thumb|250px|Wnętrze kościoła św. Marcina w Wodzisławiu
Zbigniew Jan Lanckoroński herbu Zadora (ur. ok. 1610, zm. 1678) – sekretarz królewski, proboszcz wodzisławski, małogoski i sędziszowski, kanonik poznańskiej kapituły katedralnej w latach 1658–1675Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 37., kanonik krakowski i płocki.
Rodzina Pochodził z gałęzi Lanckorońskich osiadłej na Włodzisławiu. Był jednym z siedmiu synów Samuela Lanckorońskiego, (zm. 1638) i Zofii Firlej (zm. 1645).
Życiorys podobnie jak bracia odebrał staranne wykształcenie, nauczycielem jego w domu rodzinnym był Jan Ciągocki. 1639 – kształcił się w Akademii Krakowskiej. 2 sierpnia 1640 – został wpisany do księgi Arcybractwa Różańcowego w Wodzisławiu, fundowanego przez jego matkęZofia z Firlejów Lanckorońska należała do kobiet bardzo pobożnych, cieszyła się wielką powagą i autorytetem, była fundatorką Arcybractwa Różańcowego w Wodzisławiu, zachowały się opisy jej umartwień a szczególnie długich i ciężkich postów, występował już wówczas jako pleban wodzisławski. Beneficjum wodzisławskie otrzymał nie mając jeszcze święceń kapłańskichobowiązki duszpasterskie pełnił ks. Mikołaj Waśniowic. Na dochody plebana wodzisławskiego składały się między innymi nadane w 1640 r. przez biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika dziesięciny z karczunków należących do Wodzisławia i wsi: Świątniki, Laskowa, Łany, Klemencice, Zielonki, Piotrowice, Strzeszkowice, Piskorzowice, i Zakrzów. 1643 – razem z braćmi Przedborem i Pakosławem Kazimierzem rozpoczął studia na uczelni w Ingolstadt, gdzie studiował filozofię do września 1645 r. 1647 – wraz z braćmi Wespazjanem i Pakosławem Kazimierzem uzyskał w Rzymie relikwie św. Perygryna, który stał się patronem rodu Lanckorońskich. 1651 – objął probostwo sędziszowskie, ustępując wodzisławskie swemu dawnemu nauczycielowi Janowi Ciągockiemu. 25 stycznia 1664 kościół sędziszowski wizytował biskup krakowski Mikołaj Oborski i miał wiele uznania i jak najlepsze zdanie o proboszczu sędziszowskim. ok. 1669, kiedy brat Wespazjan postąpił na biskupstwo kamienieckie, został proboszczem małogoskim i od tego czasu swe obowiązki kapłańskie dzielił między parafię małogojską a sędziszowskąCzęściej jednak bywał w parafii małogoskiej, gdzie pozostawił po sobie inwentarz srebra i innych przyborów kościelnych spisanych w 1670 r.. Utrzymywał liczne i przyjazne stosunki z okoliczną szlachtą. 1674 – został wybrany deputatem na Trybunał Piotrkowski. 1672 – został kanonikiem poznańskim. 1674 – został kanonikiem krakowskim. Był także sekretarzem królewskim i kanonikiem płockim. Brat Wespazjan zapisał mu w testamencie swoją bibliotekę i uczynił go wykonawcą swej ostatniej woli. umarł w roku 1678został pochowany w rodowej nekropolii w Wodzisławiu
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Adam Boniecki: Herbarz polski. Cz. 1. T. 13. Warszawa, 1909, s. 343. Stanisław Cynarski: Dzieje rodu Lanckorońskich z Brzezia od XIV do XVIII wieku. Sprawy kariery urzędniczej i awansu majątkowego. Warszawa-Kraków: PWN, 1996, s. 170–171.
Linki zewnętrzne Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich.T.3 Prałaci i kanonicy krakowscy Zabytki Sakralne Gminy Wodzisław
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej Kategoria:Deputaci duchowni Trybunału Głównego Koronnego Zbigniew Jan Lanckoroński Kategoria:Ludzie związani z Małogoszczem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Zmarli w 1678 Kategoria:Sekretarze królewscy Kategoria:Kanonicy krakowscy Kategoria:Kanonicy płoccy Kategoria:Kanonicy poznańskiej kapituły katedralnej Kategoria:Urodzeni w XVII wieku