John Owen (ur. 1560 w Plas-du, Llanarmon, Caernarvonshire, zm. 1622 w Londynie) – walijko-łaciński poeta, autor zbioru popularnych w europejskiej literaturze barokowej dowcipnych epigramatów Epigrammata (1606).
Owen kształcił się w Winchester School i w New College w Oksfordzie, którego kolegium był członkiem w latach 1584–1591. Od 1591 był nauczycielem w Trelleck niedaleko Monmouth w Walii, a od około 1594 w Warwick, gdzie był dyrektorem szkoły ufundowanej przez króla Henryka VIII.
Wyróżniał się nie tylko biegłą znajomością łaciny, która przyniosła mu miano brytyjskiego Marcjalisa (od przydomka starożytnego rzymskiego poety), ale także humorem i trafnością epigramatów. Będąc zagorzałym protestantem, nie oparł się pokusie użycia swych talentów przeciwko Kościołowi rzymskokatolickiemu. Konsekwencjami tej praktyki było umieszczenie w 1654 jego książki w Index Librorum Prohibitorum (Indeksie Ksiąg Zakazanych) i wykreślenie go z testamentu przez bogatego wuja katolika. Epigramaty Owena są podzielone na 12 ksiąg, z których pierwsze cztery zostały opublikowane w 1606. Owen często przekładał cudze wiersze na łacinę, a jedno z takich zapożyczeń - Tempora mutantur, nos et mutamur in illis (Czasy się zmieniają, a my zmieniamy się wraz z nimi) - zostało uznane za cytat. Po śmierci wzniesiono pomnik ku jego czci w anglikańskiej katedrze św. Pawła w Londynie, gdzie został pochowany.
W Polsce naśladował go Wespazjan Kochowski.
Przypisy
Bibliografia Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939) Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927) Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
Kategoria:Angielscy poeci metafizyczni Kategoria:Urodzeni w 1560 Kategoria:Zmarli w 1622