Vanilla Ninja – estoński girls band wykonujący muzykę z pogranicza popu i rocka, założony w 2002 w Tallinnie. Reprezentował Szwajcarię w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji (2005) oraz Estonię w 70. Konkursie Piosenki Eurowizji (2026).
Historia Lata 2002–2004: powstanie zespołu, Vanilla Ninja, Traces of Sadness Zespół został założony pod koniec lata 2002 w Tallinnie jako czteroosobowy girls band, w którego skład weszły Maarja Kivi, Lenna Kuurmaa, Katrin Siska i Piret Järvis, zaś ich producentem był Sven Lõhmus, który od początku kształtował oblicze grupy. Na początku 2002 Kivi z utworem „A Dream” zajęła siódme miejsce w telewizyjnym programie Eurolaul, wyłaniającym reprezentanta Estonii w 47. Konkursie Piosenki Eurowizji. Mimo braku zwycięstwa w selekcjach, Kivi po udziale w nich osiągnęła na tyle dużą popularność, że została wybrana na liderkę nowego zespołu. Przed jego założeniem przyjaźniła się z Kuurmą, natomiast Järvis i Siska znały się ze szkoły, ponadto występowały też ze sobą na scenie jako solowe piosenkarki.
W lutym 2003 Vanilla Ninja wystąpiły z utworem „Club Kung Fu” w programie Eurolaul 2003, wyłaniającym reprezentanta Estonii w 48. Konkursie Piosenki Eurowizji. Choć zwyciężyły w głosowaniu telewidzów, przez brak wsparcia jurorów zajęły przedostatnie, dziewiąte miejsce. Mimo to szybko zdobyły popularność w swej ojczyźnie. 30 maja tego roku ukazał się debiutancki album studyjny zespołu, nazwany tak samo jak on, który zawierał piosenki anglojęzyczne i estońskojęzyczne. Wydane wyłącznie w Estonii wydawnictwo promowane było singlem „Club Kung Fu”, a dodatkowo do jednego z pozostałych utworów z albumu, „Nagu Rockstaar”, nakręcono teledysk. Utwory Vanilla Ninja cieszyły się dużą popularnością w Estonii i były często grane przez tamtejsze stacje radiowe, a sukces grupy na rodzimym rynku sprawił, że jej wytwórnia zdecydowała się wydać „Club Kung Fu” także w Niemczech, gdzie jednak dotarł zaledwie do 95. miejsca tamtejszej listy przebojów. Mimo to kobietami zainteresował się znany niemiecki producent David Brandes, mający na koncie współpracę m.in. z popularnym w latach 90. XX wieku duetem E-Rotic. Jesienią 2003 nawiązały współpracę z Brandesem, który zmienił im nieco wizerunek na ostrzejszy, a także uczynił integralnym elementem ich występów scenicznych instrumenty, na których grały. 24 listopada 2003 ukazało się pierwsze wydane nakładem związanej z Brandesem wytwórni wydawnictwo zespołu, singel „Tough Enough”. Piosenka dotarła do czołowej dwudziestki list przebojów w Finlandii, Niemczech i Austrii. Niedługo później kobiety wydały kolejne dwa single, „Don’t Go Too Fast” (22 marca 2004) i „Liar” (24 maja 2004). Wszystkie te single zapowiadały drugi album studyjny Vanilla Ninja, Traces of Sadness, który trafił do sprzedaży 7 czerwca 2004. Album odniósł względny międzynarodowy sukces pokrywając się złotem w Niemczech i w Austrii (w rodzimej Estonii osiągnął poziom platyny). W Polsce natomiast stał się do tego stopnia popularny, że zdecydowano się wydać jego specjalną, dwupłytową edycję zawierającą teledyski oraz multimedialne dodatki związane z zespołem. W połowie 2004 z powodu zajścia w ciążę z zespołu odeszła Maarja Kivi, a jej miejsce zajęła Triinu Kivilaan. Latem tego roku kobiety nagrały w nowym składzie teledysk do singla „When the Indians Cry”, który wydano 23 sierpnia 2004. Siedem dni później ukazał się z kolei pierwszy album wideo zespołu, Traces of Sadness (Live in Estonia), a 15 listopada tego samego roku – singel „Blue Tattoo”.
Lata 2005–2008: Blue Tattoo, Love Is War, zawieszenie działalności
W 2005 Vanilla Ninja zostały ogłoszone reprezentantkami Szwajcarii z utworem „Cool Vibes” w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kijowie. Pewne kontrowersje wokół zespołu wywołał wówczas w mediach temat wieku Triinu Kivilaan, która w momencie zgłoszenia zespołu do konkursu nie miała ukończonych wymaganych regulaminem 16 lat (obchodziła urodziny przed finałem imprezy, w związku z czym oficjalnie żadne zasady nie zostały złamane). 28 lutego tego roku wydany został singel „I Know”, zaś 14 marca trzeci album studyjny grupy, zatytułowany Blue Tattoo. Wydawnictwo uplasowało się w czołowej dziesiątce list przebojów w Niemczech, Austrii i Szwajcarii, z kolei w Polsce dotarło do czołowej dwudziestki OLiS. W kwietniu tego roku wyruszyły w promującą najnowszy album trasę koncertową Blue Tattoo Tour obejmującą koncerty po Europie – w Niemczech, Szwajcarii, Austrii i Luksemburgu. Jeszcze przed rozpoczęciem trasy, w marcu 2005 w jednym z niemieckich programów telewizyjnych ujawniono, że wytwórnia płytowa Davida Brandesa zleciła wykupienie ze sklepów setek egzemplarzy singla „When the Indians Cry” w celu uzyskania wyższej pozycji na listach przebojów. W następnym miesiącu sam Brandes w innym programie telewizyjnym przyznał się do manipulowania wynikami sprzedaży singla „Run & Hide”, wykonywanego przez swoją podopieczną i zarazem reprezentantkę Niemiec w kijowskim konkursie, Gracię, poprzez wykupienie jego 2000 egzemplarzy. W związku z powyższymi faktami Media Control, firma odpowiedzialna za tworzenie cotygodniowych list przebojów w Niemczech, zdecydowała o usunięciu z niemieckich list przebojów wszystkich wydawnictw trzech wykonawców działających ówcześnie pod skrzydłami Brandesa: zespołów Vanilla Ninja i Virus Incorporation oraz Gracii na okres trzech tygodni, który następnie wydłużyła do trzech miesięcy. Dodatkowo szwajcarska stacja telewizyjna SF DRS rozwiązała umowę z Brandesem i zastąpiła go firmą, która przejęła nadzór nad drogą zespołu Vanilla Ninja na tegoroczny Konkurs Piosenki Eurowizji, a także objęła nad nim kierownictwo, zaś niemiecka telewizja NDR wykluczyła producenta z niemieckiej delegacji na kijowski konkurs.
W maju 2005 Vanilla Ninja rozpoczęły próby do występu w Konkursie Piosenki Eurowizji, a pod koniec miesiąca pomyślnie przeszły do finału. W finale konkursu zajęły 8. miejsce po zdobyciu 128 punktów, w tym najwyższych not 12 punktów z Łotwy i Estonii. Wynik ten oznaczał pierwszą obecność Szwajcarii w czołowej dziesiątce konkursu od 1993, a także jedyną obecność tego kraju w eurowizyjnej czołowej dziesiątce w XXI wieku aż do 2019. 20 czerwca 2005 utwór „Cool Vibes” został wydany w postaci singla. 16 listopada 2005 ukazała się wydana wyłącznie w Japonii kompilacja Silent Emotions, zawierająca klasyczne i akustyczne wersje przebojów zespołu z drugiego i trzeciego albumu studyjnego, zaś 9 dni później w Niemczech wydany został singel „Megamix”. 2 grudnia tego roku wydano w Niemczech następujące dwa albumy Vanilla Ninja: kompilację Best Of, zawierającą podstawowe wersje nagraniowe wyżej wspomnianych przebojów, i wideo Best Of: The Video Collection. 10 grudnia 2005 artystki zagrały telewizyjny koncert w Saku Arenie w Tallinnie, podczas którego premierowo wykonały dwa nowe utwory, „Silence” i „Rockstarz”. W tym samym miesiącu z zespołu odeszła basistka Triinu Kivilaan, co tłumaczyła koniecznością ukończenia szkoły i chęcią rozpoczęcia kariery solowej. thumb|Vanilla Ninja w programie Eurolaul 2007, 14 lutego 2007. Od lewej do prawej: Piret Järvis, Lenna Kuurmaa i Katrin Siska W 2006 pozostałe członkinie Vanilla Ninja postanowiły kontynuować działalność zespołu jako trio, ponadto rozstały się z Davidem Brandesem i podpisały kontrakt z wytwórnią EMI/Capitol Records. 21 kwietnia ukazał się ich singel „Dangerzone”, do którego nakręcono teledysk Kapsztadzie. „Dangerzone” został również wykorzystany w niemieckim zwiastunie serialu telewizyjnego Weronika Mars. 19 maja 2006 do sprzedaży trafił czwarty album studyjny zespołu, Love Is War. W odróżnieniu od poprzednich studyjnych wydawnictw tym razem kobiety same napisały i skomponowały większość piosenek. Album odniósł umiarkowany sukces, docierając do czołowej dwudziestki list przebojów w Niemczech i w Szwajcarii. 1 września tego roku Vanilla Ninja zajęły piąte miejsce z utworem „Dangerzone” w konkursie o nagrodę Bursztynowego Słowika i Słowika Publiczności podczas Sopot Festivalu, a 7 dni później ukazał się ich kolejny singel, „Rockstarz”, do którego nakręcono teledysk w Berlinie. W 2006 kobiety były również nominowane do Europejskiej Nagrody Muzycznej MTV w kategorii Najlepszy bałtycki wykonawca, jednak przegrały z łotewskim zespołem Brainstorm. 3 lutego 2007 zajęły czwarte miejsce z utworem „Birds of Peace” w programie Eurolaul 2007, estońskich selekcjach do 52. Konkursu Piosenki Eurowizji. W 2008 Vanilla Ninja reprezentowały Estonię w w Chile, na którym z piosenką „Birds of Peace” w specjalnie przygotowanej wersji „estońsko-angielskiej” (oryginalnie została napisana po angielsku) dotarły do finału rywalizacji międzynarodowej i zdobyły nagrodę w kategorii Najlepszy wykonawca. W połowie tego roku natomiast artystki nagrały singel „Crashing Through the Doors”, stworzony we współpracy z Perem Gessle, gitarzystą i członkiem szwedzkiego duetu Roxette. W tym czasie Vanilla Ninja wyruszyły też w trasę koncertową po Estonii z innymi artystami (Restart Tour). W tym samym roku planowano także wielką trasę koncertową po Ameryce Łacińskiej, którą ostatecznie odwołano. Wkrótce członkinie Vanilla Ninja ogłosiły zawieszenie działalności zespołu, a od 2009 poświęcały się własnym projektom
Od 2020: reaktywacja, Encore W 2020 girls band ogłosił w mediach społecznościowych planowaną na następny rok reaktywację z Triinu Kivilaan w składzie. 18 czerwca 2021 premierę miał pierwszy singel girls bandu po reaktywacji – „Gotta Get It Right” nawiązujący od strony muzycznej do lat świetności zespołu. Utwór ten stanowił, wraz z wydanymi w lipcu, sierpniu i wrześniu następnymi singlami (o tytułach „No Regrets”, „The Reason is You” oraz „Incredible”), zapowiedź nowej płyty, Encore, która ukazała się 8 października tego samego roku. Za produkcję krążka odpowiadał David Brandes. W lutym 2022 z zespołu odeszły Katrin Siska i Triinu Kivilaan; w oficjalnym oświadczeniu na ten temat Katrin wyjaśniła decyzję o opuszczeniu grupy zamiarem skoncentrowania się na pracy nad swoimi projektami, dotyczącymi aktywności influencerskiej na mediach społecznościowych, zaś Triinu niemożnością pogodzenia działalności w zespole z codzienną pracą zarobkową. Miejsce Triinu w zespole zajęła , jej siostra, a sam zespół po raz kolejny zmniejszył się do postaci tria. W marcu tego samego roku Vanilla Ninja opublikowały w sieci singel „Encore ’22” wraz z teledyskiem.
5 lipca 2024 Vanilla Ninja zapowiedziały na Facebooku premierę singla „Sting of a Scorpion” w dniu 19 lipca tego samego roku. Rzeczonego dnia singel został wydany. thumb|Vanilla Ninja podczas występu w pierwszym półfinale 70. Konkursu Piosenki Eurowizji, 12 maja 2026 5 grudnia 2025 w sieci ukazał się singel z utworami „Too Epic to Be True” i „Are You Ready to Go?”. Pierwszy z nich kobiety przygotowały z myślą o przyszłorocznym programie telewizyjnym Eesti Laul, estońskich selekcjach do 70. Konkursu Piosenki Eurowizji – 30 października 2025 ogłoszono pierwszą szóstkę uczestników przyszłorocznego Eesti Laul, zaś dzień później drugą szóstkę, kompletując skład finału programu; zespół Vanilla Ninja z utworem „Too Epic to Be True” znalazł się w tej pierwszej. 14 lutego 2026 Vanilla Ninja zwyciężyły w finale programu Eesti Laul, dzięki czemu zostały reprezentantkami Estonii w tegorocznym Konkursie Piosenki Eurowizji. W organizowanym w Wiedniu konkursie wystąpiły w przeprowadzonym 12 maja 2026 pierwszym półfinale i nie uzyskały kwalifikacji do finału.
12 maja 2026 ukazała się zapowiedziana 10 kwietnia tego samego roku na Facebooku kompilacja The Hits, zawierająca największe przeboje zespołu z pierwszego okresu działalności, a także eurowizyjny utwór „Too Epic to Be True”.
Skład Obecne członkinie Lenna Kuurmaa – wokal, gitara (2002–2008, od 2020) Piret Järvis – gitara, wokal (2002–2008, od 2020) – gitara basowa, wokal (od 2022)
Byłe członkinie Maarja Kivi – gitara basowa, wokal (2002–2004) Katrin Siska – instrumenty klawiszowe (2002–2008, 2020–2022)