25px25px15px25pxwinoczerwieńżołądźdzwonekD50px50px50px50pxK50px50px50px50pxO50px50px50px50pxU50px50px50px50pxX50px50px50px50px950px50px50px50px850px50px50px50px750px50px50px50px650px50px50px50px
Karty polskie – tradycyjna nazwa na talię 36 kart w tzw. typie niemieckim. Składa się z czterech barw: wina (jego odpowiednikiem w typie francuskim jest pik), czerwieni (kier), żołędzia (trefl) i dzwonka (karo) oraz pięciu figur: tuz (as), kralka (dziesiątka), król (król), wyżnik (dama), niżnik (walet) i czterech blotek: dziewiątka, ósemka, siódemka, szóstka. Niekiedy można było spotkać: piątkę, czwórkę i trójkę Historia Pierwsze karty tego typu przywożone z Niemiec pojawiły się w polskich miastach już w XV stuleciu, niebawem też ruszyła produkcja krajowa. Według Łukasza Gołębiowskiego polskimi kartami grano m.in. w gry: kupiec, kasztelan, wózek, skrzetułka, drużbart, pamfil, chapanka, tryszak, mariasz, pikieta i ćwik.
Od XVIII w. zaczęły stopniowo dominować karty francuskie i przejęta stamtąd nomenklatura, zaś „tradycyjne” karty polskie przez cały wiek XIX traciły stopniowo popularność. Obecnie kartami tego wzoru (talia 32 sztuki) grywa się na Śląsku w skata.
O kartach w literaturze pięknej Ignacy Krasicki, Gracz
Zobacz też starszeństwo kart
Bibliografia Łukasz Gołębiowski, Gry i zabawy różnych stanów w kraju całym lub niektórych tylko prowincyach, Warszawa 1831. Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska ilustrowana.
Linki zewnętrzne
Talia kart z Austrii – podobna do tej polskiej
Kategoria:Karty Kategoria:Polskie gry Kategoria:Życie w dawnej Polsce Kategoria:I Rzeczpospolita