Grace Patricia Kelly, później Grace, księżna Monako (ur. 12 listopada 1929 w Filadelfii, zm. 14 września 1982 w Monaco-Ville) – amerykańska aktorka. Od 18 kwietnia 1956 do śmierci księżna Monako jako żona księcia Rainiera III.
Zdobywczyni Oscara za rolę w filmie Dziewczyna z prowincji. Amerykański Instytut Filmowy umieścił ją na 13. miejscu na liście największych aktorek wszech czasów (The 50 Greatest American Screen Legends).
Rodzina i edukacja Urodziła się 12 listopada 1929 w Filadelfii w Stanach Zjednoczonych. Była córką Johna Brendana Kelly’ego (1889–1960) i jego żony, Margaret Katherine z domu Majer (1898–1990), którzy pobrali się 30 stycznia 1924. Ojciec – syn imigrantów z hrabstwa Mayo w Irlandii – był trzykrotnym mistrzem olimpijskim w wioślarstwie, a następnie przedsiębiorcą, murarzem i politykiem. Matka – córka niemieckich emigrantów – pracowała jako modelka i była instruktorką gimnastyki na Uniwersytecie Pensylwania. Grace miała troje rodzeństwa: siostry Margaret Katherine (1925–1991) i Elizabeth Anne (1933–2009) oraz brata Johna Brendana Juniora (1927–1985). thumb|Dom rodziny Kelly w East Falls w Filadelfii Dorastała w domu przy Henry Avenue 3901 w dzielnicy Germantown (Filadelfia). Była surowo wychowana przez matkę i niedoceniana przez ojca, czuła się także odizolowana od rodzeństwa. Była bojaźliwym, potulnym, zaradnym, samotnym i chorowitym dzieckiem. W młodości pobierała lekcje tańca i uprawiała różne dyscypliny sportowe, m.in. trenowała grę w tenisa i hokeja oraz pływanie. Kiedy była nastolatką, spotykała się z Josephem Kenworthym i Harperen Davisem.
Uczęszczała do szkoły zakonnej Ravenhill, a w maju 1947 ukończyła Stevens School w Germantown (dzielnicy Filadelfii).
Kariera aktorska Jej ulubionymi aktorami byli Ingrid Bergman i Joseph Cotten. Zainteresowanie aktorstwem pielęgnowała dzięki wujowi, dramaturgowi i scenarzyście George’owi Kelly’emu. Kiedy miała 12 lat, występowała w zespole aktorskim East Falls Old Academy Players. Wbrew woli rodziców, postanowiła spełnić swoje marzenie o karierze kinowej, biorąc udział w przesłuchaniach do Amerykańskiej Akademii Sztuki Dramatycznej w Nowym Jorku, na których z powodzeniem odegrała scenę z dramatu George’a Kelly’ego Gorące pochodnie (The Torch-Bearers, 1923). Naukę w akademii rozpoczęła w 1947. W tym okresie była związana z aktorem Markiem Millerem, później nawiązała romans z nauczycielem, Donem Richardsonem, i księciem Aly Khanem. Aby się usamodzielnić finansowo od rodziców, zaczęła występować jako fotomodelka i wkrótce podpisała kontrakt z jedną z nowojorskich agencji modelek; brała udział w sesjach zdjęciowych m.in. dla czasopism „Cosmopolitan” i „Ladies Home Journal”, a także występowała w reklamach prasowych i telewizyjnych. Była kandydatką w konkursie piękności Miss Rheingold.
Po ukończeniu szkoły aktorskiej w 1949 została zatrudniona w Bucks County Playhouse w New Hope (Pensylwania), gdzie zadebiutowała rolą w sztuce George’a Kelly’ego Gorące pochodnie. 16 listopada 1949 premierowo wystąpiła w objazdowym spektaklu Augusta Strindberga Ojciec (reż. Raymond Massey) na Broadwayu i zagrała tytułową rolę w programie telewizyjnym Bethel Merriday według Sinclair Lewisa. Na początku lat 50. zagrała m.in. telewizyjnych programach: Studio One, Robert Montgomery Presents, Lights Out, Kraft Playhouse, Lux Video Theatre, The Somerset Maugham Theatre, Hallmark Hall of Fame, Philco-Goodyear Television Playhouse Production i Playhouse 90 oraz w The Ed Sullivan Show w CBS. Zazwyczaj grała role wyrafinowanych elegantek i córek bogaczy.
Niedługo po nawiązaniu współpracy menedżerskiej z Edie Van Cleve z agencji MCA zagrała Louise Ann Fuller w filmie Henry’ego Hathawaya Czternaście godzin (1951). Swoim występem w tej produkcji zwróciła uwagę branży filmowej; wzięła udział w zdjęciach próbnych do dramatu Gregory’ego Ratoffa The Taxi (1953) i otrzymała propozycje podpisania kontraktu z kilkoma wytwórniami, m.in. MGM, a je odrzuciła, ponieważ wolała doskonalić swoje umiejętności aktorskie w teatrze. Grała w zespole Elitch Gardens w Denver. W tym okresie była związana z kolegą z teatru, aktorem Gene’em Lyonsem, z którym zagrała w spektaklu telewizyjnym The Rich Boy (1952). Kontrakt z teatrem przerwała w związku z angażem do roli Amy Kane w kasowym i ciepło przyjętym przez krytykę westernie Freda Zinnemanna W samo południe (1952) z Garym Cooperem, z którym nawiązała romans na planie zdjęciowym. W połowie 1952 została także kochanką Binga Crosby’ego. thumb|Kelly (1953) Jesienią 1952 podpisała siedmioletni kontrakt z wytwórnią MGM, który zobowiązywał ją do zagrania w trzech filmach rocznie oraz oferował gażę w wysokości 750 dol. tygodniowo i roczną premię w wysokości 23 tys. dol. Pierwszym filmem, który nakręciła po zawarciu umowy, był romans przygodowy Johna Forda Mogambo (1954); za rolę Lindy Nordley, zamężnej młodej Angielki nawiązującej romantyczny trójkąt z myśliwym (Clark Gable) i show-girl (Ava Gardner), otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Następnie zagrała pierwszoplanowe role żeńskie w filmach Alfreda Hitchcocka: Margot Wendice (niewierną żonę, którą mąż chce zabić) w dreszczowcu kryminalnym wytwórni Warner Bros. M jak morderstwo (Dial M for Murder, 1954) i Lisę Carol Fremont (przyjaciółkę fotografa, głównego bohatera filmu) w thrillerze Paramount Pictures Okno na podwórze (Rear Window, 1954). W tym okresie była krytykowana w prasie i mierzyła się z pewnym ostracyzmem w Hollywood z powodu nawiązania romansu z żonatym aktorem, Rayem Millandem. Jednocześnie dzięki występom w filmach Hitchcocka stała się wielką gwiazdą Hollywood, której rozgłos porównywano do sławy zdobytej przez Marilyn Monroe w 1952 i 1953. thumb|Kelly i William Holden na 27. ceremonii rozdania Oscarów (1955) Zagrała niewielką rolę żony pilota Brubakera (William Holden) w dramacie wojennym Marka Robsona Mosty Toko-Ri (The Bridges at Toko-Ri, 1954). Z Holdenem ponownie spotkała się na planie dramatu George’a Seatona Dziewczyna z prowincji (The Country Girl, 1954) kręconego dla Paramount Pictures; za rolę Georgie Elgin – młodej kobiety, która poświęciła swoje życie dla męża-alkoholika o skłonnościach autodestrukcyjnych (Bing Crosby) – otrzymała w 1955 Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Na planie Dziewczyny… odnowiła romans z Crosbym, ale rozostała się z nim niedługo po odrzuceniu jego oświadczyn. Załamana atakami prasy w związku z jej życiem osobistym, zwłaszcza romansem z żonatym Holdenem (do którego zbliżyła się już na planie Mostów…), popadła w depresję, po czym rozpoczęła terapię psychiatryczną.
Późną wiosną 1954 rozpoczęła zdjęcia do romansu przygodowego Andrew Martona Płomień zieleni (Green Fire, 1954), którego kręcenie później podsumowała jako „przykre doświadczenie” ze względu na słaby scenariusz, który wymagał od niej jedynie ładnego wyglądu. Z podobnych powodów odrzuciła kolejne propozycje od agencji MGM, która oferowała jej role w filmach: Quentin Durward, 1955), Something to Value (1957) i Jeremy Rodock (1956), a po odmowie zagrania w trzeciej z produkcji została zawieszona w obowiązkach przez swoją macierzystą wytwórnię. W tym okresie została wypożyczona przez Paramount Pictures, by zagrać Frances Stevens, córkę wysoko postawionego urzędnika i obiekt uczuć tytułowego bohatera, Johna Robie’ego (Cary Grant), w kasowym thrillerze kryminalnym Alfreda Hitchcocka Złodziej w hotelu (To Catch a Thief, 1955). thumb|Kelly i Oleg Cassini (1954) Latem 1954 związała się z projektantem mody Olegiem Cassinim, z którym rozstała się na początku 1955 pod naciskiem rodziny. Od jesieni 1954 do wiosny 1955 przebywała na urlopie w Nowym Jorku, w tym okresie przeżyła przelotny romans z aktorem Davidem Nivenem. thumb|Kelly (1955) W maju 1955 była jedną z najważniejszych postaci amerykańskiej delegacji na Festiwal Filmowy w Cannes. Podczas pobytu we Francji odnowiła romans z aktorem Jean-Pierre’em Aumontem, którego poznała na planie dramatu telewizyjnego The Way of an Eagle (1953). Do pracy wróciła późnym latem 1955, realizując komedię romantyczną Charlesa Vidora Łabędź (The Swan, 1956), która nie osiągnęła sukcesu komercyjnego. Następnie zagrała rolę Tracy Ford w kasowym filmie muzycznym Charlesa Waltersa Wyższe sfery (High Society, 1956) z Bingiem Crosbym i Johnem Lundem. Na potrzeby występu w filmie podjęła naukę śpiewu i nagrała w duecie z Crosbym utwór „True Love”, a za wysoką sprzedaż singla z tą piosenką otrzymała certyfikat platynowej płyty. Na 28. ceremonii rozdania Oscarów w marcu 1956 wręczyła nagrodę dla najlepszego aktora.
Karierę aktorską zakończyła po ślubie z Rainierem, księciem Monako w kwietniu 1956. Wytwórnia w zamian za wcześniejsze zwolnienie aktorki z konieczności wypełnienia umowy (obowiązującego do 1966) zawarła z nią kontrakt na dystrybucję filmu dokumentalnego Ślub stulecia (The Wedding of the Century, 1956) zawierającego materiał zarejestrowany podczas jej ślubu z Reinierem. Grace otrzymała także premię w wysokości 65 tys. dol., a jeszcze przez kilka tygodni po ślubie otrzymywała pensję w wysokości 1,5 tys. dol. tygodniowo. Odrzuciła propozycję zagrania w filmach: Król królów (Kong of Kings, 1961) Nicholasa Raya, Marnie (1964) Alfreda Hitchcocka, Opowieść wszech czasów (The Greatest Story Ever Told, 1965) George’a Stevensa i Punkt zwrotny (The Turning Point, 1977) Herberta Rossa. Była narratorką w filmach: Mak również jest kwiatem (The Poppy Is Also a Flower, 1966) Terrance’a Younga i Dzieci z Ulicy Teatralnej (The Children of Theatre Street, 1977) Roberta Dornhelma i Earle’a Macka. Po raz ostatni pojawiła się w roli aktorskiej w fabularyzowanym filmie Dornhelma Rearranged o dorocznym konkursie układania kwiatów w Monako.
W 1976 została członkiem rady wytwórni 20th Century Fox. Amerykański Instytut Filmowy w czerwcu 1999 umieścił ją na 13. miejscu listy największych gwiazd amerykańskiego kina.
Księżna Monako Małżeństwo i dzieci thumb|Kelly i Rainier, książę Monako (1961) Podczas pobytu we Francji związanego z Festiwalem Filmowym w Cannes w maju 1955, została namówiona do wycieczki do Monako i spotkania z księciem Rainierem, do którego doszło 6 maja 1955 w Pałacu Monakijskim. Po powrocie do USA pozostała z Reinierem w kontakcie listownym i telefonicznym, a z czasem narodziło się między nimi głębsze uczucie. Ponownie spotkała się z księciem dopiero 24 grudnia 1955 podczas spotkania świątecznego w jej rodzinnym domu w Filadelfii. Kilka dni później przyjęła oświadczyny Rainiera, po czym wzięła z nim udział w konferencji prasowej zorganizowanej z tej okazji w domu Kellych. 10 stycznia 1956 uczestniczyła z narzeczonym w oficjalnej uroczystości zorganizowanej z okazji ich zaręczyn w hotelu Waldorf-Astoria w Nowym Jorku. 18 kwietnia 1956 poślubiła księcia Rainiera w urzędzie stanu cywilnego w Sali Tronowej Pałacu Monako, a następnego dnia wzięła z nim ślub kościelny w monakijskiej Katedrze Świętego Mikołaja. Po ślubie otrzymała 140 tytułów, w tym tytuł Jej Jaśnie Oświeconej Wysokości Księżnej Monako. Nie miała z mężem wspólnoty majątkowej, toteż zachowała na własność wszystkie swoje pieniądze i akcje. Małżonkowie cieszyli się dużym zainteresowaniem międzynarodowej prasy i znacznie wpłynęli na wzrost rocznych obrotów z turystyki w Monako.
Z Rainierem ma troje dzieci: Karolinę (ur. 23 stycznia 1957), Alberta (ur. 14 marca 1958), Stefanię (ur. 2 lutego 1965). Między narodzinami drugiego i trzeciego dziecka dwukrotnie poroniła ciążę.
Miała chłodne relacje z teściową, księżną Charlotte, która nie akceptowała dobrych relacji Grace z jej byłym mężem, księciem Pierre’em.
Od drugiej połowy lat 70. przeżywała kryzys małżeński. Rozterki spowodowane niewiernością męża, a także problemy wychowawcze ze zbuntowanymi dziećmi, spowodowały uzależnienie się księżnej od alkoholu.
Obowiązki królewskie