Jerzy Kłosiński (ur. 29 września 1953 w Lubawie) – polski dziennikarz, działacz opozycji w PRL, w latach 2002–2016 redaktor naczelny Tygodnika Solidarność. Od 2016 wiceprezes Polskiego Radia.
Życiorys Do 1989 Ukończył technikum mechaniczne w Ursusie (1973). Następnie odbywał zasadniczą służbę wojskową. Po jej ukończeniu studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów w 1979, pracował krótko jako nauczyciel w szkole podstawowej nr 130 w Warszawie. Od września 1980 zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, m.in. założył komisję zakładową związku w swoim miejscu pracy. Od początku 1981 poświęcił się dziennikarstwu, w czerwcu 1981 został członkiem redakcji gazety codziennej Regionu Mazowsze NSZZ Solidarność – „Niezależność” i pracował w nim do likwidacji pisma w listopadzie 1981. Po ogłoszeniu stanu wojennego współpracował do końca 1982 z Ewą Kulik przy organizowaniu prac Regionalnego Komitetu Wykonawczego Mazowsze – podziemnej struktury „Solidarności”. Od 1983 do 1988 był członkiem redakcji i jednym z faktycznych szefów pisma „CDN – Głos Wolnego Robotnika” związanego z MRK „Solidarności”. Równocześnie od 1983 pracował jako nauczyciel w liceach warszawskich, a od 1986 do 1989 był redaktorem comiesięcznego magazynu dźwiękowego redakcji „Niewidomy Spółdzielca” kolportowanego w formie kaset dla spółdzielni niewidomych.
Od 1989 W 1989 został członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W latach 1990–91 sprawował funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Wiadomości Skierniewickie”, pracował również jako dziennikarz Programu I PR, W maju 1991 został członkiem redakcji „Tygodniku Solidarność”: kolejno jako szef działu krajowego (1991–1994), zastępca redaktora naczelnego (1994–2002), redaktor naczelny (od stycznia 2002 do 16 sierpnia 2015). W latach 2005–2011 był wiceprezesem SDP. W styczniu 2016 został mianowany wiceprezesem Polskiego Radia.
Jest współautorem (wspólnie z Radosławem Januszewskim i Janem Strękowskim) wywiadu-rzeki Olszewski – przerwana premiera (1992, wyd. Tygodnik Solidarność) oraz autorem książek Drogi do Solidarności (2014, wyd. Patria Media) i Historyk na tropie zdrady elit. Rzecz o Jerzym Łojku (2021, wyd. LTW). W 2019 ukazała się książka-biografia Macierewicz. Człowiek do zadań niemożliwych autorstwa Jerzego Kłosińskiego (wyd. Biały Kruk), podczas premiery której autor powiedział, że Polakom należy się prawda o Antonim Macierewiczu, bo odgrywał kluczową rolę w przełomowych dziejach Polski, od czasów KOR-u aż po czas katastrofy smoleńskiej. A powstają książki, które są stekiem kłamstw czy wręcz horrendalną aberracją wokół Antoniego Macierewicza – tymczasem jest on jedną z najbardziej istotnych postaci polskiej sceny politycznej. W roku 2023 wydał kolejną monografię: Mistrz – profesor Artur Hutnikiewicz (wyd. Towarzystwa Naukowego w Toruniu).
Odznaczenia Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (2001) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2006).
Przypisy
Bibliografia Grzegorz Eberhardt, Marzanna Stychlerz-Klucińska, Bernadeta Waszkielewicz-Glica, Ewa Zarzycka Ludzie Tygodnika Solidarność, wyd. TYSOL, Gdańsk, b.d. wydania (tam Romantyk, który skończył szkołę biznesu. Jerzy Kłosiński (s. 203-207))
Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich Kategoria:Polscy poloniści Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Działacze opozycji w PRL Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy redaktorzy naczelni Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1953