Qingyuan Xingsi (chiń. 青原行思, pinyin Qīngyuán Xìngsī; kor. 청원행사 Ch'ŏngwŏn Haengsa; jap. Seigen Gyōshi; wiet. Thanh Nguyên Hành Tư; ur. 660, zm. 740) – chiński mistrz chan Południowej szkoły chanu. Znany także jako Jizhou Xingsi i Qingzhu Xingsi.
Życiorys O jego życiu niewiele wiadomo. Pochodził zapewne z Luling (dziś miasto Ji’an) (w południowej części Jiangxi). Jego rodowe nazwisko to Liu. Po praktyce pod kierunkiem Huinenga i osiągnięciu oświecenia, powrócił do miejsca, z którego pochodził i tam nauczał w klasztorze Jingzhou na górze Qingyuan, w którym zgromadziło się wielu uczniów.
Po przekazaniu Dharmy uczniowi Shitou, 13 dnia 12 miesiąca księżycowego w 740 r. mistrz wszedł do sali Dharmy aby pożegnać się z kongregacją. Usiadł w pozycji medytacyjnej i zmarł. Jego stupa otrzymała nazwę „Powrót do Prawdy”.
Uwagi krytyczne i znaczenie mistrza O tym, że był uczniem 6 Patriarchy Huinenga nie wspomina Sutra ołtarzowa.
Jego istnienie i rola jaką – być może – odegrał w historii chanu została po raz pierwszy potwierdzona przez nadanie mu pośmiertnego tytułu „mistrz chan Rozległych Korzyści” przez cesarza Xizonga (pan. 873–888).
Pierwsza informacja o nim zawarta jest w 3 zwoju Zutang ji (Antologia gmachu Patriarchów) z 952 r., gdzie jako Qingzhu Xingsi jest jednym z omówionych 8 uczniów Huinenga.
Tak więc w prawie 130 lat po jego śmierci nagle zaczęto go promować, a 200 lat po jego śmierci wprowadzono go także do historycznej pracy. W pewnych kręgach chanu konieczna była nagle jego „ekshumacja z obskurnościOkreślenie badacza historii chanu Hu Shi. [w:] Albert Welter: Monks, Rulers, and Literati. s. 74.” Ponieważ Shitou Xiqian w chwili śmierci Huinenga miał zaledwie 13 lat, nie mógł być jego spadkobiercą, więc konieczne było znalezienie pośrednika łączącego go z Huinengiem i został nim Qingzhu Xingsi. Praca Zutang ji została napisana przez uczniów mistrza chan Zhaoqinga Wendenga (884–972) i jej celem było uprawomocnienie linii przekazu tego mistrzaAlbert Welter. Dzieło cytowane, s. 20.. Potwierdzenie Wendenga jako mistrza chan oparte było na przekazie Dharmy pomiędzy Huinengiem i Xingsim, a więc nagle mistrz ten wyłonił się jako główna postać chanu. Dopomogła w tym „tajemna transmisja”, która w chanie odbywała się w cztery oczy, a więc afiliacje linii przekazu mogły być właściwie dowolnie kształtowaneTamże, s. 75..
W wyniku tych promocji Qingyuan Xinsi stał się jednym z najważniejszych mistrzów w historii chanu. Zapoczątkowana przez niego linia przekazu, poprzez jego ucznia Shitou Xiqiana (700–790), dała w efekcie aż trzy „domy”, czyli szkoły chanu z pięciu. Były to szkoły yunmen, fayan i caodong.
Występuje w gong’anie 5 z Congrong lu.
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy. 33/6. Dajian Huineng (638–713) 34/7. Qingyuan Xingsi (660–740) 35/8. Shitou Xiqian (700–790) 36/9. Changzi Kuang (bd) 36/9. Zhaodi Huilang 36/9. Jingzhao Shili 36/9. Changzu Kuang (bd) 37/10. Shishi Qingguang (bd) 36/9. Dadian Baotong (zm. 819) 37/10. Sanping Yizhong (768–824) 37/10. Hanyu (768–824) 36/9. Danxia Tianran (738–824) 37/10. Cuiwei Wuxue (739–824) 38/11. Zingbing (bd) 38/11. Touzi Datong (819–914) 39/12. Dayang Daokai (bd) 36/9. Tianhuang Daowu (748–807) 37/10. Longtan Chongxin (bd) 38/11. Deshan Xuanjian (780–865) 39/12. Yantou Quanhuo (828-887) 40/13. Ruiyan Shiyan (bd) 39/12. Xuefeng Yicun (822–908) 40/13. Yunmen Wenyan (862–949) szkoła yunmen 40/13. Xuansha Shibei (835–908) 41/14. Guotai Hongtao (bd) 41/14. Luohan Guichen (867–928) 42/15. Fayan Wenyi (884–958) szkoła fayan 36/9. Yaoshan Weiyan (751–834) 37/10. Daowu Yuanzhi (769–835) 37/10. Yunyan Tansheng (770–841) 38/11. Dongshan Liangjie (806–869) szkoła caodong
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mistrzowie chan epoki Tang Kategoria:Urodzeni w 660 Kategoria:Zmarli w 740