Maksymilian Stanisławski (ur. 1807, zm. 24 sierpnia 1881 w Bochni) – jeden z dowódców, podoficerów – 11 pułku piechoty liniowej powstania listopadowego, współorganizator powstania krakowskiego, proboszcz w Iwoniczu, w Lubzinie, w gminie Ropczyce, kawaler Orderu Virtuti Militari – 14 lipca 1831 roku.
Życiorys Był szwagrem i przyjacielem burmistrza Bochni Józefa Turka, Naczelnika Gwardii Narodowej w 1848 r. Jako kleryk tarnowskiego seminarium brał udział w powstaniu listopadowym. Za bohaterskie czyny odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po powstaniu, mimo przeszkód i kłopotów z powodu powstańczej działalności, uzyskał święcenia kapłańskie. W latach 40. XIX wieku uczestniczył w działaniach konspiracyjnych, mających doprowadzić do kolejnego powstania, czemu przeszkodziła tzw. rzeź galicyjska. Z powodu konspiracyjnej działalności był represjonowany przez Kościół. Gdy był proboszczem w Iwoniczu 1841–45, był prześladowany przez rząd austriacki i zmuszony do opuszczenia tych terenów. Przeniósł się na probostwo – w latach 1849–1870 był proboszczem w parafii pw. św. Mikołaja w miejscowości Lubzina Strona parafii św Mikołaja w Lubzinie. Zmarł 24 sierpnia 1881 roku. Jego tablica znajduje się w kościele w Iwoniczu, natomiast grobowiec na cmentarzu w Bochni.
Przypisy
Kategoria:Działacze polistopadowych organizacji rewolucyjnych i niepodległościowych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Ludzie związani z Bochnią Kategoria:Ludzie związani z Ropczycami Kategoria:Powstańcy krakowscy Kategoria:Urodzeni w 1807 Kategoria:Zmarli w 1881 Kategoria:Duchowni diecezji tarnowskiej Kategoria:Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy Kategoria:Żołnierze piechoty powstania listopadowego