Otton II (ur. ok. 1380, zm. 27 marca 1428E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-416.) – książę szczeciński, syn Świętobora I z rodu Gryfitów. Panował w latach 1413-1428 współrządząc wraz z bratem Kazimierzem V.
Życie i panowanie W 1393, w wieku 14 lat, został z inicjatywy króla niemieckiego i czeskiego Wacława IV obrany przez kapitułę ryską na arcybiskupa RygiK. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 95.. Papież Bonifacy IV poparł jednak na to stanowisko krzyżackiego kandydata Jana Wallenrode, który w październiku 1393 zajął miasto. W odpowiedzi, 10 września 1395 Świętobor I zawarł z Władysławem Jagiełłą przymierze, w celu zbrojnej rozprawy z Krzyżakami oraz w interesie syna. W lutym 1396 wojska litewsko-ruskie pod wodzą Witolda zajęły Rygę i osadziły na stolcu arcybiskupim – Ottona, jako koadiutora, który wraz z ojcem i bratem zawarł sojusz z Litwą. Jednak 23 lipca 1396 Witold zawarł porozumienie z Krzyżakami i Otton musiał latem 1397 opuścić Inflanty. Tytułu ryskiego arcybiskupa-koadiutora używał nadal do 1411, gdy zrezygnował zeń dla zawarcia małżeństwa z Agnieszką, córką Jana II, księcia meklemburskiego na Stargardzie i Sternbergu oraz Katarzyny-Wilheidy, córki Olgierda, wielkiego księcia litewskiego. Małżeństwo pozostało bezpotomneE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 414-415.J.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 337..
W 1409 został wraz z bratem dopuszczony przez ojca do współrządów, a dwa lata później sprawował regencję podczas wyprawy ojca do Ziemi Świętej (faktyczne rządy w księstwie, wraz z bratem, objął po śmierci Świętobora I w 1413)E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 415.. W 1412 brał udział w konflikcie zbrojnym z namiestnikiem brandenburskim Fryderykiem I, którego przy pomocy mieszczan szczecińskich pokonał 24 października w bitwie na Kremskiej GrobliEdward Rymar, "Jedna bitwa pomorsko-brandenburska na Kremskiej Grobli (w 1412 r.) i bitwa Barnima III księcia szczecińskiego z Wedlami (w 1332 r.)" w: "Kaci, święci, templariusze", red. Błażej Śliwiński (Studia z Dziejów Średniowiecza nr 14), Malbork, Muzeum Zamkowe, 2008, str.227-265J.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 338..
Dalsze wypadki konfliktu z Brandenburczykami doprowadziły do zagarnięcia przez nich części Marchii Wkrzańskiej w 1414, a trzy lata później Księstwo Szczecińskie zostało uznane za lenno Marchii Brandenburskiej. Nigdy jednak nie doszło do uznania przez książąt szczecińskich – zwierzchności nad księstwem. W 1420, mimo poparcia rycerstwa wielkopolskiego pod wodzą Jana z Czarnkowa, książę szczeciński poniósł klęskę, na skutek czego utracił kilka miast w Marchii Wkrzańskiej. Pięć lat później, wznowił działania wojenne z Brandenburczykami, przy poparciu Zygmunta Luksemburskiego, króla niemieckiego, które zakończyły się pokojem w Eberswalde (1427). Otton II odzyskał część ziemi wkrzańskiej.
Zmarł 27 marca 1428. Został pochowany w kościele kolegiackim św. Ottona w SzczecinieJ.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, ss. 337-338..
Genealogia
Barnim III Wielkiur. przed 1300 bądź w okr. 1303–1304 zm. 24 VIII 1368 Agnieszkaur. na przeł. 1318/1319 zm. po 2 VI 1371 Albrecht Pięknyur. ok. 1319zm. 4 IV 1361 Zofiaur. ok. 1323zm. 1372 Świętobor Iur. ok. 1351 zm. 21 VI 1413 Annaur. zap. 1360 zm. w okr. 18 IV–17 X 1391
Otton II(ur. ok. 1380, zm. 27 III 1428)
Przypisy
Bibliografia Opracowania
Szymański J.W., Książęcy ród Gryfitów, Goleniów – Kielce 2006, .
Literatura dodatkowa (online) v. Bülow, Otto II., Herzog von Pommern (niem.) [w:] NDB, ADB Deutsche Biographie (niem.), [dostęp 2012-04-29]. Madsen U., Otto II. Herzog von Pommern-Stettin (niem.), [dostęp 2012-04-29].
Kategoria:Władcy Pomorza Zachodniego Kategoria:Gryfici Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w 1428