Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii

Świadkowie Jehowy w Wielkiej Brytanii – społeczność wyznaniowa w Wielkiej Brytanii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 142 073 głosicieli, należących do 1599 zborówSprawozdanie z działalności Świadków Jehowy w Wielkiej Brytanii obejmuje Anglię, Szkocję i Walię. Natomiast działalność w Irlandii Północnej jest podawana łącznie z Irlandią.Wraz z wyznawcami na Guernsey – około 200 w 2 zborach, na Jersey – około 300 w 3 zborach, na Man – około 120 w 1 zborze oraz około 60 na Hebrydach, Orkadach, Szetlandach i na Pitcairn, gdzie działają czasowo lub prowadzą działalność listownie – w 1975 dostarczono tam 60 egz. Biblii w Przekładzie Nowego Świata dla każdego mieszkańca wyspy.. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2023 roku zgromadziło się 224 661 osóbW związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach). Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org..

Biuro Oddziału, koordynujące działalność miejscowych głosicieli, znajduje się w Chelmsford pod Londynem. Biuro koordynuje również działalność głosicieli w Irlandii, na Falklandach, na Malcie oraz w kilku krajach, w których działalność Świadków Jehowy jest prawnie zakazana lub ograniczona, m.in. w Afganistanie, Arabii Saudyjskiej, Bahrajnie, Katarze, Kuwejcie, Omanie, Pakistanie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jest to jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli.

Historia Początki W 1881 roku ze Stanów Zjednoczonych przybyli dwaj współpracownicy Charlesa Taze Russella – John Corbin Sunderlin i J.J. Bender, rozpoczynając działalność w Anglii i Szkocji. W Londynie utworzono pierwszą grupę wyznawców. Prawdopodobnie pierwszym, który przyjął wierzenia Badaczy Pisma Świętego w Anglii, został Tom Hart. Dziesięć lat później, w roku 1891 w Londynie i Liverpoolu przebywał C.T. Russell. Utworzono wówczas w Londynie skład literatury biblijnej, nad którym nadzór sprawował Jesse Hemery. W grudniu 1898 roku funkcjonowało 9 zborów. W 1900 roku działalność prowadziło 10 zborów ze 138 wyznawcami. 23 kwietnia 1900 roku w Londynie, przy Gipsy Lane 131 w dzielnicy Forest Gate, Ernest C. Henninges nabył posesję, na której powstało Biuro Oddziału. Było to pierwsze na świecie Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica.

W kwietniu 1903 roku w Wielkiej Brytanii ponownie przebywał C.T. Russell w trakcie swojej podróży po Europie; przemawiał w Londynie i Glasgow. W maju 1910 roku C.T. Russell przemawiał do ogromnej rzeszy ludzi w londyńskim Royal Albert Hall. W 1911 roku siedziba oddziału Towarzystwa Strażnica w Londynie została przeniesiona na Craven Terrace 34, gdzie znajdowało się więcej pomieszczeń biurowych i mieszkalnych. W tym samym roku C.T. Russel przemawiał w Cardiff, a w marcu 1912 roku w Londynie.

14 czerwca 1914 roku prawnie zarejestrowano działalność International Bible Students Association (IBSA, Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego). Było to działające do dziś niedochodowe stowarzyszenie religijne. W zarządzie IBSA zasiadali: Charles T. Russell – prezes, Jesse Hemery – wiceprezes, Henry J. Shearn – sekretarz i William Crawford – skarbnik. W 98 miastach Fotodramę stworzenia obejrzało ponad 1 226 650 widzów. Działały 182 zbory, a 4100 osób było obecnych na uroczystości Wieczerzy Pańskiej.

Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 roku, po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii przeprowadzono obowiązkowy pobór nieżonatych mężczyzn w wieku od 18 do 40 lat. Jednocześnie umożliwiał on zwolnienie ze służby osobom, których postawa opierała się na „przekonaniach religijnych lub moralnych”. Do września 1916 roku 264 Badaczy Pisma Świętego wystąpiło o zwolnienie ze służby wojskowej. Z tej grupy 5 otrzymało zwolnienie, 154 zlecono pracę na rzecz państwa, 23 włączono w skład personelu cywilnego armii, a 82 przekazano wojsku. Spośród tej ostatniej grupy niektórzy stanęli przed sądem polowym i zostali skazani za odmowę wykonywania rozkazów. 40 Badaczy Pisma Świętego trafiło do więzień wojskowych, a 8 wysłano na front do Francji. Ósemka wysłana do Francji została skazana na rozstrzelanie za odmowę wykonywania rozkazów. Wyrok ten zamieniono na 10 lat więzienia, gdy ustawiono ich przed plutonem egzekucyjnym. W czasie I wojny światowej około 400 Badaczy odmówiło odbycia obowiązkowej służby wojskowej. Wielu z nich trafiło do więzienia Dartmoor lub . W 2002 roku zasady moralne wyznawane przez szesnastu więźniów, którzy trafili do więzienia na zamku Richmond, zostały uhonorowane w szczególny sposób. Tej grupie więźniów, wśród których było 5 Badaczy Pisma ŚwiętegoByli to: rodzeni bracia Clarence i Stafford Hal, Charles Rowland Jackson, Leonard Renton oraz Charles Herbert Senior., poświęcono piękny ogród na terenie przylegającym do zamku. Zorganizowano ekspozycję przedstawiającą pomieszczenia więzienia w Richmond oraz rysunki i napisy na ścianach pozostawione przez więźniów. Przygotowano również telewizyjny program dokumentalny „The Richmond Sixteen” (Szesnastu z Richmond).

We wrześniu 1920 roku w czasie trakcie wizyty Josepha Franklina Rutherforda w Wielkiej Brytanii zorganizowano trzy zgromadzenia i 12 publicznych zebrań. W sumie uczestniczyło w nich około 50 000 osób. W 1926 roku zorganizowano zgromadzenia w londyńskim Alexandra Palace oraz Royal Albert Hall, na których przemawiał J.F. Rutherford. Przyjęto wówczas rezolucję „Świadectwo dla władców świata”, a J.F. Rutherford wygłosił wykład publiczny „Dlaczego chwieją się potęgi światowe – środek zaradczy”. W kongresach tych wzięło udział 10 000 osób, a następnego dnia tekst obu punktów ukazał się w londyńskiej prasie. Kongres ten przyczynił się do rozwoju działalności w Wielkiej Brytanii.

W latach 1926–1937 wielu brytyjskich wyznawców wyjechało prowadzić działalność kaznodziejską na innych kontynentach. 11 września 1938 roku na kongresie w stolicy w Royal Albert Hall Joseph F. Rutherford wygłosił przemówienie „Spojrzyj faktom w oczy” do 10 tysięcy słuchaczy, a program był transmitowany przez stacje radiowe na 4 kontynentach na 49 innych zgromadzeniach w krajach angielskojęzycznych. 28 lipca 1938 roku zarejestrowano Kingdom Hall Trust, niedochodową organizację religijną. W roku 1939 osiągnięto liczbę 4375 głosicieli. W czasie II wojny światowej za zachowanie neutralności ponad 1500 z nich uwięziono.

Od roku 1937 do sierpnia 1942, gdy został deportowany z Wielkiej Brytanii, działalność nadzorował Albert D. Schroeder, późniejszy członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy. Po nim sługą oddziału został mianowany Alfred Pryce Hughes, w tym czasie więziony za odmowę pełnienia służby wojskowej. Był on z tego powodu osadzony w więzieniu trzykrotnie, raz podczas I i dwa razy podczas II wojny światowej.

W dniach od 3 do 7 września 1941 roku na kongresie ogólnokrajowym w De Montfort Hall w Leicester obecnych było ponad 12 000 osób. Główne punkty tego kongresu stanowiły odtworzone nagrania wykładów z kongresu, który odbył się w sierpniu 1941 roku w Saint Louis w Stanach Zjednoczonych. Ze względu na trwającą wojnę to pokojowe zgromadzenie odbiło się szerokim echem. Rok później zanotowano liczbę ponad 12 430 głosicieli. We wrześniu 1942 roku w 9 miastach zorganizowano kongres pod hasłem „Nowy świat”; uczestniczyło w nim 11 300 osób.

Powojenny rozwój działalności thumb|Jedna z siedmiu Sal Zgromadzeń w Wielkiej Brytanii – w Surrey thumb|Sala Zgromadzeń w budynku dawnego kina Forum w Northenden (Wielki Manchester) thumb|Kongres okręgowy pod hasłem „Czuwajcie!” w Cardiff, 2009 Lata 40. XX wieku W listopadzie 1945 roku Wielką Brytanię odwiedzili Nathan Homer Knorr i Milton George Henschel.

W dniach od 3 do 6 lipca 1947 roku w Earls Court w Londynie odbył się kongres hasłem „Narody wysławiające Boga”. Wykładu publicznego „Nieprzemijający władca wszystkich narodów” wysłuchało ponad 18 tysięcy osób. Miejscowi Świadkowie Jehowy zakwaterowali w swoich mieszkaniach ponad 3000 delegatów. Odbywał się w czasie, gdy 80% autobusów zostało wycofanych z transportu miejskiego, co utrudniło dotarcie osób zaproszonych. Pomimo tego w kongresie wzięło udział ponad 5000 zainteresowanych, niebędących Świadkami Jehowy.

Lata 50. XX wieku W 1950 roku osiągnięto liczbę ponad 23 000 głosicieli. W latach 1950–1966 na kongresy międzynarodowe do Londynu przybyli delegaci z ponad 50 krajów. W roku 1951 kongres międzynarodowy pod hasłem „Czyste wielbienie” odbył się na stadionie Wembley. W roku 1955 w kongresie pod hasłem „Tryumfujące Królestwo” w Londynie brało udział 41 970 osób. W 1958 roku przekroczono liczbę 40 000 głosicieli. 26 kwietnia 1959 roku otwarto nowe Biuro Oddziału w Mill Hill w Londynie. W miarę zwiększających się potrzeb zwiększano liczbę pomieszczeń mieszkalnych.

Lata 60. XX wieku Następny kongres międzynarodowy pod hasłem „Zjednoczeni wielbiciele” odbył się w lipcu 1961 roku w Londynie. Brało w nim udział 48 970 osób. W 1963 roku osiągnięto liczbę prawie 52 000 głosicieli. W tym też roku Wielka Brytania była jednym z miejsc międzynarodowego kongresu okołoziemskiego pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina” – grupa 583 delegatów z 27 państw przenosiła się do 27 wytypowanych miast kongresowych na całym świecie. W kongresie w Londynie uczestniczyło 50 111 osób. W roku 1965 w Edynburgu i Londynie odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Słowo prawdy”. W 1967 roku utworzono pierwsze zbory obcojęzyczne. W roku 1969 na kongresie międzynarodowym pod hasłem „Pokój na ziemi” w Londynie obecne były delegacje z 63 krajów, liczba obecnych wyniosła 82 416, a 2215 osób zostało ochrzczonych.

Lata 70. XX wieku W 1974 roku zanotowano liczbę 75 235 głosicieli. Rok później otwarto Salę Zgromadzeń w Manchesterze. W roku 1978 odbył się w trzech miastach (w Edynburgu, Londynie i Sheffield) kongres międzynarodowy pod hasłem „Zwycięska wiara”, w którym wzięło udział 111 099 osób.

Gdy w roku 1976 wprowadzono Komitety Oddziału; pierwszym jego koordynatorem w Wielkiej Brytanii został Wilfred Gooch. W komitecie usługiwali wraz z nim: John E. Barr, Pryce Hughes, Philip Rees oraz John Wynn.

Lata 80. XX wieku W roku 1983 w De Montfort Hall w Leicester zorganizowano doroczne walne zgromadzenie Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego – Strażnica, w którym uczestniczyło 13 członków Ciała Kierowniczego oraz 3671 delegatów. Kolejnych 1500 osób wysłuchało programu w pobliskiej Sali Zgromadzeń w Dudley. W tym samym roku wybudowano pierwszą Salę Królestwa metodą szybkościową (w ciągu dwóch dni).

W roku 1980 w Wielkiej Brytanii zanotowano liczbę ponad 100 tysięcy Świadków Jehowy. W 1989 na kongresach międzynarodowych odbywających się pod hasłem „Prawdziwa pobożność” w Polsce obecnych było 721 brytyjskich delegatów. W następnych latach delegaci uczestniczyli w kongresach międzynarodowych m.in. w Berlinie, Pradze, Budapeszcie, Moskwie, Kijowie i innych miastach także w Afryce, Azji i Ameryce.

Lata 90. XX wieku W 1993 roku nieopodal Biura Oddziału ukończono budowę drukarni i kompleksu biurowców o łącznej powierzchni użytkowej 18 500 m². W tym samym roku działalność prowadziło ponad 127 000 głosicieli. W czerwcu 1994 korporacja Kingdom Hall Trust zmieniła nazwę na London Company of Kingdom Witnesses i w tym samym roku otrzymała od Lorda Kanclerza certyfikat zaufanej korporacji.