Specjalny Oddział Mandżurski (ros. Особый Маньчжурский отряд) – jednostka wojskowa białych podczas wojny domowej w Rosji
Historia W czerwcu 1917 r. esauł Grigorij M. Siemionow został wyznaczony tymczasowym przedstawicielem państwowym na obszar Zabajkala. Jego zadaniem było formowanie ochotniczych oddziałów uderzeniowych. Jednocześnie w połowie października, w stanicy Bieriezowka, utworzył i stanął na czele Mongolsko-Buriackiego Pułku Konnego. 19 listopada próbował zająć Wierchnieudińsk, ale po niepowodzeniu wycofał się do Mandżurii. Tam sformował Specjalny Oddział Mandżurski, składający się głównie z Mongołów i Kozaków zabajkalskich. Liczył on ok. 350 żołnierzy. Pod koniec stycznia 1918 r. zaatakował Wschodnie Zabajkale, zajmując stanice Dauria, Andrianowka i Ołowiannaja. Jednakże z powodu kontrataku wojsk bolszewickich na początku marca tego roku odszedł z powrotem do Mandżurii. Pomimo prób rozbrojenia przez Chińczyków, uzupełnił go nowymi żołnierzami kozackimi. Nawiązał też kontakty z dowódcami zachodnich wojsk interwencyjnych, których przedstawiciele zostali przydzieleni do sztabu oddziału. W odpowiedzi na rozwiązanie przez bolszewików Zabajkalskiego Wojska Kozackiego, esauł G. M. Siemionow na czele Specjalnego Oddziału Mandżurskiego na początku kwietnia ponownie zaatakował Zabajkale. Jego jednostka składała się wówczas z 1 Siemionowskiego Pułku Pieszego, 2 Mandżurskiego Pułku Pieszego, 1 Mongolsko-Buriackiego Pułku Konnego, 2 Daurskiego Pułku Konnego, Oddziału Urginskiego, dwóch kompanii oficerskich, serbskiego dywizjonu konnego, dywizjonu artylerii (trzy baterie z 14 działami), kompanii inżynieryjnej i kompanii samochodowej oraz 4 pociągów pancernych. Ogółem siły te liczyły do 700 ludzi. Bolszewicy oceniali je na niecałe 4 tys. żołnierzy. Zajęły one stanicę Buriackaja oraz wioski Aksza, Ust-Ilia i Dułdurga. Dalsze natarcie na początku maja powstrzymały ściągnięte z całej Syberii i Dalekiego Wschodu oddziały bolszewickie, liczące ok. 13 tys. ludzi z 30 działami, w tym ok. 900 Węgrów i ok. 400 Chińczyków. Do połowy czerwca siemionowcy zostali odrzuceni na terytorium Mandżurii. Pod koniec sierpnia znowu wkroczyli na Zabajkale, wykorzystując klęski wojsk bolszewickich w walkach z Armią Syberyjską i Korpusem Czechosłowackim. Zdobyli Wierchnieudińsk, a następnie wkroczyli do Czyty. W mieście rozlokowało się dowództwo i sztab jednostki. Liczyła ona ok. 1,5 tys. żołnierzy z 4 działami. 1 września został sformowany 3 Daurski Pułk Konny, który wraz z 2 Daurskim Pułkiem Konnym utworzyły 23 września Samodzielną Brygadę Konną. Na początku października Specjalny Oddział Mandżurski wszedł w skład V Priamurskiego Korpusu Armijnego. Jego sztab został przekształcony w sztab korpusu. W styczniu 1919 r. głównodowodzący wojskami białych na Syberii i Dalekim Wschodzie admirał Aleksandr W. Kołczak mianował esauła G. M. Siemionowa dowódcą Czytyjskiego Okręgu Wojskowego. 18 kwietnia tego roku Specjalny Oddział Mandżurski przeorganizowano w Specjalną Mandżurską Atamana Siemionowa Dywizję w składzie Samodzielnej Armii Wschodnio-Syberyjskiej.
W 1920 r. rozkazem gen. G. M. Siemionowa został ustanowiony Krzyż Specjalnego Oddziału Mandżurskiego.
Na emigracji w 1937 r., w 20-lecie utworzenia Specjalnego Oddziału Mandżurskiego, został ustanowiony przez gen. G. M. Siemionowa Znak Specjalnego Oddziału Mandżurskiego.
Skład organizacyjny Dowódca - ataman podesauł (esauł) Grigorij M. Siemionow Zastępca dowódcy - starszina Roman von Ungern-Sternberg Zastępca dowódcy ds. wojskowych - gen. lejt. Michaił P. Nikonow Szef sztabu - ppłk Leonid N. Skipietrow oberkwatermistrz - sotnik Siergiejew Naczelnik służb tyłowych - płk Prokofij P. Ogłoblin Sztabsoficer do specjalnych poruczeń - gen. mjr Aleksandr M. Kamiennow 1 Mongolsko-Buriacki Pułk Konny - d-ca esauł Andriej P. Kostromin 2 Daurski Pułk Konny 3 Daurski Pułk Konny dwa pułki konne złożone z Mongołów 1 Siemionowski Pułk Pieszy 2 Mandżurski Pułk Pieszy Batalion Jegrów batalion ochotników japońskich (600 ludzi) - d-ca kpt. Okumura batalion chińskich ochotników koreańska kompania robocza Serbski Dywizjon Konny - d-ca ppłk Dragović Oddział Konny gen. mjr. Macijewskiego - d-ca gen. mjr Gieorgij J. Macijewski Sotnia Konna sztabskapitana Mieżaka Sotnia Konna sotnika Sawieliewa Samodzielny Szwadron Mandżurski - d-ca ppor. G. S. Podłatczikow bateria artylerii górskiej (4 działa górskie) dwie bateria artylerii polowej (po 4 działa polowe) bateria artylerii ciężkiej (2 działa ciężkie) dywizjon pociągów pancernych kompania samochodowa kompania (potem dywizjon) inżynierska oddział lotniczy
Bibliografia Historia Specjalnego Oddziału Mandżurskiego (jęz. rosyjski) Skład organizacyjny Specjalnego Oddziału Mandżurskiego (jęz. rosyjski)
Kategoria:Oddziały Białej Armii Kategoria:Jednostki organizacyjne Białej Armii utworzone w 1917 Kategoria:Jednostki organizacyjne Białej Armii rozwiązane w 1919