Bank emisyjny – instytucja mająca wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych (czyli ich drukowania), będących prawnym środkiem płatniczym w danym państwie. Obecnie rolę banków emisyjnych pełnią banki centralne. Emitowane pieniądze wprowadzają one do systemu gospodarczego udzielając kredytów bankom komercyjnym (w niektórych krajach – np. Stanach Zjednoczonych – bezpośrednim kredytobiorcą może być również rząd). Jednym z celów banku emisyjnego/centralnego jest dbałość o utrzymywanie wartości emitowanej waluty. Według współcześnie obowiązującej doktryny, banki emisyjne emitują taką ilość pieniądza, na jaką istnieje zapotrzebowanie przy danych stopach procentowych.
W Polsce bankiem emisyjnym jest Narodowy Bank Polski (NBP). Ma on wyłączne prawo emitowania znaków pieniężnych będących prawnym środkiem płatniczym w Polsce. Emitowane pieniądze – podobnie jak inne banki emisyjne na świecie – wprowadza do systemu gospodarczego, udzielając kredytów bankom komercyjnym. Celem NBP jest stabilizowanie wartości złotego. Cel ten realizuje on poprzez narzędzia polityki pieniężnej.
Zobacz też podaż pieniądza prawo bankowe mennica
Bibliografia Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, roz. 5, art. 32-34, 37 () M. Zaleska: Prawne i ekonomiczne aspekty niedostosowania polskiego systemu bankowego do systemu UE. J.K. Solarz: Koncepcje rozwoju systemów bankowych. NBP, Warszawa 1996 J.K. Galbraith: Pieniądz, pochodzenie i losy. Stanisław Rączkowski (tł.). Warszawa: PWE, 1982. .
Emisyjny Kategoria:Polityka pieniężna