Walter Davis Pidgeon (ur. 23 września 1897 w Saint John, zm. 25 września 1984 w Santa Monica) – kanadyjsko-amerykański aktor filmowy i teatralny. Dwukrotnie nominowany do Oscara za pierwszoplanowe role w filmach Pani Miniver (1942) i Curie-Skłodowska (1943).
8 lutego 1960 otrzymał własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6414 Hollywood Boulevard.
Życiorys Wczesne lata Urodził się w Saint John w prowincji Nowy Brunszwik jako syn Hannah (z domu Sanborn) i Caleba Burpee’a Pidgeona, właściciela sklepu z galanterią męską. Miał brata Larry’ego. Uczęszczał do lokalnych szkół. Studiował prawo i teatr na Uniwersytecie Nowego Brunszwiku. Jego edukację uniwersytecką przerwała I wojna światowa, kiedy zgłosił się na ochotnika do 65 Baterii jako porucznik Królewskiego Pułku Artylerii Kanadyjskiej. Jednak nigdy nie brał udziału w akcji, ponieważ został ciężko ranny w wypadku, kiedy został zmiażdżony między dwoma lawetami i spędził 17 miesięcy w szpitalu wojskowym. W 1919 przeniósł się do Bostonu w Massachusetts, gdzie pracował jako bankowiec, jednocześnie studiując śpiew w prywatnym konserwatorium sztuk performatywnych Boston Conservatory of Music.
Kariera Kiedy występował w amatorskich teatrach w Bostonie, Pidgeon został polecony Elsie Janis, która szukała śpiewaka do swojej rewii. Zatrudniła go i w 1923 Pidgeon przeniósł się do Nowego Jorku. W 1925 trafił na Broadway w musicalu Puzzle z 1925 roku. Rok później zadebiutował na ekranie w roli Martina Innesbrooka w melodramacie niemym Mannequin (1926) w reżyserii Jamesa Cruze’a z Warnerem Baxterem i Dolores Costello. Następnie wystąpował w filmach muzycznych Technicolor takich jak Bride of the Regiment (1930), Sweet Kitty Bellairs (1930), Viennese Nights (1930) i Kiss Me Again (1931).
W 1936 powrócił do Hollywood i przez kolejne dwie dekady brał udział w realizacjach Metro-Goldwyn-Mayer, gdzie grał u boku takich gwiazd jak Jean Harlow, Myrna Loy, Rosalind Russell i Hedy Lamarr. Wraz z Greer Garson zagrał w siedmiu filmach, w tym w nagrodzonym Oscarem dla Najlepszego Filmu Roku melodramacie wojennym Williama Wylera Pani Miniver (Mrs. Miniver, 1942), gdzie za rolę architekta Clema Minivera był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Kolejną nominację do Oscara zdobył za drugoplanową rolę Piotra Curie w dramacie biograficznym Mervyna LeRoya Curie Skłodowska (1943).
W latach 1952−1957 pełnił funkcję prezesa Screen Actors Guild. W 1960 był nominowany do Tony Award za rolę Nata Millera, redaktora „Centreville Globe” w broadwayowskim musicalu Take Me Along na podstawie komedii Ah, Wilderness!. Występował też na małym ekranie, m.in. jako Charlie Parkins w dreszczowcu ABC Morderstwo w locie 502 (Murder on Flight 502, 1975) z Farrah Fawcett.
Filmografia Filmy 1941: Zielona dolina (How Green Was My Valley) jako pan Gruffydd, pastor wiejskiej kaplicy 1942: Pani Miniver (Mrs. Miniver) jako Clem Miniver 1944: Pani Parkington (Mrs. Parkington) jako major Augustus Parkington 1943: Curie-Skłodowska (Madame Curie) jako Pierre Curie 1951: Quo Vadis jako narrator 1952: Million Dollar Mermaid jako Frederick Kellerman 1952: Piękny i zły (The Bad and the Beautiful) jako Harry Pebbel 1954: Kiedy po raz ostatni widziałem Paryż (The Last Time I Saw Paris) jako James Ellswirth 1955: Szklany pantofelek (The Glass Slipper) jako narrator 1956: Zakazana planeta (Forbidden Planet) jako dr Edward Morbius 1968: Zabawna dziewczyna (Funny Girl) jako Florenz Ziegfeld 1972: Terror w przestworzach (Skyjacked) jako senator Arne Lindner 1976: Dwuminutowe ostrzeżenie (Two-Minute Warning) jako kieszonkowiec
Seriale 1964: Doktor Kildare (Dr. Kildare) jako dr Charles Priest 1965: Prawo Burke’a jako B.G. Perkins
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kanadyjscy aktorzy filmowi Kategoria:Kanadyjscy aktorzy głosowi Kategoria:Kanadyjscy aktorzy teatralni Kategoria:Kanadyjscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Laureaci Nagrody Gildii Aktorów Ekranowych za całokształt twórczości Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1984