Gaius Avidius Cassius (zm. 175) – rzymski dowódca, uzurpator na Wschodzie w 175. Syn Heliodora Kasjusza, pochodził z Syrii.
W 164 namiestnik Syrii, był dowódcą w wojnie z Partami. Pokonał ich nad Eufratem, a następnie ścigał wojska wroga pod Seleucję i Ktezyfon, które zdobył i zniszczył w 165. Po zakończonej wojnie otrzymał od Werusa namiestnictwo nad całym Wschodem.
W 175 ogłosił się cesarzem. Stało się to po otrzymaniu fałszywej wieści o śmierci cesarza Marka Aureliusza. Senat ogłosił Awidiusza wrogiem państwa, zaś Marek Aureliusz wyruszył z wyprawą zbrojną przeciw niemu. Zanim wojska Marka dotarły na wschód, żołnierze Awidiusza po trzech miesiącach jego panowania podnieśli bunt i zamordowali go, zaś jego głowę przesłali Markowi Aureliuszowi.
Bibliografia Aleksander Krawczuk, Poczet cesarzy rzymskich, wyd. Iskry, Warszawa 2006, Mała encyklopedia kultury antycznej, wyd. PWN, Warszawa 1983,
Kategoria:Rzymscy namiestnicy Syrii Kategoria:Urodzeni w II wieku Kategoria:Uzurpatorzy i samozwańczy cesarze rzymscy Kategoria:Zmarli w 175