Skoki narciarskie na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970 – zawody w skokach narciarskich przeprowadzone pomiędzy 14 a 22 lutego 1970 na skoczniach w Szczyrbskim Jeziorze w ramach Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 1970 w Wysokich Tatrach.

Po raz trzeci rozegrano dwie indywidualne konkurencje w skokach narciarskich – na obiekcie dużym i normalnym. Dodatkowo w ostatnim dniu trwania mistrzostw rozegrano nieoficjalny konkurs drużynowy, który pełnił rolę konkurencji pokazowej.

Dwukrotnym mistrzem świata został reprezentant Związku Radzieckiego – Garij Napałkow. Po raz drugi w historii jeden zawodnik zwyciężył w konkursach skoków na obu skoczniach w trakcie trwania jednych mistrzostw świata. Srebrne medale zdobyli: Yukio Kasaya na skoczni normalnej i Jiří Raška na dużej, a brązowe – Lars Grini na skoczni normalnej i Stanisław Gąsienica-Daniel na dużej.

Konkursy w 1970 były osiemnastą edycją mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, a po raz trzeci (po 1925 i 1935 roku) zorganizowano je na terenie Czechosłowacji.

Przed mistrzostwami Organizacja thumb|Kompleks skoczni narciarskich MS 1970 w Szczyrbskim Jeziorze (zdjęcie z 1971) Po raz trzeci w historii organizację mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym powierzono Czechosłowacji. Drugi raz, po 1935, zawody zorganizowano w Wysokich Tatrach. Skocznia narciarska, na której zawodnicy rywalizowali w 1935, tj. Jarolímek, w 1962 została zburzona, a w jej miejsce w latach 1968–1969 w Szczyrbskim Jeziorze powstał nowy kompleks skoczni MS 1970, przygotowanych specjalnie z okazji mistrzostw świata. Zmodernizowane zostały także trasy biegowe oraz od nowa utworzona została cała okoliczna infrastruktura. Dodatkowo, w związku z organizacją mistrzostw, unowocześniona i zelektryfikowana została kolej zębata, zastępując dotychczas funkcjonującą kolej parową. Wszystkie te działania sprawiły, że Wysokie Tatry stały się wówczas najbardziej nowoczesnym ośrodkiem narciarskim w Europie Środkowej.

Przewodniczącym komitetu organizacyjnego MŚ 1970 w Wysokich Tatrach był Jozef Lukáč, a wiceprzewodniczącym – Ladislav Harvan. Podczas konkursów w skokach narciarskich delegatem technicznym z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej (FIS) był Anatolij Akientjew.

Podczas zawodów na trybunach zasiadali zaproszeni członkowie delegacji partyjnych i rządowych, w tym prezydent Czechosłowacji – Ludvík Svoboda, premier – Lubomír Štrougal i przywódca Komunistycznej Partii Czechosłowacji – Gustáv Husák, a także prezydent Międzynarodowej Federacji Narciarskiej – Marc Hodler.

Faworyci thumb|Jiří Raška – mistrz i wicemistrz olimpijski z Grenoble (zdjęcie z 2008) Podczas poprzedniej edycji mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym, która odbyła się w 1966 w Oslo, zawody na obu skoczniach (normalnej i dużej) wygrał Bjørn Wirkola. Była to pierwsza sytuacja w historii, w której w obu konkursach mistrzostw świata zwyciężył ten sam skoczek. W zorganizowanych dwa lata później zawodach olimpijskich w Grenoble zwyciężyli Jiří Raška na skoczni normalnej i Władimir Biełousow na skoczni dużej.

Na przełomie 1969 i 1970 odbył się 18. Turniej Czterech Skoczni. Konkursy tradycyjnie rozegrano na skoczniach w Oberstdorfie, Garmisch-Partenkirchen, Innsbrucku i Bischofshofen. Zwycięstwa w poszczególnych konkursach odnieśli kolejno: Garij Napałkow, Jiří Raška, Bjørn Wirkola i ponownie Raška. Mimo braku zwycięstwa w którymkolwiek z konkursów, triumf w klasyfikacji łącznej odniósł Horst Queck, który o 2,8 punktu wyprzedził Wirkolę.

Queck zwyciężył także w rozegranej w styczniu szóstej edycji Pucharu Przyjaźni, w którym uczestniczyli skoczkowie z Niemiec Wschodnich, Czechosłowacji i Polski. Reprezentant NRD wygrał wszystkie trzy konkursy – w Oberhofie, Klingenthal i Brotterode.

Tuż przed rozpoczęciem mistrzostw świata w Wysokich Tatrach, 1 lutego przeprowadzone zostały zawody w skokach narciarskich na mistrzostwach Europy juniorów w narciarstwie klasycznym w austriackim Gosau. W zawodach zwyciężył Bernd Eckstein, srebrny medal zdobył Odd Grette, a brązowy – Bernd Hoddow. Jeden ze skoczków startujących w mistrzostwach Europy juniorów – Gyula Molnár (szóste miejsce w konkursie) – wystąpił także w mistrzostwach w Wysokich Tatrach.

Bezpośrednio przed zawodami w roli faworytów do zwycięstwa wymieniano nazwiska skoczków reprezentujących Związek Radziecki, w tym zwłaszcza Władimira Biełousowa i Garija Napałkowa, Niemcy Wschodnie, w tym zwłaszcza Horsta Quecka, a także reprezentantów Norwegii – Bjørna Wirkolę i Czechosłowacji – Jiříego Raškę.

Zasady W dniu zawodów skoczkowie oddawali po trzy skoki, z czego pierwszy miał charakter serii próbnej, a dwa kolejne zaliczane były do rywalizacji konkursowej. Każdy skok konkursowy oceniany był przez pięciu sędziów powołanych przez Międzynarodową Federacją Narciarską. Sędziowie wystawiali noty za styl lotu i lądowania – każdy z nich mógł przyznać skoczkowi maksymalnie 20 punktów. Do noty punktowej zawodnika wliczana była nota za odległość, która naliczana była względem punktu tabelarycznego skoczni (77 metrów na skoczni normalnej, 99 metrów na skoczni dużej), a także nota za styl, na które składały się trzy z pięciu not sędziowskich (poza dwiema notami skrajnymi).

Skocznie Obiekty w Szczyrbskim Jeziorze, na których przeprowadzono konkursy mistrzostw świata, wybudowane specjalnie na tę imprezę, nazwano MS 1970 właśnie z uwagi na organizację zawodów w Wysokich Tatrach. Punkt normatywny skoczni dużej umieszczony był na 90. metrze, a normalnej – na 70. metrze.

Zdjęcie Nazwa skoczni Miejscowość Punkt normatywny Rekord skoczniW tabeli podano rekordy skoczni, które obowiązywały przed rozpoczęciem mistrzostw świata.75px MS 1970 ASzczyrbskie Jezioro P-90 95,0 m Josef Kraus 1969 MS 1970 B P-70brak danych

Medaliści Konkurs indywidualny na skoczni P-70 (14.02.1970) Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za stylA • B • C • D • E Nota łączna Strata16px| Garij Napałkow78,5 m115,4 pkt84,0 m125,2 pkt17,5 • 17,5 • 17,0 • 18,0 • 18,018,0 • 18,0 • 18,0 • 18,5 • 18,0240,6 pkt–16px| Yukio Kasaya84,5 m122,0 pkt79,0 m115,7 pkt17,0 • 16,0 • 16,5 • 17,5 • 16,517,5 • 17,5 • 17,5 • 17,5 • 17,0237,7 pkt2,9 pkt16px Lars Grini 81,0 m118,4 pkt81,5 m116,2 pkt17,5 • 17,5 • 18,0 • 17,0 • 17,017,0 • 14,5 • 16,0 • 17,5 • 16,0234,6 pkt6,0 pkt

Konkurs indywidualny na skoczni P-90 (21.02.1970) Medal Imię i nazwisko Skok 1 Skok 2 Noty za stylA • B • C • D • E Nota łączna Strata16px| Garij Napałkow91,0 m98,3 pkt109,5 m127,7 pkt16,0 • 16,5 • 16,5 • 16,5 • 16,516,5 • 18,5 • 18,0 • 17,5 • 17,5226,0 pkt–16px| Jiří Raška91,0 m99,8 pkt99,0 m112,5 pkt17,5 • 17,0 • 17,0 • 17,0 • 17,017,0 • 18,0 • 17,5 • 18,0 • 17,0212,3 pkt13,7 pkt16px Stanisław Gąsienica-Daniel 92,0 m99,7 pkt100,5 m112,1 pkt16,0 • 16,5 • 16,5 • 16,5 • 17,016,5 • 16,5 • 17,0 • 16,5 • 17,0211,8 pkt14,2 pkt

Klasyfikacja medalowa

Przebieg zawodów thumb|Horst Queck – jeden z faworytów do medalu MŚ zajął 30. miejsce w konkursie na skoczni normalnej po upadku w pierwszej serii konkursowej Podczas ceremonii otwarcia mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym w Wysokich Tatrach przysięgę w imieniu zawodników złożył reprezentant gospodarzy – Jiří Raška. Konkurs skoków na obiekcie normalnym był pierwszą konkurencją mistrzostw i rozpoczął się serią próbną 14 lutego 1970 o godz. 13:00, czyli godzinę po początku uroczystości otwarcia.

Do konkursu zgłoszonych zostało 67 zawodników, spośród których ostatecznie skoki oddało 66Nie wystartował Francuz Alain Macle.. Dwunastu zawodnikom udało się w pierwszej serii konkursowej osiągnąć odległość przynajmniej 80-metrową. Pierwszym, który przekroczył 80 metrów, był Lars Grini (81 m). Najdłuższy rezultat osiągnął natomiast Yukio Kasaya, który skoczył 84,5 metra. W łącznej klasyfikacji przegrał jednak z Władimirem Biełousowem, który uzyskał co prawda odległość o trzy metry gorszą, jednak otrzymał wyższe noty sędziowskie za styl. Trzecią pozycję na półmetku zawodów, za Biełousowem i Kasayą, zajmował Karl-Erik Johansson, który skoczył 84 metry. W pierwszej serii swojego skoku nie ustał jeden z faworytów do zdobycia medalu – Horst Queck, który uzyskał 80,5 metra, jednak obniżone noty sędziowskie siedmio- i dziesięciopunktowe pozbawiły go szans na walkę o podium.

W drugiej serii barierę 80 metrów osiągnęło lub przekroczyło sześciu skoczków. Najdalej lądował Garij Napałkow – na 84. metrze. Dzięki temu reprezentant ZSRR, który po pierwszej rundzie plasował się na 10. miejscu, awansował na miejsce pierwsze, zdobywając tym samym złoty medal i tytuł mistrza świata. Kolejne pod względem długości skoki uzyskali: Josef Matouš (82,5 m), Lars Grini (81,5 m), Jo Inge Bjørnebye (81 m), Horst Queck (81 m) i Josef Zehnder (80 m). Drugi po pierwszej serii Yukio Kasaya uzyskał w rundzie finałowej 79 metrów, co pozwoliło mu wyprzedzić Władimira Biełousowa, ale nie wystarczyło do pokonania Garija Napałkowa. W efekcie Japończyk zajął drugie miejsce i zdobył srebrny medal wraz z tytułem wicemistrza świata. Brązowy medal wywalczył natomiast siódmy po pierwszej serii Lars Grini.

Drugi konkurs indywidualny rozegrano 21 lutego 1970 na dużej skoczni, której punkt normatywny zlokalizowany był na 90. metrze. W zawodach wystartowało 68 zawodników. W pierwszej serii granicę punktu normatywnego osiągnęło dziewiętnastu zawodników. Pierwszym, który tego dokonał, był startujący z drugim numerem startowym Jürgen Dommerich (91 m). Najdłuższe skoki serii, po 95 metrów, oddali Ernst Kröll z Austrii i Karl-Erik Johansson ze Szwecji. Za swoje próby uzyskali jednak niższe oceny sędziowskie niż Tadeusz Pawlusiak i Karel Kodejška. Pawlusiak osiągnął 94,5 metra i na półmetku rywalizacji prowadził w zawodach. Tuż za nim sklasyfikowany był Kodejška po skoku na 93 metry. Mistrz świata z mniejszego obiektu, Garij Napałkow, po pierwszej rundzie sklasyfikowany był na 13. miejscu po skoku na 91 metrów.

Przed rozpoczęciem drugiej serii skoków jury zdecydowało się podwyższyć rozbieg, z którego startowali zawodnicy. Bezpośrednio przełożyło się to na osiągane przez skoczków odległości – 51 z nich uzyskało przynajmniej 90, a 13 przynajmniej 100 metrów. Najdłuższe próby oddali Garij Napałkow i Ingolf Mork – obaj uzyskali po 109,5 metra, przy czym Norweg nie ustał swojego skoku. Wynik Napałkowa stał się nowym rekordem skoczni MS 1970 A i pozwolił mu na awans z trzynastego na pierwsze miejsce. Kolejne pod względem długości skoki osiągnęli Heinz Schmidt (104 m) i Hans Schmid (102 m). Srebrny medal w zawodach zdobył Jiří Raška po skoku na 99 metrów, a brązowy – Stanisław Gąsienica-Daniel, który uzyskał 100,5 metra w serii finałowej. Prowadzący po pierwszej części zawodów Tadeusz Pawlusiak w serii finałowej osiągnął 100,5 metra i gdyby pewnie wylądował, wystarczyłoby to na zdobycie srebrnego medalu. Tuż po lądowaniu zaliczył jednak upadek po zakrawędziowaniu jednej z nart. Spowodowało to spadek Polaka na 34. miejsce w łącznej klasyfikacji.

Konkursy w skokach narciarskich zgromadziły na trybunach ok. 140 000 kibiców.

Biorąc pod uwagę wyłącznie starty w mistrzostwach świata w narciarstwie klasycznym, tzn. bez uwzględniania wyników olimpijskich na zasadzie „podwójnego mistrzostwa”, Napałkow został pierwszym w historii mistrzem świata w skokach narciarskich, który startował w barwach ZSRR. Jednocześnie został drugim zawodnikiem, po Bjørnie Wirkoli, który wygrał oba konkursy w trakcie jednych mistrzostw świata. Medal zdobyty przez Jiříego Raškę był pierwszym od 1933 medalem mistrzostw świata dla skoczka z Czechosłowacji (po srebrze Rudolfa Burkerta zdobytym w Innsbrucku), a medal Stanisława Gąsienicy-Daniela – pierwszym od 1962 dla skoczka z Polski (po srebrze Antoniego Łaciaka zdobytym w Zakopanem).

Konkurencja pokazowa – konkurs drużynowy