thumb|300px|Christian Wolff gra na fortepianie preparowanym mały|Pocieranie struny paznokciem - jedna z technik stosowana często przez H. Cowella Fortepian preparowany – fortepian poddany modyfikacjom, bądź też wykorzystywany w sposób odmienny od tradycyjnej techniki gry, w celu osiągnięcia nietypowej barwy dźwięku. Wprowadzony przez Johna Cage'a, który zaczął wykorzystywać w ten sposób fortepian w eksperymentalnych kompozycjach z lat czterdziestych XX wieku. Preparacja może polegać na włożeniu między struny fortepianu różnych elementów np. śrub, sztućców, gwoździ, nałożeniu na struny koralików lub nakrętek. Modyfikacje sposobu gry obejmują m.in. uderzanie w struny bezpośrednio w pudle rezonansowym z pominięciem mechanizmu młoteczkowego fortepianu, np. pałkami.
Przykłady John Cage – Sonaty i Interludia (1946-1948) Christian Wolff – Suite I (1954) Velvet Underground – All Tomorrow's Parties (1967) Alfred Schnittke – Concerto Grosso 1 (1976-1977) Arvo Pärt – Tabula Rasa (1977) Tori Amos – Bells for Her (1994) Aphex Twin – drukqs (2001) Leszek Możdżer – Piano (2004)
Zobacz też Muzyka eksperymentalna Gitara preparowana Harfa preparowana Tuba preparowana
Bibliografia John Cage - Fortepian preparowany
Kategoria:Chordofony klawiszowe Kategoria:Chordofony młoteczkowe