Augustyn Łosiński (ur. 8 stycznia 1867 w Krzywiniszkach, zm. 30 kwietnia 1937 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny kielecki w latach 1910–1937.
Życiorys Gimnazjum ukończył w Dyneburgu. Uczęszczał do seminarium w Petersburgu i podjął studia w tamtejszej Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej. 24 kwietnia 1892 przyjął w Petersburgu święcenia kapłańskie. Był profesorem, ojcem duchownym i rektorem seminarium duchownego oraz kanonikiem kapituły katedralnej w Petersburgu. 7 kwietnia 1910 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji kieleckiej. Sakrę biskupią przyjął 5 czerwca 1910 w Petersburgu z rąk bp. Stefana Denisewicza, a ingres do katedry kieleckiej odbył 29 czerwca 1910. Ustanowił nowy podział administracyjny diecezji, erygował wiele nowych parafii, w 1924 reaktywował kolegiatę w Wiślicy. Erygował muzeum, założył „Przegląd Diecezjalny”, w 1927 przeprowadził w Kielcach I synod diecezjalny. Wspierał działalność wydawniczą, szkolnictwo katolickie i działalność charytatywną. Za jego rządów w 1925 diecezja została włączona do metropolii krakowskiej.
Przeciwnik ruchu ludowego, szczególnie ostro zwalczał zaraniarzyT. Domański, Postawy społeczno-polityczne duchowieństwa diecezji kieleckiej w latach 1864–1914. TKN Kielce 2008, s. 189-204.. W poglądach politycznych reprezentował zdecydowany konserwatyzm. Sympatyk Narodowej DemokracjiA. Kołodziejczyk, Ruch ludowy a Kościół rzymskokatolicki w latach II Rzeczypospolitej. Warszawa 2002, s. 122.. Po 1914 był zdecydowanym przeciwnikiem Józefa Piłsudskiego. Zwalczał tworzone przez niego Legiony Polskie, m.in. nie zezwalał na uczestnictwo podległych mu księży w pogrzebach legionistów oraz w uroczystościach patriotycznych organizowanych przez działaczy lewicy niepodległościowej. Jego postawa po śmierci Piłsudskiego stała się przyczyną ostrego konfliktu między państwem polskim a Stolicą Apostolską. Nie wywiesił wtedy flag żałobnych, a tylko flagi państwowe bez oznak żałoby, a także odmówił żądaniu władz bicia w dzwony kościelne. Wówczas członkowie Związku Legionistów i innych organizacji prorządowych weszli samowolnie na dzwonnicę katedry i zaczęli bić w dzwony. Biskup wysłał ludzi, którzy usiłowali temu przeszkodzić, ale bezskutecznie, po czym doszło do zamieszek. Podburzony tłum usiłował wedrzeć się do rezydencji biskupa, co zostało udaremnione dzięki interwencji policji„Gazeta Lwowska”, nr 111/1935, s. 4.. W maju 1935 minister Józef Beck zażądał od papieża Piusa XI odwołania Łosińskiego. Konflikt zakończył się dopiero wraz ze śmiercią biskupa.
Konsekrował biskupa pomocniczego kieleckiego Franciszka Sonika (1936). Był współkonsekratorem w czasie sakry biskupa pomocniczego łuckiego i żytomierskiego Longina Żarnowieckiego (1910), biskupów sandomierskich: diecezjalnego Mariana Józefa Ryxa (1910) i pomocniczego Pawła Kubickiego (1918) oraz biskupa diecezjalnego częstochowskiego Teodora Kubiny (1926).
Pochowany został w krypcie katedry kieleckiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Biskupi kieleccy Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu Kategoria:Pochowani w bazylice katedralnej w Kielcach Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1937