Programowanie strategiczne – kształtowanie procesów społeczno-gospodarczych w warunkach współczesnej gospodarki. Wspiera ważne dla państwa kierunki rozwoju (mające przynieść trwały wzrost gospodarczy lub stwarzające problemy w funkcjonowaniu gospodarki) oraz służy koordynacji działań poszczególnych podmiotów w różnych aspektach. Polega ono na opracowaniu i realizowaniu przez państwo lub odpowiednie organy różnego rodzaju dokumentów programowych (plany, strategie, programy).
Cechy programowania strategicznego: wzgląd na inne systemy – rozwiązuje problemy gospodarcze, dbając o interesy społeczne i ochronę środowiska – zgodnie z koncepcjami zrównoważonego rozwoju patrzy na problem, mając na uwadze usprawnienie całego systemu łatwość dostosowania do zaistniałych zmian zaangażowanie części społeczeństwa zainteresowanej danym projektem – metoda ekspercko-partnerska.
Etapy rozwoju programowania strategicznego w Polsce: przemiany ustrojowe i odejście od praktyki planowania centralnego po 1989 r. powrót do programowania w związku z perspektywą akcesji do Unii Europejskiej od połowy lat 90. przystąpienie do UE i jej struktur planowania 1 maja 2004 roku dalsze kształtowanie krajowego systemu programowania (ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z 6 grudnia 2006 r. i jej nowelizacje).
Kategoria:Polityka gospodarcza