Kangur mały (Notamacropus parma) – gatunek ssaka z podrodziny kangurów (Macropodinae) w obrębie rodziny kangurowatych (Macropodidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1846 roku brytyjski przyrodnik George Robert Waterhouse, nadając mu nazwę Macropus (Halmaturus) parma. Miejsce typowe to Nowa Południowa Walia, Australia. Holotyp nieznany.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World za gatunek monotypowy.
Etymologia Notamacropus: gr. νοτος notos ‘południe’; rodzaj Macropus (kangur). parma: ‘mała, zaokrąglona tarcza’.
Zasięg występowania Kangur mały występuje we wschodniej Australii, niejednolicie rozmieszczony w przybrzeżnych pasmach wschodniej Nowej Południowej Walii od Gibraltar Range na północ od Sydney.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) samic 44,7–52,7 cm, samców 48,2–52,8 cm, długość ogona samic 40,5–50,7 cm, samców 48,9–54,4 cm; masa ciała samic 3,2–4,8 kg, samców 4,1–5,9 kg.
Ekologia Wzgórza porośnięte buszem. Występuje na wysokości do 1000 m n.p.m.
Status W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii VU ( ‘narażony’). Jest gatunkiem rzadko spotykanym, ale brakuje aktualnych szacunków na temat liczebności populacji. W 1932 roku gatunek był uznawany za wymarły, lecz w 1965 roku Kazimierz Wodzicki odkrył populację zamieszkującą na nowozelandzkiej wyspie Kawau. W 2014 roku szacowano łączną liczebność na 1000–10 000 dorosłych osobników. W niewoli jest spotykany w ogrodach zoologicznych na całym świecie.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Kangurowate Kategoria:Ssaki Australii Kategoria:Fauna endemiczna Australii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1846 roku