Dyschezja niemowlęca (ang. infant dyschezia) – zaburzenie defekacji stwierdzane u niemowląt przed ukończeniem 6. miesiąca życia, należące do zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, objawiające się występowaniem nagłego krzyku przed oddaniem stolca.
Dyschezja niemowlęca jest umieszczona w najnowszej klasyfikacji zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, zwanej kryteriami rzymskimi IV. Zaburzenie rozpoznaje się tylko u niemowląt poniżej szóstego miesiąca życia. Do jego rozpoznania wymagane jest jednoczesne wystąpienie dwóch kryteriów: trwający co najmniej 10 minut wysiłek i płacz, po którym niemowlę oddaje bez problemu miękki stolec brak jakichkolwiek innych zaburzeń zdrowotnych
Płaczowi dziecka może towarzyszyć zaczerwienienie twarzy. Pomiędzy okresami krzyku nie występują żadne objawy.
Za przyczynę dyschezji niemowlęcej uważa się zaburzenie koordynacji mięśni brzucha, która u niemowląt z dyschezją ulega wykształceniu w późniejszym wieku. Zaburzony jest proces zwiększania ciśnienia w jamie brzusznej przez mięśnie brzucha (tzw. tłocznia brzuszna) z jednoczesnym rozluźnieniem mięśni przepony miednicy, co normalnie ułatwia oddanie stolca.
W tym zaburzeniu czynnościowym nie stosuje się leczenia, ponieważ niemowlę uczy się stopniowo koordynować pracę mięśni brzucha i miednicy i do ukończenia szóstego miesiąca życia dyschezja niemowlęca ustępuje samoistnie. Nie zaleca się stosowania lewatyw i czopków doodbytniczych, natomiast lekarz powinien wyjaśnić istotę zaburzenia rodzicom.
Bibliografia
Kryteria Rzymskie IV (2016) – aktualne wytyczne rozpoznawania i leczenia czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego u dzieci, Standardy Medyczne/Pediatria 2016 T. 13, 597-605
Kategoria:Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego Kategoria:Pediatria