Alain Marie Pascal Prost OBE (ur. 24 lutego 1955 w Lorette) – francuski kierowca wyścigowy, jeden z najbardziej utytułowanych kierowców Formuły 1 wszech czasów. W czasie swojej kariery w F1, która trwała od sezonu 1980 do 1993, zwyciężył w 51 Grand Prix (rekord został pobity przez Michaela Schumachera w sezonie 2001) i zdobył 4 tytuły Mistrza Świata. W trakcie kariery w F1 jeździł dla zespołów Renault, McLaren, Ferrari i Williams.
Został odznaczony m.in. francuską Legią Honorową IV i V klasy, Orderem Imperium Brytyjskiego w stopniu oficera (OBE) oraz brazylijskim Orderem Krzyża Południa.
Prost jest entuzjastą kolarstwa i pomaga w projektowaniu ram do rowerów francuskiemu przedsiębiorstwu Cyfac.
Życiorys Dzieciństwo Alain Prost urodził się nieopodal Saint-Chamond w departamencie Loire we Francji jako syn André i Marie-Rose Prost, którzy byli ormiańskiego pochodzenia. Prost miał starszego brata Daniela, który zmarł na raka we wrześniu 1986. Pomimo niskiego wzrostu, Prost był aktywnym i wysportowanym dzieckiem. Uprawiał wiele różnych sportów, m.in. zapasy i piłkę nożną. Przez tę aktywność złamał kilka razy nos. W przyszłości chciał zostać instruktorem na siłowni lub profesjonalnym piłkarzem. Odkrył karting w wieku 14 lat będąc na rodzinnych wakacjach. To zdarzenie zmieniło jego plany na przyszłość.
Początki kariery Karierę rozpoczął zaraz po ukończeniu szkoły. W 1973 został Mistrzem Francji i Europy juniorów w kartingu. Rok później powtórzył ten sukces w kategorii seniorów. W 1975 uległ poważnemu wypadkowi i musiał przerwać karierę. Powrócił w 1977 i rozpoczął pracę dla zespołu Lola & Martini we Francuskiej Formule Renault. Zdołał wygrać sześć wyścigów. Od 1978 zespół startował w Formule 3, a w 1979 r. wygrał dziewięć wyścigów, zdobywając mistrzostwo we Francuskiej Formule 3, jak i również w Europejskiej Formule 3.
Formuła 1 W sezonie 1980 startował dla zespołu McLaren-Ford. W debiutanckim sezonie zdobył 5 punktów.
Od sezonu 1981 jeździł w zespole Renault. Uczestniczył w 15 wyścigach i w tych, w których dojechał do mety, zawsze stawał na podium. Ostatecznie uplasował się na piątej pozycji w klasyfikacji generalnej. Rok później zwyciężył dwukrotnie, a w klasyfikacji zajął czwarte miejsce. W sezonie 1983 udało mu się zdobyć tytuł wicemistrza.
W 1984 powrócił do zespołu McLaren i przegrał walkę o mistrzostwo z partnerem z zespołu, Austriakiem Nikim Laudą, zaledwie o 0,5 punktu. W 1985 był bezkonkurencyjny i zdobył swój pierwszy tytuł Mistrza Świata. W klasyfikacji generalnej zdobył 73 punkty, wyprzedził drugiego Michele’a Alboreto o 20 punktów. Niki Lauda tymczasem ukończył zaledwie trzy wyścigi. Walka o tytuł w sezonie 1986 trwała do ostatniego wyścigu w Australii. Ostatecznie Nigel Mansell nie ukończył ostatniego wyścigu, a Prost wygrał i wyprzedził dzięki temu Brytyjczyka o dwa punkty w klasyfikacji generalnej. W sezonie 1987 samochody napędzane silnikami Hondy były bezkonkurencyjne i Prost musiał zadowolić się czwartą pozycją w walce o tytuł. Samochody McLarena od sezonu 1988 były napędzane silnikami Hondy zamiast Porsche. Tym razem na drodze do tytułu stanął nowy partner z zespołu, Ayrton Senna. Sezon 1989 został ponownie zdominowany przez kierowców zespołu z Woking, tym razem lepszym okazał się Prost. Wygrał 4 razy i zdobył swój trzeci tytuł Mistrza Świata. Był to jego ostatni sezon w barwach McLarena.
Od sezonu 1990 związał się z zespołem Ferrari. Po raz kolejny lepszym okazał się były partner, Senna. Prost musiał zadowolić się tytułem wicemistrza. Kolejny sezon był dużo gorszy. Nie wygrał ani jednego wyścigu i zajął piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Nie wystąpił też podczas wszystkich Grand Prix. W sezonie 1992 nie wystartował w żadnym wyścigu.
W 1993 podpisał kontrakt z zespołem Williams-Renault. Był to jego triumfalny powrót do Formuły 1: wygrał 7 wyścigów, zdobył tytuł Mistrza Świata i pokonał odwiecznego rywala, Sennę. Mimo ogromnego sukcesu po tym sezonie wycofał się z Formuły 1.
Rywalizacja pomiędzy Prostem i Senną uważana jest za jedną z najbardziej ekscytujących w historii Formuły 1.
W czasie kariery dorobił się kilku przydomków: „The Professor”, „The Calculator” i „Fast Son of a Bitch”, który został mu nadany przez Laudę. Nazywano go także „The King of Rio”, ponieważ wygrał 6 razy Grand Prix Brazylii, w tym 5 razy w Rio de Janeiro.
W sezonach 1997–2001 prowadził zespół Prost Grand Prix powstały na bazie zespołu Ligier istniejącego w latach 1969–1996 i wykupionego przez Prosta. Zespół zbankrutował na początku 2002 roku.
Porównanie z partnerami z zespołu W trakcie kariery zawodowej w Formule 1 Alain Prost zwyciężył prawie wszystkich kolegów z zespołu, wśród nich pięciu mistrzów świata. Wyjątek stanowi jedynie sezon, w którym debiutował – ze względu na uraz ręki startował tylko w jedenastu wyścigach; oraz rok 1984, w którym uległ Nikiemu Laudzie w najściślejszym rozstrzygnięciu o mistrzostwo świata w historii Formuły 1 zaledwie o 0,5 punktu. W 1988 r. Prost zdobył więcej punktów niż jego przeciwnik Ayrton Senna, jednak w końcowej punktacji osiągnął tylko drugie miejsce. W 1989 r. Prost zdobył trzeci tytuł, ale szeroko było komentowane GP Japonii – przedostatni wyścig sezonu. Doszło do kolizji z Senną spowodowanej przez Prosta, w wyniku której Brazylijczyk ominął szykanę powracając na tor. Wygrał i sprawa mistrzostwa była zupełnie otwarta, lecz po dyskwalifikacji tytuł przypadł Francuzowi. Rok później podczas wyprzedzania Prosta przez Sennę doszło do kolizji i tym razem Ayrton wygrał tytuł.
RokPunktacja Alain ProstPunktacja kolegi z zespołuKolega z zespołu198056John Watson19814311René Arnoux19823428René Arnoux19835722Eddie Cheever198471.572Niki Lauda198576 (73)14Niki Lauda198674 (72)22Keke Rosberg19874630Stefan Johansson1988105 (87)94 (90)Ayrton Senna198981 (76)60Ayrton Senna199073 (71)37Nigel Mansell19913421Jean Alesi19939969Damon Hill
Uwaga: Do 1991 roku system punktacji do wyłonienia Mistrza Świata kierowców Formuły 1 stosowany przez FIA nie obejmował wszystkich osiągniętych w wyścigach wyników. Wyniki w nawiasach stanowią końcową punktację według ówczesnego systemu punktacji.
Wyniki Podsumowanie Sezon Stajnia Starty PKT Pozycja 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce P. pos. Naj. okr. Nie skl. 1993 Williams-Renault 16 99 MŚ 7 3 2 13 6 1 1991 Ferrari 15 34 5 0 3 2 0 1 6 1990 Ferrari 16 71 2 5 2 2 0 2 4 1989 McLaren-Honda 16 76 MŚ 4 6 1 2 5 3 1988 McLaren-Honda 16 87 2 7 7 0 2 7 2 1987 McLaren-TAG 16 46 4 3 1 3 0 2 4 1986 McLaren-TAG 16 72 MŚ 4 4 3 1 2 3 1985 McLaren-TAG 16 73 MŚ 5 2 4 2 5 4 1984 McLaren-TAG 16 71,5 2 7 1 1 3 3 5 1983 Renault 16 57 2 4 2 1 3 3 3 1982 Renault 16 34 4 2 2 0 5 4 8 1981 Renault 15 43 5 3 2 1 2 1 9 1980 McLaren-Ford 13 5 15 0 0 0 0 0 6 Razem 4 202 768,5 4xMŚ 51 35 20 33 41 57
Odznaczenia Kawaler Legii Honorowej (1985) Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego (1993) Kawaler Orderu Krzyża Południa
Zobacz też Formula 1 Juan Manuel Fangio
Linki zewnętrzne Strona poświęcona Prostowi Biografia Prosta
Kategoria:Francuscy kierowcy Formuły 1 Kategoria:Francuscy kierowcy Francuskiej Formuły 3 Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Południa Kategoria:Francuscy Ormianie Kategoria:Francuscy kierowcy Brytyjskiej Formuły 3 Kategoria:Francuscy kierowcy Europejskiej Formuły 3 Kategoria:Urodzeni w 1955 Kategoria:Francuscy kierowcy Francuskiej Formuły Renault 2.0 Kategoria:Francuscy kierowcy Formuły 2 Kategoria:Kierowcy Renault w Formule 1 Kategoria:Kierowcy Ferrari w Formule 1 Kategoria:Kierowcy Williamsa w Formule 1 Kategoria:Kierowcy McLarena w Formule 1 Kategoria:Francuscy kierowcy Szwedzkiej Formuły 3 Kategoria:Francuscy kierowcy Australijskiej Formuły 1 Kategoria:Właściciele zespołów Formuły 1