Gawriił Nikołajewicz Trojepolski (ros. Гавриил Николаевич Троепольский, ur. we wsi Nowo-Spasskoje na Jełani, gubernia tambowska, obecnie Nowospasowka w obwodzie woroneskim, zm. 30 czerwca 1995 w Woroneżu) – radziecki i rosyjski prozaik, publicysta, satyryk i dramaturg. Zadebiutował w 1937 roku opowiadaniem Dieduszka. Jego główną domeną była proza o tematyce wiejskiej, satyryczne szkice oraz reportaże. Rozgłos zyskał dzięki lirycznej powieści Biały Bim Czarne Ucho. Laureat Nagrody Państwowej ZSRR z 1975 roku.
Wybrana twórczość Zbiory reportaży Iz zapisok agronoma (1954), Nad stromym jarem (1954, wyd. polskie 1955) W szuwarach (1961, wyd. polskie 1966)
Powieści Kariera Karluka (1958, wyd, polskie 1960) Czernoziom (tom 1-2, 1958-1961) Biały Bim Czarne Ucho (1971, wyd. polskie 1976)
Sztuki teatralne Postojalcy (1971)
Bibliografia "Pisarze świata. Słownik encyklopedyczny", PWN, 1999
Kategoria:Członkowie Związku Pisarzy ZSRR Kategoria:Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Pisarze socrealiści Kategoria:Pisarze związani z Woroneżem Kategoria:Radzieccy dramaturdzy Kategoria:Radzieccy dziennikarze Kategoria:Radzieccy prozaicy Kategoria:Radzieccy scenarzyści Kategoria:Rosyjscy dramaturdzy XX wieku Kategoria:Rosyjscy dziennikarze Kategoria:Rosyjscy prozaicy XX wieku Kategoria:Rosyjscy satyrycy Kategoria:Rosyjscy scenarzyści XX wieku Kategoria:Rosyjscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zasłużeni Pracownicy Kultury RFSRR Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Rosyjscy artyści socrealizmu Kategoria:Radzieccy artyści socrealizmu