thumb|Grób Bolesława Bielawskiego na warszawskim cmentarzu Powązkowskim Bolesław Bielawski (ur. 25 maja 1882 w Koroczy, zm. 19 listopada 1966 w Sopocie) – adwokat, senator I kadencji w latach 1922–1927, członek Trybunału Stanu.
Życiorys Urodzony w kresowej rodzinie Artura, lekarza, i Marii z Kunaszewskich, która zajmowała się domem. Po 1900 roku był członkiem Ligi Narodowej Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 570.. Studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim w latach 1900–1905. Po studiach aplikował u adwokata Aleksandra Daszkiewicza i pracował jako pomocnik radcy prawnego Kijowskiego Prywatnego Banku Komercyjnego. Od 1911 adwokat, specjalizował się w sprawach z zakresu prawa cywilnego.
W latach 1917–1919 członek kijowskiej Rady Adwokackiej. Od 1919 praktykował w Warszawie. Jego klientami byli m.in. Maurycy Zamoyski dla którego Bielawski przeprowadził operację oddłużania ordynacji a także rodzina Radziwiłłów w procesach o ordynacje nieświeską i ołycką. Zasiadał w Senacie pierwszej kadencji jako członek klubu Związku Ludowo-Narodowego. Według współczesnych informacji należał jako senator do tajnego sprzysiężenia faszystowskiego Zakon Rycerzy Prawa, założonej po zabójstwie prezydenta Gabriela Narutowicza, której celem było przeprowadzenie przewrotu na wzór włoski.
Jako członek Trybunału Stanu uczestniczył w sprawie Czechowicza. W latach 1930–1931 był prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej. Przewodniczył także Zarządowi Głównemu Związku Adwokatów Polskich.
Od 1941 do 1945 był prezesem Tajnej Naczelnej Rady Adwokackiej, funkcjonującego w podziemiu organu samorządu zawodowego adwokatówW. Bayer, Konspiracyjna organizacja i działalność adwokatury polskiej w okresie okupacji hitlerowskiej : fragmenty, „Palestra”, 27, 1983, 8 (308), s. 19–24.. W czasie okupacji za sprzeciwianie się usuwaniu z pracy adwokatów–Żydów, został usunięty z adwokatury. Pod koniec II wojny światowej był kandydatem narodowców na następcę Prezydenta RP Władysława Raczkiewicza, ale odmówił opuszczenia kraju.
Tuż po wojnie, przez krótki czas, kontynuował praktykę adwokacką. Zmarł w Sopocie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 221-5-5,6).
Przypisy
Bibliografia Zdzisław Krzemiński, Sławni warszawscy adwokaci, Kraków 1999. Zdzisław Krzemiński, Historia warszawskiej adwokatury, Warszawa 2005.
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Kijowskiego Świętego Włodzimierza Kategoria:Członkowie Ligi Narodowej Kategoria:Członkowie Naczelnej Rady Adwokackiej (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Trybunału Stanu II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Członkowie polskich organizacji faszystowskich Kategoria:Prezesi Naczelnej Rady Adwokackiej Kategoria:Senatorowie I kadencji (1922–1927) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1966