120px|thumb|Komendant pułku Blasius von Schemua 120px|thumb|Kapitan IR. 66 w mundurze paradnym 120px|thumb|Oznaka stopnia kapitana IR. 66 120px|thumb|Kurtka żołnierza IR. 66 Węgierski Pułk Piechoty Nr 66 () – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku Pułk został sformowany 1 lutego 1860 z połączenia trzech batalionów, które dotychczas wchodziły w skład pułków piechoty nr: 34, 40 i 57. Okręg uzupełnień nr 66 Użhorod (węg. Ungvár, niem. Ungwar) na terytorium 6 Korpusu. Swoje święto obchodził 24 czerwca, w rocznicę bitwy pod Custozą stoczonej w 1866 roku.

Garnizony pułku W 1867 sztab pułku stacjonował we Lwowie, natomiast Główna Stacja Okręgu Uzupełnień i kancelaria rachunkowa () w Użhorodzie. W 1873 roku dowództwo oraz wszystkie bataliony stacjonowały w Użhorodzie.

W 1875 roku sztab pułku znajdował się w Lewoczy (). W 1878 roku został przeniesiony do Budapesztu, dwa lata później do Travnika, a w 1882 roku do Użhorodu. W 1889 roku pułk (bez 4. batalionu) stacjonował w Użhorodzie i wchodził w skład 29 Brygady Piechoty należącej do 15 Dywizji Piechoty, natomiast 4. batalion był detaszowany w Mostarze i wchodził w skład 1 Brygady Górskiej należącej do 18 Dywizji Piechoty.

W 1893 roku pułk został przeniesiony do Wiednia i włączony w skład 25 Brygady Piechoty należącej do 13 Dywizji Piechoty. W Użhorodzie pozostał 3. batalion, który nadal wchodził w skład 29 Brygady Piechoty. W następnym roku 1. batalion został przeniesiony do Wöllersdorf. W 1895 roku 1. batalion został przeniesiony do Wiednia, a w jego miejsce do Wöllersdorf został skierowany 2. batalion. W następnym roku 2. batalion wrócił do Wiednia.

W 1897 roku pułk (bez 2. i 4. batalionu) został przeniesiony do Koszyc, 2. batalion do Użhorodu, a 4. batalion detaszowany do Goražde. Pułk pozostał w składzie 29 Brygady Piechoty, natomiast detaszowany 4. batalion został podporządkowany komendantowi 8 Brygady Górskiej należącej do 1 Dywizji Piechoty. W 1900 roku 4. batalion został przeniesiony z Goražde do Koszyc. W 1901 roku pułk został przeniesiony do Użhorodu, a w Koszycach pozostał 1. batalion.

W latach 1903–1914 komenda pułku razem z 3. i 4. batalionami stacjonowała w Użhorodzie. 1. batalion w latach 1901–1903 oraz 1908–1914 w Koszycach, a w latach 1904–1907 w Zvorniku, natomiast 2. batalion w Użhorodzie w latach 1903–1909 oraz w Goražde w latach 1910–1914.

Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk (bez 2. batalionu) wchodził w skład 29 Brygady Piechoty należącej do 15 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 2. batalion był podporządkowany dowódcy 7 Brygady Górskiej należącej do 1 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 25% – Węgrzy, 46% – Słowacy, 22% – Rusini. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał jeden batalion do 65 pułku piechoty. Jednocześnie jego IV batalion przemianowano na II batalion.

W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w Galicji w 1914 i 1915 roku. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 256 w Pasiece Otfinowskiej, 264 w Szczurowej i 263 w Zaborowie.

Szefowie pułku Kolejnymi szefami pułku byli: wielki książę Toskanii, FML Ferdynand IV (1860 – †17 I 1908) i jego syn arcyksiążę, generał piechoty Peter Ferdinand (od 1908), natomiast drugim szefem pułku () był tytularny FZM Ludwig von Sztankovics (1860 – †17 IV 1868).

Żołnierze Dowódcy pułku płk Eduard Hayduk (1860 – 1866 → brygadier w 11 Dywizji we Lwowie) płk Karl von Magdeburg (1866 – ) płk Johann Karojlović von Brondolo (1873 – 1875 → stan spoczynku) płk Edmund von Zedtwitz (1875 – ) płk Alexander Kiszling (1876–1880 → komendant 57 Brygady Piechoty) płk Ludwig Janski (1880–1882 → dowódca 61 Brygady Piechoty) płk Hugo von Schram (1882–1887) płk Anton Franz Josef Chavanne-Wöber (1887–1892 → dowódca 63 Brygady Piechoty) płk Gustav Blondein (1892–1897 → dowódca 34 Brygady Piechoty) płk Victor Skribe (1897–1902 → dowódca 37 Brygady Piechoty) płk Blasius von Schemua (1902–1905 → dowódca 55 Brygady Piechoty) płk Karl Müller von Sturmthal (1905–1906) płk Josef Paur (1907–1908) płk Natalis Mervos (1909–1912) płk Virgil Geöcz (1913–1914)

Oficerowie mjr Mieczysław Wiktor por. Aleksander Boruszczak

Barwy Z chwilą sformowania pułk otrzymał następujące barwy: kurtka biała () z bladoczerwonymi wyłogami i kołnierzem (), jak dla IR 65, spodnie jasnoniebieskie (), guziki białe ().

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Österreich-Ungarns bewaffnete Macht 1900 - 1914

Kategoria:Węgierskie pułki piechoty cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Budapeszcie Kategoria:Cesarska i królewska Armia w Koszycach (Kassa) Kategoria:Cesarska i Królewska Armia we Lwowie Kategoria:Cesarska i królewska Armia w Mostarze Kategoria:Cesarska i Królewska Armia w Wiedniu Kategoria:Lewocza Kategoria:Travnik Kategoria:Użhorod Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty utworzone w 1860 Kategoria:Austro-węgierskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918