mały|Grób Bronisława Bojarskiego de Bojary Czarnoty na cmentarzu Powązkowskim Bronisław Czarnota de Bojary Bojarski (ur. 6 października 1853 w Warszawie, zm. 25 lutego 1923 tamże) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Sas, syn Ludwika i Idy z de Whit'hów. Ukończył Gimnazjum Realne w Warszawie, a następnie Nikołajewską Szkołę Kawalerii w PetersburguZbigniew Judycki "Mazowszanie w świecie, część III" Niepodległość i Pamięć 23/1 (53), 365-443, 2016. Od 1876 pełnił służbę w 13 Włodzimierskim Pułku Ułanów Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia MichałaW latach 1882–1907 oddział nosił nazwę: 38 Włodzimierski Pułk Dragonów Jego Imperatorskiej Wysokości Wielkiego Księcia Michała. Do 1914 stacjonował w Mińsku Mazowieckim., awansując od korneta do podpułkownika (1895). Dowodził w tym pułku 5, a następnie 1 szwadronem. 4 kwietnia 1900 objął dowództwo Krymskiego Dywizjonu, pododdziału kawalerii stacjonującego w Symferopolu, w którym służyli Tatarzy krymscy21 lutego 1906 dywizjon przeformowany został w pułk dragonów, a 31 grudnia 1907 przemianowany na Krymski Konny Pułk.. 22 marca 1901 został dowódcą 9 Jelizawietgradzkiego pułku dragonów6 grudnia 1907 oddział przemianowany został na 3 Jelizawietgradzki Pułk Huzarów.. W 1907 awansowany został na generała majora ze starszeństwem z 16 stycznia 1917 i mianowany dowódcą 1 Brygady 8 Dywizji Kawalerii. Dowództwo 1 Brygady, w skład której wchodziły dwa pułki kawalerii (dragonów i ułanów), stacjonowało w Tyraspolu, w ówczesnej guberni besarabskiej. 24 sierpnia tego roku przeniesiony został w tej samej dywizji na stanowisko dowódcy 2 Brygady. Jej dowództwo mieściło się w Odessie, a w skład wchodził tylko jeden pułk huzarów. 9 października 1912 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała lejtnanta, z prawem noszenia munduru i pensją. 27 sierpnia 1913 został reaktywowany i przydzielony do Ministerstwa Imperatorskiego Dworu. Po 10 lipca 1916 ponownie przeniesiony w stan spoczynku. Od 1917 do maja 1918 walczył w I Korpusie Polskim w Rosji.
3 grudnia 1918 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała porucznika i przydzielony do Rezerwy PersonalnejDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 10 z 11.12.1918 r.. 28 maja 1919 został przewodniczącym Komisji Odbioru Materiałów Armii Polskiej we Francji, a następnie przewodniczącym Komisji Likwidacyjnej Armii Polskiej we FrancjiDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2284.. Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała porucznikaDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 15.01.1921 r.. Zmarł 25 lutego 1923 w Warszawie po długotrwałej chorobie. 28 lutego 1923 roku został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 95-1-22).
Ordery i odznaczenia Wielka Wstęga Orderu „Korony Rumunii” ze wstęgą i gwiazdą Krzyż Wielki Orderu Korony Włoch z gwiazdą Order Medżydów II klasy z gwiazdą Legia Honorowa Order św. Anny II klasy – 1899 Order św. Anny III klasy Order św. Włodzimierza III klasy – 1906 Order św. Włodzimierza IV klasy Order św. Stanisława (Rosja) I klasy ze wstęgą i gwiazdą – 1910 Order św. Stanisława (Rosja) II klasy Order św. Stanisława (Rosja) III klasy
Przypisy
Bibliografia
Alexey Likhotvorik, Armia rosyjska w I wojnie światowej. Kartoteka projektu
Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – generałowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Polacy odznaczeni Legią Honorową Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Medżydów Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1923