Karolina Pawłowa z domu Jaenisch (; ur. w Jarosławiu, zm. 14 grudnia 1893 w Dreźnie) – rosyjska poetka, tłumaczka i malarka.
Życiorys Była córką niemieckiego profesora chemii i fizyki. Odznaczała się zdolnościami artystycznymi i literackimi. Uczyła się języka polskiego u Adama Mickiewicza, który poznał ją w Moskwie w 1827 i miał być zachwycony jej talentem. Para wkrótce się zaręczyła, jednak z czasem uczucia Mickiewicza się ochłodziły. Znajomość przerwał wyjazd poety z Rosji w 1829, a zaręczyny jego list z tego samego roku, oferujący „dozgonną przyjaźń” zamiast małżeństwa. Jaenisch zachowała o poecie, którego nadal kochała, wspomnienia do końca swego życia, tłumaczyła jego utwory na niemiecki i francuski, ostatnią jej drukowaną pracą literacką był przekład Trzech Budrysów. Przetłumaczyła m.in. Konrada Wallenroda. W 1838 wyszła za mąż za powieściopisarza Mikołaja Pawłowa, który poślubił ją dla pieniędzy. Para prowadziła salon literacki w Moskwie. Pawłow przegrał pieniądze żony, ponieważ był hazardzistą oraz porzucił ją dla jej młodszej kuzynki. Małżeństwo poetki ostatecznie rozpadło się w 1853. Pawłowa przeniosła się do Sankt Petersburga, a następnie do Dorpatu, gdzie poznała „najgłębszą miłość swojego życia”, Borysa Utina. W 1858 przeprowadziła się do Drezna, gdzie poznała Aleksieja Tołstoja. Pawłowa tłumaczyła jego dzieła na niemiecki, a on w zamian zapewnił jej pensję od rosyjskiego rządu. Pawłowa zmarła samotna i zapomniana w Dreźnie w 1893.
Twórczość Jej oryginalne utwory pisane były w duchu salonowej poezji romantycznej: poemat Rozmowa w Trianon („Разговор в Трианоне”, 1848, opublikowany w 1861) oraz Rozmowa na Kremlu („Разговор в Кремле”, 1854). Pierwszy zbiór poezji wydała w 1841, wydanie zbiorowe 1863. Pawłowa tworzyła w czasach, kiedy literatura rosyjska była zdominowana przez mężczyzn. Poezja Pawłowej była otwarcie krytykowana przez innych artystów, a ogrom krytyki w Rosji zmusił ją do wyprowadzki z kraju. Po 1900 jej dzieła zostały odkryte na nowo i docenione przez symbolistów, takich jak Walerij Briusow i Andriej Bieły.
Napisała też powieść „Двойная жизнь” (Podwójne życie – 1848). Jest to dziesięć rozdziałów, napisanej prozą i wierszem, ilustrujących życie arystokratki, która wiedzie spokojne życie i jest szanowana, jednocześnie skrycie marząc o karierze poetki.
Przypisy Heldt, Barbara. „Karolina Pavlova: The woman Poet and the Double Life”. Oakland: Barbary Coast Books, 1978, fragment. Terras, Victor, ed. 1985. Handbook of Russian Literature. New Haven: Yale University Press.
Полное собрание стихотворений. / Вступ. статья Н. Коварского. Редакция текста и примечания Е. Казанович. Л.: Советский писатель, 1939. «Библиотека поэта», Большая серия. Peace, Richard. The nineteenth century: the natural school and its aftermath, 1840 55. The Cambridge History of Russian Literature, ed. Charles A. Moser.New York: Cambridge University Press, 1992, p. 235. Рапгоф Б.Е., «К. Павлова. Материалы для изучения жизни и творчества» (Петроград, изд. «Трирема». 1916).
Kategoria:Ludzie urodzeni w Jarosławiu (Rosja) Kategoria:Rosyjscy poeci XIX wieku Kategoria:Rosyjscy tłumacze Kategoria:Rosyjscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1807 Kategoria:Zmarli w 1893 Kategoria:Kobiety związane z Adamem Mickiewiczem