mały|Grób Józefa Prokopowicza na cmentarzu Powązkowskim Józef Prokopowicz (ur. 11 listopada 1855 w Warszawie, zm. 29 listopada 1931 tamże) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Wincentego, prawnika i redaktora, i Natalii z Klimkiewiczów. W 1872, po ukończeniu III Gimnazjum w Warszawie, wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. Ukończył szkołę junkrów kawalerii w Jelizawietgradzie i Oficerską Szkołę Kawalerii. W latach 1877–1878 walczył na wojnie rosyjsko-tureckiej. Odznaczył się podczas oblężenia Plewny, w trakcie którego został ciężko ranny. W 1907 objął dowództwo 16 Irkuckiego pułku huzarów. Później przeniesiony został w stan spoczynku i zamieszkał w Rydze. 2 lipca 1914 został reaktywowany. 1 września tego roku objął dowództwo 59 Konnej Brygady Pospolitego Ruszenia. Z końcem 1914 powołany został na stanowisko komendanta garnizonu Carskie Sioło. Wiosną 1915 powierzone zostało mu dowództwo Samodzielnej Brygady Konnej. 29 listopada tego roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy 2 Samodzielnej Nadbałtyckiej Brygady Konnej. Równocześnie z funkcją dowódcy brygady przez dwa lata sprawował dowództwo zachodniego odcinka frontu w Finlandii. 14 stycznia 1918 ranny dostał się do niewoli fińskiej. Latem tego roku został zwolniony z niewoli.
8 stycznia 1919 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika ze starszeństwem z 11 listopada 1911, i przydzielony do Rezerwy OficerówDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18.01.1919 r.. W lutym tego roku został przewodniczącym Komisji Dochodzeniowej w Sekcji Marynarki Wojennej Ministerstwa Spraw Wojskowych, a w następnym miesiącu przewodniczącym Komisji Inspekcyjnej do Spraw Powiatowych Komend Uzupełnień w byłej Galicji. Od sierpnia 1919 sprawował kolejno funkcje: przewodniczącego Komisji do Spraw Obozu Jeńców w Strzałkowie oraz dowódcy Okręgu Etapowego Wołkowysk i Okręgu Etapowego Mołodeczno. W lipcu 1920 przeniesiony został do Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznikaDekret L. 2514 z dnia 3 stycznia 1921 w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 15.01.1921 r. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny (...) s. 262 błędnie podał datę przeniesienia w stan spoczynku jako 6 czerwca 1921. Także Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie (...) s. 55 podali błędną datę - 6 kwietnia 1921.. 26 października 1923 zatwierdzony został przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego w stopniu generała dywizjiDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r..
Po raz pierwszy zawarł związek małżeński z Barbarą Trejarow, z którą miał czworo dzieci. W 1924, po śmierci Barbary, ożenił się z Marią Robertą Hausmann.
Zmarł 29 listopada 1931 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 30-1-9)
Awanse pułkownik – 1904 generał major – 11 listopada 1911 generał dywizji – 26 października 1923
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1404
Kategoria:Dowódcy okręgów etapowych Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1855 Kategoria:Zmarli w 1931 Kategoria:Uczestnicy wojny rosyjsko-tureckiej 1877–1878 (strona rosyjska) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie