C (wymowa: ce, minuskuła: c) – trzecia litera alfabetu łacińskiego, czwarta litera alfabetu polskiego.
Historia Fenickigaml Arabskigimel Hebrajskigimel GreckaGamma Etruskie C StarołacińskieC (G)30px30px20px55px30px20px Wywodzi się z greckiej litery gamma (Γ). W łacinie klasycznej pierwotnie służyła do oznaczania głosek [] i [], a od III wieku p.n.e. jedynie [] – do oznaczania głoski [] powstała litera G.
Współcześnie używana jest do oznaczania głoski: w języku polskim – [], a przed i – [] w pozostałych językach słowiańskich, w językach bałtyckich i ugrofińskich oraz w języku albańskim – [] w językach zachodnioeuropejskich – zazwyczaj [], a przed e lub i: w języku angielskim, francuskim i katalońskim – [] w języku irlandzkim – [] w języku walijskim – zawsze [] w języku włoskim i rumuńskim – [] w języku hiszpańskim i galicyjskim – [] w językach tureckich – zazwyczaj [] w języku zhuang – []
Wymowa +JęzykDialektDźwięk (IPA)Uwagi angielski/k//s/przed e, i, y azerbejdżański/ʤ/ chorwacki (serbsko-chorwacki)/ʦ/ czeski/ʦ/ duński/k//s/przed e, i, y, æ, ø fiński/k//s/ francuski/k//s/przed e, i, y galicyjski/k//θ/przed e, i hiszpańskioba/k/europejski/θ/ przed e, i, yamerykański/s/ irlandzki/k//c/przed e, i, po i kataloński/k//s/przed e, i litewski/ʦ/ łaciński/k//ʦ/przed e, i, y, oe, ae łotewski/ʦ/ niderlandzki/k//s/przed e, i, y niemiecki/k//s/przed ä, e, i, ö, ü, y/ʦ/przed ä, e, i, ö, ü, y norweski/k//s/przed e, i, y, æ, ø polski/ʦ/ portugalski/k//s/przed e, i, y rumuński/k//ʧ/przed e, i słowacki/ʦ/ słoweński/ʦ/ szwedzki/k//s/przed e, i, y, ä, ö turecki/ʤ/ walijski/k/ węgierski/ʦ/ włoski/k//ʧ/przed e, i zhuang/ʃ/
Grafemy i symbole oparte na C Niektóre litery diakrytyzowane i ligaturyĆ ćĈ ĉC̀ c̀C̆ c̆Ƈ ƈČ čČ́ č́C̄ c̄Ċ ċC̃ c̃C̈ c̈C̓ c̓Ȼ ȼꞒ ꞓÇ çC̱ c̱C̣ c̣C̦ c̦Ḉ ḉÇ̆ ç̆Ç̌ ç̌Ç̇ ç̇Ć̣ ć̣Č̣ č̣Č̈ č̈Č̓ č̓Ↄ ↄꜾ ꜿ Znaki alfabetów fonetycznychᶜᶝᴄ Symbole i skróty©℃¢₡₢₵₠ℂℭ
Inne reprezentacje
Kodowanie
1
Zobacz też
Ć Ц (cyrylica), С (cyrylica)
Przypisy
Kategoria:Litery alfabetu łacińskiego Kategoria:Spółgłoski