45 Dywizja Strzelców – dywizja piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej. Wiosną 1920 wchodziła w skład 14 Armii.
Formowanie i walki Sformowana latem 1919 w rejonie Odessy. Weszła w skład 12 Armii. Początkowo walczyła w rejonie Odessy i Żytomierza.
W listopadzie 1919 została przydzielona do 14 Armii, by w marcu 1920 powrócić w skład 12 Armii i zastąpić nad Wołkiem zdemoralizowaną 44 Dywizję Strzelców.
Toczyła walki z polską 5 Dywizją Piechoty, poniosła duże straty i podobnie jak 44 DS została wycofana na tyły. W czerwcu 1920 wzięła udział w ofensywie Armii Czerwonej na Ukrainie i walczyła pod Białą Cerkwią i Dubnem. W sierpniu wzmocniła 1 Armię Konną pod Lwowem. Na przełomie sierpnia i września bezskutecznie próbowała zdobyć Busk. Po podpisaniu rozejmu z Polską, brała udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Republiki Ludowej.
.
Dowódcy dywizji Iona Jakir (X 1919 – 1V 1921)
Struktura organizacyjna sierpień 1920 dowództwo dywizji 133 Brygada Strzelców (397 ps, 398 ps, 399 ps) 134 Brygada Strzelców (400 ps, 401 ps, 402 ps) 135 Brygada Strzelców (403 ps, 404 ps, 405 ps) Samodzielna Brygada Kawalerii Kotowskiego (1 pk, 2 pk, ba 3-cal)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej