44 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki Sformowana latem 1919 z oddziałów 3 Pogranicznej Dywizji i ochotników. Weszła w skład została 12 Armii. Walczyła przeciw oddziałom Denikina na Ukrainie, a następnie z oddziałami Ukraińskiej Republiki Ludowej. W lutym 1920 nad Wołkiem weszła w kontakt taktyczny z polską 5 Dywizja Piechoty. W walce z jednostkami polskimi poniosła wysokie straty i została wycofana na tyły. Podczas polskiej ofensywy na Kijów pobita pod Berdyczowem, a 28 kwietnia poddała się pod Holendrami. Odtworzona w maju 1920, wzięła udział w ofensywie Armii Czerwonej, docierając pod Tyszowce. Podczas odwrotu broniła linii Ptyczy i Słuczy. Po podpisaniu rozejmu z Polską wzięła udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Republiki Ludowej.
.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 12 lipca 1920: dowództwo dywizji 130 Bohuńska Brygada Strzelców 388 pułk strzelców 389 pułk strzelców 390 pułk strzelców 131 Taraszczańska Brygada Strzelców 391 pułk strzelców 392 pułk strzelców 393 pułk strzelców 132 Płastuńska Brygada Strzelców 394 pułk strzelców 395 pułk strzelców 396 pułk strzelców 44 pułk kawalerii
Dowódcy dywizji Iwan Dubowoj (X 1919 − II 1922)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej