Państwo faszystowskie – rodzaj państwa o ustroju totalitarnym. Najważniejszymi przykładami były Włochy w latach 1922–1945 (przywódcą był Benito Mussolini) i Niemcy w latach 1933–1945 (przywódcą był Adolf Hitler), powstałe w czasie ogólnospołecznego niezadowolenia, którego powodem stało się wysokie bezrobocie, brak świadczeń socjalnych oraz brak znaczących korzyści lub straty w wyniku I wojny światowej. Narodowa Partia Faszystowska i Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników w Niemczech propagowały hasła nacjonalizmu, zaprowadzenia porządku, częściowej kontroli państwa nad gospodarką (trzecia droga), zmiany systemu opieki społecznej. Odrzucały natomiast socjalizm i liberalizm.
Na czele państwa faszystowskiego stał wódz/naczelnik (, , ). W jego rękach skupiona była pełnia władzy. Pozostawiano własność prywatną, jednak gospodarka znajdowała się pod kontrolą przywódcy. We Włoszech de facto zachowano monarchię, ale prezes partii faszystowskiej był premierem i dyktatorem. Funkcjonariusze partii pełnili jednocześnie funkcje państwowe, ograniczone zostały swobody obywatelskie. W Niemczech ludność niemiecka była uprzywilejowana, panował terror wobec mniejszości narodowych, powszechna była też inwigilacja.
Zobacz też faszyzm faszyzm włoski faszyzm niemiecki (hitleryzm, nazizm)
Bibliografia
! Kategoria:Teoria państwa