Papierosy lecznicze – galenowa postać leku roślinnego przeznaczona do palenia. Ma dziś znaczenie jedynie historyczne, bowiem została wyparta przez aerozole lecznicze. W ich skład wchodził jeden bądź kilka wysuszonych i odpowiednio rozdrobionych surowców roślinnych.
Podczas spalania suchego surowca roślinnego (tlących się liści) część substancji czynnych sublimuje i ulatnia się w postaci dymu, czyli koloidowo zawieszonych w powietrzu drobnych cząstek stałych, które, wciągnięte z powietrzem do płuc podczas wdechu, osiadają na błonie śluzowej i ulegają absorpcji, mogąc oddziaływać miejscowo i ogólnoustrojowo. Tak np. dostają się do płuc alkaloidy z opium, spalane przez użytkowników tej substancji w fajkach opiumowych.
Przykłady W lecznictwie papierosy stosowano przede wszystkim w zwalczaniu objawów astmy. W ich skład wchodziły surowce roślinne zawierające alkaloidy tropinowe, takie jak liście lulka czarnego, bielunia dziędzierzawy czy pokrzyku wilczej jagody.
Papierosy przeciwastmatyczne sporządzało się z następujących składników: Folium Hyoscyami Folium Belladonnae Folium Stramonii Natrium nitricum Aqua
Mieszało się je w odpowiednich proporcjach, przepajało roztworem azotanu sodu w gorącej wodzie, następnie dokładnie mieszało i suszyło. Z otrzymanego proszku wyrabiało się papierosy, można go również było spalać na miseczce i wdychać dym. Do płuc dostawała się zaledwie jedna trzecia zawartych w proszku alkaloidów, reszta rozkładała się podczas żarzenia.
Bibliografia
Kategoria:Postacie leków