Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR () – w latach 1989–1991 organ ustawodawczy w Związku Radzieckim. Jego deputowani wybierali najwyższy organ ustawodawczy państwa – Radę Najwyższą, która sprawowała władzę ustawodawczą w czasie przerw między jego sesjami. mały|Przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej Michaił Gorbaczow, Aleksandr Suchariew i Telman Gdlan na I Zjeździe Deputowanych Ludowych ZSRR W ZDL zasiadało 2250 deputowanych. 1500 deputowanych wybrano w wyborach powszechnych, w których mogli głosować wszyscy obywatele Związku Radzieckiego, którzy ukończyli 18 lat. Wybory odbywały się w okręgach terytorialnych, z równomiernym rozkładem liczby wyborcówWybory były możliwe dzięki zmienionym przepisom konstytucji..
750 deputowanych wybierano w wyborach z list proporcjonalnych, w których głosy oddawane były na listy kandydatów poszczególnych organizacji społecznych. Lista, która otrzymała największą liczbę głosów, otrzymywała najwięcej mandatów.
Listy kandydatów do Zjazdu Deputowanych Ludowych ZSRR zgłaszały m.in.:
partie polityczne, związki zawodowe, organizacje kombatanckie, organizacje naukowe, organizacje młodzieżowe (Kosmomoł), organizacje twórcze (kołchozy, spółdzielnie),
KPZR miała na listach pretendentów do ZDL zagwarantowane 100 miejsc.
Krytyka Powołanie do życia Zjazdu Deputowanych Ludowych przez niektórych jest uznawane za przejaw demokratyzacji w Związku Radzieckim. W niektórych środowiskach popularnonaukowych uważa się, że powołany organ ustawodawczy był mechanizmem przekazania władzy z rąk rządzącej partii w ręce „zdrajców narodowych” i było umyślnym działaniem Michaiła Gorbaczowa.
Przypisy