Frank Luc De Winne (ur. 25 kwietnia 1961 w Gandawie) – inżynier, pilot wojskowy, drugi belgijski astronauta.
Wykształcenie oraz służba wojskowa 1979 – w Lier ukończył Królewską Szkołę Kadetów. 1984 – został absolwentem Królewskiej Akademii Wojskowej w Brukseli. Tytuł magistra uzyskał w dziedzinie telekomunikacji oraz inżynierii wodnej i lądowej. 1986-1989 – służył jako pilot Mirage 5 w belgijskich siłach powietrznych. 1989–1992 – pracował w firmie Sagem w Paryżu. Zajmował się zagadnieniami związanymi z poprawa bezpieczeństwa samolotów Mirage. 1991 – z wyróżnieniem ukończył kurs sztabowy w Defense College w Brukseli 1992 – w Boscombe Down (Anglia) zakończył szkolenie w Królewskiej Szkole Pilotów Doświadczalnych. Od grudnia przez rok służył w departamencie badań belgijskich sił powietrznych. 1994–1995 – odpowiadał za bezpieczeństwo lotów w bazie w Beauvechain. 1995–1996 – służył w amerykańskiej bazie lotniczej Edwards w Kalifornii uczestnicząc ramach programu European Participating Air Forces jako pilot doświadczalny w modernizacji samolotu F-16. 1996 – od lipca przez ponad dwa lata był w belgijskich siłach powietrznych odpowiedzialnym za program testowania nowych typów samolotów i ich wyposażenia. 1998−2000 – dowodził stacjonującą w bazie Kleine Brogel (Belgia) 349 eskadrą myśliwców. Podczas operacji NATO Allied Force na Bałkanach był dowódcą belgijsko-holenderskiej grupy lotniczej. Wykonał wówczas 17 lotów bojowych.
W sumie na różnych typach samolotów m. in F-16, Tornado, Jaguar i Mirage wylatał ponad 2 300 godzin.
Kariera astronauty 1991–1992 – był belgijskim kandydatem do tworzonego europejskiego korpusu astronautów. Ostatecznie jednak nie znalazł się wśród szóstki finalistów. 2000 – w styczniu został członkiem korpusu astronautów ESA. 2001 – w sierpniu w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina w Gwiezdnym Miasteczku rozpoczął szkolenie podstawowe oraz naukę języka rosyjskiego. Pod koniec roku został przydzielony do podstawowej załogi 4 krótkotrwałej misji na Międzynarodową Stację Kosmiczną zaplanowanej na jesień 2002. 2002 – w kwietniu rozpoczął treningi na zmodyfikowanym Sojuzie (serii TMA). Blisko 11-dniowy lot w kosmos odbył na przełomie października i listopada 2002 na pokładzie Sojuza TMA-1. 2006 – został wyznaczony do załogi dublerów 16 stałej ekspedycji na ISS. 2007 – otrzymał przydział do podstawowej załogi Sojuza TMA-15, którego start zaplanowano na maj 2009. 2008 – 21 listopada NASA w oficjalnym komunikacie podała składy załóg Ekspedycji 20 – 26. De Winne został mianowany inżynierem lotu ekspedycji 20 oraz dowódcą ekspedycji 21.Komunikat NASA o składach załóg Ekspedycji 20 i 21 Międzynarodowej Stacji Kosmicznej 2009 – 27 maja wystartował w kosmos na pokładzie Sojuza TMA-15. Na Ziemię powrócił 1 grudnia 2009.
Loty kosmiczne Sojuz TMA-1 Swój pierwszy w kosmos Frank De Winne rozpoczął na pokładzie statku kosmicznego Sojuz TMA-1 30 października 2002. Dowódcą misji był Siergiej Zalotin, a drugim inżynierem pokładowym Jurij Łonczakow, który do załogi został włączony na miesiąc przed startem. Nastąpiło to z uwagi na skreślenie z jej składu kandydata na trzeciego kosmicznego turystę Jamesa L. Bass – członka zespołu *NSYNC. Drugiego dnia lotu, 1 listopada 2002 statek połączył się z Międzynarodową Stacją Kosmiczną, a jego załoga przeszła na pokład kompleksu orbitalnego. Podczas wspólnego lotu obie ekipy przeprowadziły w sumie 22 eksperymenty naukowe m.in. z biologii, geofizyki i medycyny, które przygotowali specjaliści z Rosji, Belgii i ESA. Statek Sojuz TMA-1 pozostał przycumowany do ISS do dyspozycji 5 stałej załogi. 10 listopada 2002 astronauci powrócili na Ziemię w kapsule Sojuza TM-34 lądując około 100 km NE od Arkałyku. Sojuz TMA-15 Podczas pobytu na stacji ISS wziął udział w drugim bezpośrednim połączeniu radiowym z Polską. W ramach projektu Centrum Nauki Kopernik – Niebo nad Warszawą odpowiedział na kilkanaście pytań zadanych przez polskie dzieci.
Odznaczenia i nagrody Joe Bill Dryden Semper Viper Award od firmy Lockheed za śmiałe awaryjne lądowanie na samolocie F-16 w gęsto zaludnionym obszarze w pobliżu Leeuwarden w Holandii, aby uniknąć wodowania w IJsselmeer (1997). Był pierwszym pilotem spoza Stanów Zjednoczonych, który otrzymał to wyróżnienie Order Korony Order Oranje-Nassau za odwagę podczas operacji NATO Allied Force na Bałkanach (1999) 23 grudnia 2002 belgijski król Albert II nadał mu tytuł wicehrabiego Order Przyjaźni (2003, Rosja) Doktorat Honoris Causa University of Limburg (2003) Medal „Za zasługi w podboju kosmosu” (2011, Rosja) Universal Astronaut Insignia za lot orbitalny (nr 424) – Stowarzyszenie Uczestników Lotów Kosmicznych ()
Wykaz lotów Loty kosmiczne, w których uczestniczył Frank De Winne Nr Data startu Statek kosmiczny Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania 1 30 października 2002 Sojuz TMA-1 10 listopada 2002 Sojuz TM-34 Inżynier pokładowy 10 dni 20 godzin 53 minuty i 9 sekund 2 27 maja 2009 Sojuz TMA-15 23 listopada 2009 Sojuz TMA-15 Inżynier pokładowy / Dowódca Ekspedycji 21 187 dni 20 godzin 41 minut 38 sekund Łączny czas spędzony w kosmosie – 198 dni 17 godzin 34 minuty i 47 sekund
Przypisy
Bibliografia Biografia na stronie NASA
Zobacz też grupy i oddziały astronautów, alfabetyczna lista astronautów.
Linki zewnętrzne Biografia na stronie ESA Biogram na stronie Spacefacts
Kategoria:Belgijscy astronauci Kategoria:Belgijscy inżynierowie Kategoria:Belgijscy wojskowi Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Przyjaźni (Federacja Rosyjska) Kategoria:Dowódcy Międzynarodowej Stacji Kosmicznej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda II Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojskowym (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Oranje-Nassau Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi w podboju kosmosu” Kategoria:Odznaczeni medalem NATO Kategoria:Urodzeni w 1961 Kategoria:Ludzie urodzeni w Gandawie