Henryk III z Szampanii (ur. ok. 1244, zm. 22 lipca 1274 w Pampelunie), nazywany le Gros (Gruby), był hrabią Szampanii i jako Henryk I królem Nawarry od 1270.
Był najmłodszym synem Tybalda I Pogrobowca i Małgorzaty de Burbon.
W 1269 ożenił się z Blanką d'Artois, córką Roberta I oraz Matyldy Brabanckiej. Blanka była bratanicą Ludwika IX, króla Francji.
4 grudnia 1270 Henryk odziedziczył po swoim najstarszym bracie, Tybaldzie II, królestwo Nawarry oraz hrabstwo Szampanii.
Jego proklamacja w Pampelunie miała miejsce dopiero w marcu następnego roku, a koronacja na króla Nawarry odbyła się w maju 1273 r.
Z małżeństwa z Blanką pochodziło dwoje dzieci (Tybald i Joanna), jednak ich jedyny syn zmarł w 1273 w wyniku upadku z okna. Po tym wypadku Henryk wyznaczył Joannę na dziedziczkę tronu. Po krótkim okresie rządów zmarł 22 lipca 1274. Według legendy udusił się swoim własnym tłuszczem.
Po śmierci Henryka wdowa po nim objęła regencję nad Nawarrą i Szampanią, jednak czując zagrożenie ze strony Kastylii i Aragonii już po roku wraz z córką uciekła do Francji i przekazała władzę nad Nawarrą swemu kuzynowi królowi Francji Filipowi Śmiałemu. Joanna I objęła rządy w 1284 po ślubie z ówczesnym dziedzicem tronu Francji Filipem Pięknym; rok później po śmierci teścia została królową Francji.
Przypisy
Kategoria:Dynastia z Blois Kategoria:Władcy Szampanii Kategoria:Władcy Nawarry Kategoria:Urodzeni w 1244 Kategoria:Zmarli w 1274