thumb|300px|Rycina mająca przedstawiać historię Szymona z Trydentu, autorstwa Hartmanna Schedelsa (1493) Oskarżenia o mord rytualny względem Żydów (, alilat dam, , dosł. „oszczerstwo krwi”) – posądzenia, oparte na założeniu, że Żydzi używają ludzkiej krwi podczas swych obrzędów religijnych, głównie podczas świąt i z tego powodu, w celu jej pozyskania, co jakiś czas zabijają nieżydowskie dziecko.
Doniesienia o mordach rytualnych pojawiły się w XII wieku, rozprzestrzeniając się szybko po ówczesnej chrześcijańskiej Europie. Wierzono wówczas, że dla wyznawców judaizmu krew pochodząca od chrześcijańskich dzieci ma specjalne znaczenie i wysoką wartość. Z tego powodu niewyjaśnione zniknięcia dzieci tłumaczono często „mordem rytualnym popełnionym przez Żydów”. W niektórych przypadkach ofiarę uznawano za męczennika, wokół którego tworzył się kult religijny. Część z dzieci, które miały zostać zabite przez Żydów, zostały nawet kanonizowane i ogłoszone świętymi (np. św. Szymon z Trydentu). Wielu papieży potępiało bezpośrednio lub pośrednio oskarżenia o popełnianie mordów rytualnych przez wyznawców judaizmu, choć ataki na Żydów często były popierane i organizowane przez niższy kler.
W różnych źródłach odnaleźć można zapisy o ponad 150 oskarżeniach o mord rytualny w chrześcijańskiej EuropiePodający tę liczbę Joshua Trachtenberg, twierdzi, że najprawdopodobniej jest to zaledwie ułamek całości ()..
W żydowskiej legendzie oskarżenie o popełnienie mordu rytualnego stało się powodem stworzenia golema przez rabina Jehudę Löwa ben Bekalela.
Opisy mordu rytualnego mały|Relief ukazujący mord rytualny Szymona. (Trydent, Włochy) Najczęściej mord rytualny popełniony przez Żydów opisywano w następujący sposób: dziecko, przeważnie chłopiec, było porywane lub czasem nawet kupowane od rodziców i umieszczane w ukrytym miejscu (domu prominentnego członka gminy żydowskiej, synagodze, piwnicy itp.), gdzie przebywało aż do śmierci. Przygotowania do mordu miały obejmować zwołanie uczestników rytuału z okolicznych miejscowości, przygotowanie narzędzi tortur i zbrodni. Następnie, według opowieści, tłum Żydów zbierał się w miejscu egzekucji (zazwyczaj nocą w synagodze) i odgrywał „proces”, w którym oskarżone było porwane dziecko. Miało ono być prezentowane przed „trybunałem” nagie i związane. Następnie następowało wydanie wyroku śmierci, po którym rzekomo torturowano dziecko. Opowieści wymieniały okaleczenia (także obrzezanie), nakłuwanie igłami, bicie, duszenie, biczowanie itd.
Ostatecznie półżywy chłopiec miał być koronowany koroną cierniową i przybity do krzyża. Następnie Żydzi rzekomo unosili krzyż, zbierając jednocześnie krew płynącą z ciała dziecka, zwłaszcza tę sączącą się z rąk, stóp i genitaliów. Miała ona być zlewana do misek i szklanic. Następnie, jak opowiadano, chłopca mordowano poprzez wbicie mu włóczni, miecza lub sztyletu w serce, a jego ciało zdejmowano z krzyża (w niektórych opowieściach następowało wówczas odprawianie obrzędów czarnej magii nad zwłokami). Wczesne legendy o mordzie rytualnym opisują jedynie tortury i agonię ofiary, sugerując, że śmierć dziecka była jedynym celem całego wydarzenia. Późniejsze opowieści podkreślają rzekome pragnienie krwi, jakim kierowali się Żydzi, którzy mieli potrzebować jej dla realizacji swych mistycznych celów.
Śmierć Williama z Norwich (zm. 1144) przypisana Żydom jest pierwszą znaną sprawą oskarżenia o popełnienie przez Żydów mordu rytualnego. Nie wspomniano w niej nic o rzekomym gromadzeniu krwi chłopca przez wyznawców judaizmu. Wątek pozyskania przez Żydów krwi potrzebnej do celów kultowych, terapeutycznych czy magicznych pojawia się w roku 1235 i odtąd staje się wątkiem głównym, dla jakiego miano dokonywać mordów rytualnych. Natomiast w opowieści o Hugh z Lincoln (zm. 1255) jest mowa o tym, że zaraz po śmierci chłopca jego ciało zostało zdjęte z krzyża i umieszczone na stole. Jego brzuch miał zostać rozcięty, a wnętrzności wyciągnięte na zewnątrz w celach okultystycznych. Oskarżenia związane ze sprawą Szymona z Trydentu (zm. 1475) zawierają natomiast szczegółowe opisy tego, jak ciało chłopca zawieszono nad dużym naczyniem w celu zebrania całości krwi dziecka.
Jak pisał Walter Laqueur:
Stosunek judaizmu do krwi i ofiary Opisy rzekomych tortur i samego mordu, jakie rozpowszechniano, stoją w jaskrawej sprzeczności z wieloma zasadami judaizmu. Dekalog, którego treść zawarta jest w Torze, zakazuje zabijania. Dodatkowo, używanie krwi (ludzkiej, jak i zwierzęcej) do przyrządzania potraw jest zabronione przez zasady koszerności. Krew pochodząca od zabitych zwierząt nie może być konsumowanaUzasadnieniem jest przekonanie że krew jest nośnikiem życia. Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia (Rdz 9,4), Ale się wystrzegaj spożywania krwi, bo we krwi jest życie (Pwt 12,23) – należy ją wytaczać z mięsa i zasypywać w ziemiDlatego dałem nakaz Izraelitom: Nikt z was nie będzie spożywał krwi. Także i przybysz, który się osiedlił wśród was nie będzie spożywał krwi. Jeżeli kto z Izraelitów albo z przybyszów, którzy się osiedlili między wami, upoluje zwierzynę jadalną, zwierzę lub ptaka, wypuści jego krew i przykryje ją ziemią. (Kpł, 17,12-13) Ktokolwiek spożywa jakąkolwiek krew, będzie wykluczony spośród swego ludu (Kpł, 7,27).. Zgodnie z zapisami w Księdze Kapłańskiej, krew ze złożonych w ofierze zwierząt mogła znajdować się jedynie na ołtarzu Świątyni Jerozolimskiej (która nie istniała już w czasach, gdy pojawiały się oskarżenia o popełnienie mordu rytualnego przez Żydów względem chrześcijańskich dzieci). Co więcej, konsumpcja ludzkiego mięsa również jest niezgodna z zasadami koszernościKanibalizm uchodził za synonim przekleństwa i kary Bożej. Jeżeli i wtedy nie będziecie Mi posłuszni i będziecie Mi postępować na przekór, to i Ja z gniewem wystąpię przeciwko wam i ześlę na was siedmiokrotne kary za wasze grzechy. Będziecie jedli ciało synów i córek waszych. (Kpł, 26,27 – 29).
Podczas gdy składanie ofiar ze zwierząt było częstą praktyką starożytnego judaizmu, Tanach (Stary Testament) i Halacha przedstawiają ofiary z ludzi jako coś, co odróżniało pogańskich Kanaanejczyków od HebrajczykówNie uczynisz tak wobec Pana, Boga swego, bo to wszystko, czym brzydzi się Pan i czego nienawidzi, oni swym bogom czynili, nawet swych synów i córki na ogniu palili dla swych bogów. (Pwt, 12,31.A nawet syna swego przeprowadził przez ogień – na modłę ohydnych grzechów pogan, których Pan wypędził przed Izraelitami (2 Krl 16,3).. Poganie mieli dopuszczać się takich praktyk, starożytni Żydzi – nie. Co więcej, tym drugim groziła surowa kara, jeśli sprzeciwiliby się temu zakazowiNie będziesz zawierał przymierzy z mieszkańcami tego kraju, aby, gdy będą uprawiać nierząd z bogami obcymi i składać ofiary bogom swoim, nie zaprosili cię do spożywania z ich ofiary. (Wj, 34,15).«Mów do Izraelitów: Ktokolwiek spośród synów Izraela albo spośród przybyszów, którzy osiedlili się w Izraelu, da jedno ze swoich dzieci Molochowi, będzie ukarany śmiercią. Miejscowa ludność ukamienuje go (Kpł, 20,2).Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary; nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych. Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni. Z powodu tych obrzydliwości wypędza ich Pan, Bóg twój, sprzed twego oblicza. (Pwt, 18,10-12.I zbudowali wyżynę Tofet w dolinie Ben-Hinnom, aby palić w ogniu swoich synów i córki, czego nie nakazałem i co nie przyszło Mi nawet na myśl. (Jr, 7,31).. Kapłani żydowscy musieli zachowywać rytualną czystość, stąd nie mogli nawet przebywać w pomieszczeniu, w którym znajdowały się zwłokiW ogóle nie zbliży się do żadnego zmarłego, nie narazi się na nieczystość rytualną ani z powodu ojca, ani z powodu matki. (Kpł, 21,11)..
Już w XIII w. niemiecki cesarz Fryderyk II Hohenstauf zwrócił się do komisji złożonej z wybitnych Żydów nawróconych na chrześcijaństwo, pytając, czy wyznawcy judaizmu potrzebują w Wielki Piątek krwi chrześcijańskiej dla celów rytualnych. Odrzekli oni, że:
Prof. Jisra’el Juwal z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie w artykule opublikowanym w 1993 stwierdził, że oskarżenia o mord rytualny względem Żydów mogą mieć swoje korzenie w wydarzeniach z XII w. Podczas I wyprawy krzyżowej zdarzały się przypadki, kiedy to niektórzy wyznawcy judaizmu woleli raczej zabić własne dzieci i popełnić samobójstwo, niż stać się obiektem przymusowej konwersji. Według Yuvala chrześcijanie mieli wówczas nabrać przekonania, że skoro Żydzi są w stanie mordować swoich potomków, to mogą to czynić także z chrześcijańskimi dziećmi.
Przypadki oskarżeń Na przestrzeni dziejów Żydów wielokrotnie posądzano o dokonywanie mordów rytualnych. Odbył się także cały szereg procesów, w których oskarżonymi o zabijanie dzieci dla celów religijnych byli wyznawcy judaizmu. Przypadki takie miały miejsce od I wieku n.e. aż po czasy współczesne.
Starożytność Apion, grecko-egipski autor, przypisywał Żydom popełnianie w Świątyni Jerozolimskiej rytualnych mordów na złapanym przedtem cudzoziemcu. Utrzymywał on, że składali oni krwawą ofiarę co roku:
Takie doniesienia doprowadziły do ataków na wyznawców judaizmu w Aleksandrii w 38 n.e., wynikiem których były tysiące ofiar. Sokrates Scholastyk twierdził, że pod koniec IV w n.e. grupa pijanych Żydów przybiła do krzyża chrześcijańskie dziecko (parodiując w ten sposób śmierć Chrystusa) i biczowała je tak długo, aż zmarło.
W 415 n.e. w Inmestarze w Syrii miało miejsce wydarzenie, które być może wpłynęło na późniejsze kształtowanie się legendy o mordzie rytualnym. Wówczas to, podczas obchodzenia święta Purim, grupa pijanych Żydów przybiła do krzyża chrześcijańskiego chłopca, który został następnie przez nich zabity. Od tego czasu pośród chrześcijan często pojawiało się twierdzenie, iż Purim jest świętem antychrześcijańskim, podczas którego Żydzi szydzą z krzyża.
Średniowiecze thumb|Ukrzyżowanie Williama z Norwich przedstawione na lektorium w kościele Świętej Trójcy w Loddon thumb|Werner z Oberwesel, zamordowany rzekomo przez Żydów w 1286, przedstawiony na obrazie z 1711 jako męczennik
W 1144 Żydzi z angielskiego Norwich zostali oskarżeni o popełnienie mordu rytualnego, zaraz po tym, jak odnaleziono ciało chłopca, Williama, z ranami zadanymi mu nożem. Opowieść z polecenia biskupa Norwich, zapisana przez przerodziła się w lokalny kult religijny, a samo dziecko zostało obwołane męczennikiem. W 1168 niemal identyczne oskarżenia wysunięto pod adresem Żydów z Gloucester: Historia doprowadziła do całej serii prześladowań Żydów. W 1189, delegacja Żydów biorąca udział w koronacji Ryszarda Lwie Serce została zaatakowana przez tłum. Wkrótce potem doszło do masakry wyznawców judaizmu w Londynie i Yorku. W lutym 1190 większość Żydów z Norwich zamordowano w ich domach, poza kilkoma, którzy znaleźli schronienie w tamtejszym zamku. W 1290 wydalono wszystkich Żydów z Anglii (zezwolono im na powrót dopiero w 1655).
W 1171 we francuskim Blois posądzenie o popełnienie mordu rytualnego doprowadziło do śmierci 31 Żydów (według innych źródeł – 40), którzy zostali spaleni żywcem. Oskarżenia wytoczono także w Bury St Edmunds (1181), Pontoise, Braisnes-sur-Aronde i Saragossie (1182) oraz w Winchesterze (Anglia) (1192).
Pod koniec 1233 w nad rzeką Tauber Żydów oskarżono o zamordowanie dziecka chrześcijańskiego. Było to pierwsza tego typu sprawa w Niemczech. W dniach 1-3 stycznia 1234 miały miejsce w mieście zamieszki, podczas których atakowano domy żydowskie. Rok później podobny przypadek rzekomo miał miejsce w Fuldzie. Według opowieści, w Boże Narodzenie, gdy rodzice byli w kościele, Żydzi mieli zabić pięciu chłopców i zebrać ich krew do toreb uszczelnionych woskiem. W wyniku oskarżenia zamordowano 34 starozakonnych.