Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWW) – konspiracyjna organizacja komunistyczna, utworzona przez komunistów polskich w Warszawie we wrześniu 1941, po ataku Niemiec na ZSRR. W skład ZWW weszły: Grupa Biuletynu Radiowego, Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR i grupa Sztandaru Wolności, później - „Młot i Sierp” oraz Spartakus.
Związek Walki Wyzwoleńczej prowadził działalność polityczną i wojskową, działał na terenie Warszawy i województwa warszawskiego oraz w Radomskiem i Rzeszowskiem, utrzymywał kontakty z grupami komunistycznymi w Krakowie, Częstochowie, Łodzi i Płocku. Nawoływał do walki zbrojnej z Niemcami w formie powstania ogólnonarodowego, którego celem miało być stworzenie państwa polskiego opartego na współdziałaniu wszystkich organizacji demokratycznych. Na czele ZWW stała Egzekutywa Centralna w składzie: Józef Balcerzak, Ładysław Buczyński, Włodzimierz Dąbrowski, Zygmunt Jarosz, Franciszek Łęczycki, Marian Spychalski, Jerzy Walter.
Jesienią 1941 roku ZWW zaczął tworzyć pierwsze grupy partyzanckie. Najbardziej rozbudowana była organizacja warszawska, która obejmowała większość robotniczych dzielnic stolicy. Dowództwo wojskowe organizacji warszawskiej podlegało Janowi Fajge, a działalność dywersyjną prowadzono pod kierownictwem Mieczysława Ferszta. Związek wydawał periodyki prasowe „Biuletyn Radiowy” i „Zwyciężymy”.
5 stycznia 1942 roku przedstawiciele ZWW wzięli udział w zebraniu założycielskim Polskiej Partii Robotniczej, w połowie stycznia ZWW został wchłonięty przez PPR.
Bibliografia
Kategoria:Partie i ugrupowania konspiracyjne w okupowanej Polsce 1939–1945 Kategoria:Komunistyczne organizacje podziemne na ziemiach polskich w czasie II wojny światowej Kategoria:Polskie organizacje antyfaszystowskie