mały|Imperium Rzymskie w 116 r. n.e. Na czerwono zaznaczono prowincje rzymskie, na zielono tereny Germanii (wraz z rozmieszczeniem niektórych plemion opisanych w Germanii Tacyta). Barbaricum (grec. Βαρβαρικόν zagraniczny, barbarzyński) – nazwa geograficzna, używana przez historyków i archeologów na określenie terenów poza granicami Cesarstwa Rzymskiego, zamieszkałych przez barbarzyńcówT. Grane, Beyond the Roman Frontier: Roman Influences on the Northern Barbaricum. Rzym 2007, s. 5.. Obszary te leżały poza rzymską kontrolą administracyjną, ale były częścią rzymskiego świataT.S. Burns, Rome and the Barbarians, 100 B.C.-A.D.400. Baltimore 2003, s. 35..
Nazwa ta była w późnym antyku wykorzystywana do określenia terenów plemion, które nie były podbite przez Rzymian, leżących za Renem i Dunajem. Pojęcia tego używali m.in. rzymscy historycy Ammianus Marcellinus i EutropiuszH. Fehr, Ph. von Rummel: Die Völkerwanderung. Stuttgart 2011, s. 30..
W pracach badawczych pojęcia Barbaricum i Germania (Germania Magna) są niekiedy używane zamiennie, choć nie zawsze jest to uzasadnioneR. Müller: Reaktionen auf die Gleichung germanisch-deutsch im östlichen Mitteleuropa. [w:] H. Beck (red.) Zur Geschichte der Gleichung „germanisch-deutsch”. Berlin 2004, s. 269.: obszary Barbaricum nie były zawsze zasiedlone jedynie przez plemiona germańskie. W okresie wielkiej wędrówki ludów mieszkańcami Barbaricum stali się Alanowie i Hunowie. Od VI w. n.e. na tereny te zaczęły także napływać plemiona słowiańskieG. Halsall, Barbarian Migrations and the Roman West, 376–568, Cambridge 2007..
Przypisy
Kategoria:Geografia historyczna starożytnego Rzymu