Jimmy Smith, właśc. James Oscar Smithallmusic ((( Jimmy Smith > Overview ))) (ur. 8 grudnia 1925 lub 1928 w Norristown, zm. 8 lutego 2005 w Phoenix) – amerykański muzyk jazzowy grający na organach Hammonda. Smith posługiwał się przydomkami „The Incredible” (niewiarygodny) lub „The Amazing” (cudowny).
Kariera Był wychowany w muzycznej rodzinie. W młodości pobierał fachowe lekcje gry na fortepianie i gitarze basowej. Jego pierwszym muzycznym wzorem był Wild Bill Davis. W połowie lat 50. dopracował się własnej odmiany „przydymionego” soul jazzu, proponując specyficzną, zrelaksowaną muzykę opartą na bluesie i jazzie. Wynikiem ogromnej liczby nagrań, jakie zrealizował dla wytwórni Blue Note Records, było nie tylko wypromowanie nowego gatunku, ale też pojawienie się wielu uzdolnionych muzyków (m.in. Jimmy McGriff, „Brother” Jack McDuff, „Big” John Patton, Richard „Groove” Holmes i „Baby Face” Willette).
Smith otaczał się znakomitymi muzykami towarzyszącymi – na perkusji grali z nim Art Blakey i Donald Bailey, na gitarach Eddie McFadden, Quentin Warren i Kenny Burrell. Inni wybitni współpracujący z nim muzycy to Stanley Turrentine (saksofon tenorowy), Lee Morgan (trąbka) i Lou Donaldson (saksofon altowy). Swoją klasę potwierdzał takimi albumami jak The Sermon oraz Houseparty.
W 1963 r. Smith przeniósł się do wytwórni Verve Records, gdzie zajął uprzywilejowaną pozycję. Dla firmy Normana Granza nagrał takie standardy jak Walk On The Wild Side, Hobo Flats czy Who's Afraid Of Virginia Woolf. Jazzowe przeboje Smitha zwracały uwagę świetnymi aranżacjami orkiestrowymi autorstwa Olivera Nelsona (które w pewnym stopniu tłumiły brzmienie Smitha). Kolejne szlagiery to The Cat, The Organ Grinder's Swing i Got My Mojo Working z chrapliwym głosem Smitha.
W latach 1963–66 muzyk umieścił na listach bestsellerów dwanaście albumów. Popularność Smitha miała ścisły związek z ogromnym zainteresowaniem w latach 60. stylistyką rhythm and bluesa. W 1966 r. sporą popularnością cieszyły się dwa albumy nagrane wraz z Wesem Montgomerym (Jimmy & Wes The Dynamic Duo oraz Further Adventures Of Jimmy And Wes). Z końcem lat 60. Smith coraz częściej tworzy muzykę środka, w latach 70. zaś skłonił się ku mieszance soulu i funky (sporadycznie używał wtedy elektronicznego syntezatora). Przez wiele lat organowy jazz pozostawał w stagnacji i chociaż Smith był jego czołowym przedstawicielem, to stał się z czasem liderem niemodnego stylu.
Po serii mało znaczących nagrań, w 1982 r. na rynku ukazała się udana płyta Off The Top.
W 2005 otrzymał nagrodę NEA Jazz Masters Award.
Dyskografia Jako frontman Studio Blue Note
1956: A New Sound... A New Star... Jimmy Smith at the Organ Volume 1 1956: A New Sound A New Star: Jimmy Smith at the Organ Volume 2 1956: The Incredible Jimmy Smith at the Organ 1956: At Club Baby Grand Volume One 1956: At Club Baby Grand Volume Two 1957: A Date with Jimmy Smith Volume One 1957: A Date with Jimmy Smith Volume Two 1957: Jimmy Smith at the Organ Vol. 1 1957: Jimmy Smith at the Organ Vol. 2 1957: The Sounds of Jimmy Smith 1957: Plays Pretty Just for You 1957: Jimmy Smith Trio + LD 1957: Groovin' at Small's Paradise 1958: House Party 1958: The Sermon! 1958: Confirmation 1958: Softly as a Summer Breeze 1958: Cool Blues 1958: Six Views of the Blues 1959: ''Home Cookin 1960: Crazy! Baby 1960: Open House 1960: Plain Talk 1960: Midnight Special 1960: Back at the Chicken Shack 1961: Straight Life 1962: Plays Fats Waller 1963: I'm Movin' On 1963: Bucket! 1963: Rockin' the Boat 1963: Prayer Meetin 1985: One Night With Blue Note, Preserved - Vol. 3 1986: Go For Watcha Know 1993: The Master 1993: The Master II
Studio Verve 1962: Bashin 1963: Any Number Can Win 1963: Blue Bash (z Kenny Burrellem) 1963: Hobo Flats 1963: Live at the Village Gate (Metro) 1964: The Cat 1964: Who's Afraid of Virginia Woolf? 1964: Christmas Cookin''' 1965: Monster 1965: Organ Grinder Swing 1965: Got My Mojo Workin 1965: In Hamburg Live (Metro) 1965: Live in Concert /Paris/Salle Pleyel Live (Metro) 1965: La Métamorphose des cloportes (Soundtrack) 1966: Hoochie Coochie Man 1966: Peter & the Wolf 1966: Jimmy & Wes: The Dynamic Duo (z Wesem Montgomerym) 1966: Further Adventures of Jimmy and Wes (z Wesem Montgomerym) 1967: Respect 1967: Plays the Standards (Sunset SUS-5175/SUM-1175) 1967: Best of Jimmy Smith 1968: The Boss 1968: Livin' It Up 1968: Stay Loose 1968: Live Salle Pleyel (Trema) 1970: Groove Drops 1971: The Other Side of Jimmy Smith 1971: I'm Gonna Git Myself Together 1971: In a Plain Brown Wrapper 1972: History of Jimmy Smith [2-LPs] 1972: Bluesmith 1972: Root Down - Live 1973: Portuguese Soul 1995: Damn! 1996: Angel Eyes 2000: Dot Com Blues Studio Milestone Records 1981: All The Way Live (z Eddie Harrisem) 1989: Prime Time 1990: Fourmost Live 1990: Fourmost Return 1993: Sum Serious Blues Z innych studiów nagraniowych 1955: The Fantastic Jimmy Smith with Don Gardner trio 1972: Newport In New York '72/The Jimmy Smith Jam, Vol.5 (Atlantic Records) 1974: Black Smith (Pride) 1974: Paid in Full'' (Mojo) 1975: 75 (Mojo) 1976: Sit on It! (Mercury) 1977: It's Necessary (Mercury) 1978: Unfinished Business (Mercury) 1980: The Cat Strikes Again (Laserlight) 1980: Second Coming (Mojo) 1982: Off the Top (Elektra) 1983: ''Keep on Comin (Elektra)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy organiści jazzowi Kategoria:Laureaci Nagrody NEA Jazz Masters Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2005 Kategoria:Muzycy jazzrockowi Kategoria:Muzycy jazzfunkowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Norristown (Pensylwania)