagrodę m. st. Warszawy, w 1933 za Autoportret medal srebrny Zachęty, w 1936 za obraz Glinka nagrodę im. Marii Lenckiej, w 1937 za obraz Vanitas Vanitatum i w 1938 za Autoportret nagrody Ministra Spraw Zagranicznych.
Jego obrazy znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie, Ministerstwa Kultury i Sztuki, a rysunki w Gabinecie Rycin Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego.
Od 28 maja 1922 był mężem Lucyny Kasztelanic.
Przypisy
Bibliografia Wanda Maria Rudzińska, Wacław Piotrowski, „Polski Słownik Biograficzny”, wyd. Polska Akademia Nauk, Wrocław 1981, tom 26, s. 518–519. Wanda Maria Rudzińska, Warszawa i Mazowsze w twórczości Wacława Piotrowskiego, „Rocznik Mazowiecki”, Warszawa 1979, tom 7, s. 311–329 (z ilustracjami) Wanda Maria Rudzińska, praca magisterska Twórczość malarska Wacława Piotrowskiego w latach 1910–1939. Zarys monograficzny, napisana pod kierunkiem profesora Andrzeja Jakimowicza i obroniona na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego w 1972.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Akwareliści Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1967