Hans Martin Schaller (ur. 7 września 1923 w Białogardzie – zm. 21 października 2005 w Zorneding) – niemiecki historyk zajmujący się w szczególności okresem panowania Fryderyka II Hohenstaufa.
Wychował się w Elberfeld, kiedy miał 8 lat zachorował na chorobę Heinego-Medina. Po gimnazjum humanistycznym studiował w Jenie, Strasburgu i Getyndze, gdzie był uczniem Wilhelma Berges i Percy Ernst Schramm. Przez pięć lat pracował w Niemieckim Instytucie Historycznym w Rzymie. Od 1957 r. był współpracownikiem Monumenta Germaniae Historica. W 1966 roku habilitował się w Salzburgu na podstawie zbiorów listów włoskiego duchownego Tommaso da Capua. W roku 1970 zaczął pracę na uniwersytecie w Würzburgu, skąd powrócił po roku do Instytutu, gdzie działał jako współwydawca czasopisma „Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters” (Niemieckie archiwum do badania średniowiecza).
Dzieła Die Frömmigkeit Kaiser Friedrichs II., 1995 (Pobożność cesarza Fryderyka II) Kaiser Friedrich II.: Verwandler der Welt, Göttingen 1991, (Cesarz Fryderyk II: Ten co zmienił świat) Studien zur Briefsammlung des Kardinals Thomas von Capua, 1965 (Studia na temat zbiorów listów kardynała Tomasso da Capua)
Bibliografia Rudolf Schieffer, Nachruf Hans Martin Schaller, w Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters, t. 62, 2006 (de)
Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Niemieccy historycy Kategoria:Niemieccy wydawcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Białogardzie