Massimo Biasion (ur. 7 stycznia 1958 w Bassano del Grappa) – włoski kierowca rajdowy. W swojej karierze był członkiem takich zespołów jak: Lancia i Ford. Przez całą karierę jeździł z pilotem Tizianem Siviero. Nosi pseudonim „Miki”.
Swoją karierę rajdową Biasion rozpoczął 1979 roku, a jego pierwszym samochodem był Opel Kadett GTE. W październiku 1980 roku zadebiutował w Rajdowych Mistrzostwach Świata jadąc samochodem Opel Ascona. Z debiutanckiego Rajdu San Remo wycofał się z powodu awarii dyferencjału. W 1983 roku został mistrzem Europy. W maju 1984 roku podczas Rajdu Korsyki po raz pierwszy w karierze stanął na podium w rajdzie mistrzostw świata, gdy zajął 2. miejsce. Swój pierwszy rajd w mistrzostwach świata wygrał w sierpniu 1986. Był to Rajd Argentyny 1986. W 1988 roku wywalczył swój pierwszy tytuł mistrza świata. Po swoje drugie mistrzostwo sięgnął w 1989 roku. Wcześniej w 1987 roku wywalczył wicemistrzostwo świata.
W swojej karierze Biasion wygrał łącznie 17 rajdów w mistrzostwach świata. 40 razy w swojej karierze stawał na podium w rajdach mistrzostw świata. Zdobył w nich 768 punktów. Wygrał 373 odcinki specjalne.
Kariera Początki Biasion urodził się w mieście Bassano del Grappa. Swoją karierę sportową rozpoczął w 1974 od startów w zawodach motocrossowych. Startując w motocrossie wywalczył mistrzostwo Triveneto, a w 1976 roku wicemistrzostwo Włoch Kadetów. W 1979 roku jako 21-latek zaczął startować w rajdach samochodem Opel Kadett GTE wraz ze swoim przyjacielem Tizianem Siviero, który został jego pilotem. Zadebiutował w Rajdzie Modeny, w którym zajął 38. miejsce.
W 1980 roku Biasion startował samochodem Opel Ascona SR w mistrzostwach Włoch i wywalczył nim mistrzostwo Grupy A. Wystartował także w trzech rajdach o mistrzostwo Europy, Rajdzie Targa Florio (zajął w nim 5. miejsce), Rajdzie Elby (4. miejsce) i Rajdzie San Marino (9. miejsce). W październiku zadebiutował w Mistrzostwach Świata. Pojechał wówczas w Rajdzie San Remo, jednak wycofał się z niego na 8. odcinku specjalnym z powodu awarii dyferencjału.
W 1981 roku Biasion za kierownicą Opla Ascony 400 brał udział w rajdach o mistrzostwo Włoch i mistrzostwo Europy. Zajął między innymi 4. miejsca w Rajdzie 4 Regioni i Rajd San Marino. W październiku po raz drugi w swojej karierze pojechał w Rajdzie San Remo, w mistrzostwach świata. Zajął w nim 6. miejsce i zdobył tym samym swoje pierwsze 6 punktów w mistrzostwach świata w karierze.
W 1982 roku Biasion wywalczył mistrzostwo Włoch grupy 4. W czterech rajdach mistrzostw Europy stanął na podium. Był trzeci w Rajdzie Targa Florio i Rajdzie 4 Regioni, pierwszy w Rajdzie Internazionale della Lana oraz drugi w Rajdzie San Marino. W październiku pojechał w Rajdzie San Remo. Zajął w nim 8. pozycję.
1983-1985 W 1983 roku Biasion został członkiem zespołu Jolly Club i w tamtym roku rozpoczął starty samochodem Lancia 037. Sezon 1983 rozpoczął od zwycięstwa w mistrzostwach Europy w Rajdzie Costa Brava. Następnie zwyciężył w innych rajdach mistrzostw, Rajdzie Sol, Rajdzie Costa Smeralda i Rajdzie 4 Regioni. Natomiast w Rajdzie Internazionale della Lana był drugi. W kolejnych rajdach mistrzostw Europy takich jak Rajd Ypres, Rajd Madery i Rajdzie San Marino także zwyciężał. Trzecim miejscem w Rajdzie Aosty przypieczętował zdobycie tytułu rajdowego mistrza Europy. W 1983 roku wywalczył także mistrzostwo Włoch. W październiku 1983 wziął udział w rajdzie mistrzostw świata, Rajdzie San Remo. Zajął w nim 5. pozycję w klasyfikacji generalnej.
W 1984 roku Biasion startował już tylko w mistrzostwach świata. W styczniowym Rajdzie Monte Carlo zajął 6. pozycję. W marcu wystartował w Rajdzie Portugalii. Był w nim czwarty, a do trzeciego Attilia Bettegi stracił 1:01 minuty. W maju Biasion po raz pierwszy w karierze stanął na podium w mistrzostwach świata. W Rajdzie Korsyki był drugi, a do zwycięzcy Markku Aléna stracił 4:15 minuty. Majowego Rajdu Grecji nie ukończył na skutek awarii drążka kierowniczego. W swoim piątym i ostatnim starcie sezonu 1984, Rajdzie San Remo, Biasion był trzeci za Arim Vatanenem i Attiliem Bettegą. W sezonie 1984 zajął 6. miejsce w klasyfikacji generalnej. Zdobył 43 punkty.
Sezon 1985 Biasion rozpoczął od startu w Rajdu Monte Carlo. Zajął w nim 9. pozycję. W lutym wystartował w Rajdzie Costa Brava w ramach mistrzostw Europy. Wygrał go z przewagą 2:31 minuty nad partnerem z zespołu Jolly Club, rodakiem Dariem Cerrato. W marcu wziął udział w Rajdzie Portugalii w mistrzostwach świata. Dojechał w nim na 2. pozycji i przegrał jedynie z Finem Timo Salonenem. W drugiej połowie marca wygrał drugi rajd w mistrzostwach Europy w sezonie, Rajd Costa Blanca. W maju Biasion nie ukończył Rajdu Korsyki, a następnie zajął 2. pozycję w Rajdzie Elby w mistrzostwach Europy, w którym przegrał o 30 sekund z Dariem Cerrato. W sierpniu Biasion odniósł trzecie zwycięstwo w mistrzostwach Europy. Wygrał Rajd Chalkidiki. W 1985 roku wystartował jeszcze w Rajdzie San Remo, w mistrzostwach świata. Był w nim szósty. W sezonie 1985 zajął 12. miejsce w mistrzostwach świata i 6. miejsce w mistrzostwach Europy.
1986-1987 thumb|Lancia Delta S4, którą Biasion startował w sezonie 1986 W 1986 roku Biasion został członkiem fabrycznego zespołu Lancii. W sezonie 1986 wraz z pilotem Tizianem Siviero startowali samochodem Lancia Delta S4. Swój debiut w zespole Lancii zaliczył w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Nie ukończył go jednak na skutek wypadku na drodze dojazdowej do jednego z odcinków specjalnych. Kolejnych trzech rajdów Biasion również nie ukończył. Wycofał się z Rajdu Portugalii, a z Rajdu Safari wyeliminowała go awaria silnika. W majowym Rajdzie Korsyki partner Biasiona z zespołu Lancii, Henri Toivonen, miał wypadek i zginął wraz z pilotem Sergiem Cresto. Kierownictwo zespołu Lancii postanowiło więc wycofać swoich pozostałych kierowców z rajdu, Biasiona i Markku Aléna. Swoje pierwsze punkty w sezonie 1986 Biasion zdobył czerwcowym Rajdzie Grecji. Zajął w nim 2. miejsce przegrywając o 1:37 minuty z Juhą Kankkunenem. W lipcu ponownie stanął na podium. Zajął 3. miejsce w Rajdzie Nowej Zelandii za Kankkunenem i Alénem. Biasion wystartował również w sierpniowym Rajdzie Argentyny i wygrał go odnosząc pierwsze zwycięstwo w karierze w mistrzostwach świata. Na mecie rajdu wyprzedził o 24 sekundy partnera z zespołu Lancii, Markku Aléna i o 4:16 minuty Szweda Stiga Blomqvista. W październiku Biasion zajął 3. pozycję w Rajdzie San Remo za Alénem i Dariem Cerrato. W rajdzie tym doszło jednak do skandalu. Stewardzi zdyskwalifikowali zespół Peugeota z powodu nieprzepisowych błotników. Jednak 11 dni po zakończeniu Rajdu Olympus, ostatniego w sezonie, FISA podjęła decyzję o anulowaniu wyników Rajdu San Remo, który został uznany za nieodbyty. W sezonie 1986 Biasion zdobył 47 punktów i zajął 5. miejsce w klasyfikacji generalnej.
Po zakończeniu sezonu 1986 FISA wydała zakaz startów autami grupy B, który wszedł w życie z początkiem 1987 roku, w związku z tym zespół Lancii przedstawił nowy A-grupowy model na sezon 1987, Lancię Deltę HF 4WD. Nowy sezon Biasion rozpoczął od startu w styczniowym Rajdzie Monte Carlo. Wygrał go z przewagą 59 sekund nad nowym partnerem z zespołu Lancii, Juhą Kankkunenem i 4:10 minuty nad trzecim w klasyfikacji Walterem Röhrlem. Następnie w marcu 1987 Biasion pojechał w Rajdzie Portugalii. Zajął w nim 8. miejsce. W maju Biasion po raz drugi w sezonie stanął na podium. W Rajdzie Korsyki był trzeci za dwoma francuskimi kierowcami, Bernardem Béguinem i Yves’em Loubetem. W odbywającym się na przełomie maja i czerwca, Rajdzie Grecji, zajął 7. lokatę. W drugiej połowie czerwca wystartował w amerykańskim Rajdzie Olympus. W tych zawodach na podium stanęło trzech kierowców zespołu Lancii: Juha Kankkunen na pierwszym, Biasion na drugim, a Alén na trzecim miejscu. W sierpniowym Rajdzie Argentyny Biasion zwyciężył po raz trzeci w swojej karierze. Na mecie tego rajdu osiągnął przewagę 1:01 minuty nad drugim Jorgem Recaldem i 26:44 minuty nad trzecim Erwinem Weberem. Ostatnim rajdem sezonu 1987, w którym Biasion wziął udział, był Rajd San Remo. Włoski kierowca wygrał go, a na podium stanął obok dwóch Francuzów, Bruna Saby’ego i Jeana Ragnottiego. Dzięki zwycięstwom w Argentynie i San Remo Biasion był liderem mistrzostw świata, jednak w ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Wielkiej Brytanii nie wziął udziału. Rajd ten wygrał Kankkunen i został mistrzem świata. Biasion ostatecznie wywalczył wicemistrzostwo, ze stratą 6 punktów do Fina.
1988-1989 Sezon 1988 Biasion rozpoczął od startu w Rajdzie Monte Carlo. Nie ukończył go jednak na skutek uszkodzenia miski olejowej na 3. odcinku specjalnym. W marcu, w Rajdzie Portugalii, wystartował nowym modelem Lancii, Lancią Deltą Integrale. Wygrał ten rajd z przewagą 8:46 minuty nad drugim Alexem Fiorio i 9:22 minuty nad trzecim Yves’em Loubetem. W kwietniu Biasion ponownie zwyciężył. Na mecie Rajdu Safari osiągnął przewagę 12:53 minuty nad drugim Mikiem Kirklandem i 47:22 minuty nad Perem Eklundem. Na przełomie maja i czerwca Biasion wygrał swój trzeci rajd w sezonie. W Rajdzie Grecji stanął na podium przed Mikaelem Ericssonem i Alexem Fiorio. Następnie Biasion zwyciężył również na trasach Rajdu Olympus. W rajdzie tym wyprzedził rodaka Fiorio o 5:23 minuty i Amerykanina Johna Buffuma o 16:15 minuty. W sierpniu był drugi w Rajdzie Argentyny tracąc do zwycięzcy Jorgego Recalde 3:03 minuty. W październiku Biasion ponownie wygrał. Rajd San Remo ukończył przed dwoma rodakami, Alexem Fiorio i Dariem Cerrato. Dzięki zwycięstwom w pięciu z siedmiu rajdów, w których startował, wywalczył swój pierwszy w karierze tytuł mistrza kraju. W sezonie 1988 zdobył 115 punktów, o 29 więcej niż drugi w klasyfikacji generalnej Markku Alén.
W styczniu 1989 Biasion odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie 1989. W Rajdzie Monte Carlo wyprzedził dwóch partnerów z zespołu Lancii, Didiera Auriola o 6:27 minuty i Bruna Saby’ego o 7:41 minuty. Następnie Biasion wystartował w Rajdzie Portugalii i ponownie zwyciężył. Na podium rajdu stanął obok Markku Aléna i Alexa Fiorio. Trzeci start Biasiona w sezonie 1989, w Rajdzie Safari, zakończył się trzecim zwycięstwem Włocha z rzędu. Tym razem na mecie rajdu wyprzedził on Kenijczyka Mike’a Kirklanda i Szweda Stiga Blomqvista. Następnie na przełomie maja i czerwca Biasion zwyciężył po raz czwarty z rzędu. W Rajdzie Grecji wyprzedził o 1:58 minuty Didiera Auriola i o 3:31 minuty Alexa Fiorio. W sierpniu Biasion zajął 6. miejsce w Rajdzie Finlandii. Z kolei w październiku wygrał swój piąty rajd spośród sześciu, w których startował, Rajd San Remo. Na mecie tego rajdu wyprzedził o 5 sekund Alexa Fiorio i o 25 sekund Carlosa Sainza. Dzięki 106 zdobytym punktom w sezonie Biasion wywalczył swój drugi w karierze tytuł mistrza świata.
1990-1991 thumb|left|Lancia Delta Integrale 16v – samochód, którym Biasion startował w latach 1990-1991 Sezon 1990 Biasion rozpoczął od startu w styczniowym Rajdu Monte Carlo. Zajął w nim 3. pozycję za Didierem Auriolem i Carlosem Sainzem. W marcu odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w sezonie. Zwyciężył w Rajdzie Portugalii po raz trzeci z rzędu. Na mecie tego rajdu wyprzedził Auriola o 2:36 minuty i Juhę Kankkunena o 5:11 minuty. Następnie Biasion wziął udział w Rajdzie Safari, jednak nie ukończył go na skutek awarii silnika. W czerwcu wystartował w Rajdzie Grecji. Stanął w nim na podium obok zwycięzcy Sainza i drugiego w klasyfikacji Kankkunena. W lipcu Biasion wygrał swój drugi rajd w sezonie. Na metę Rajdu Argentyny przyjechał z przewagą 8:02 minuty nad Carlosem Sainzem i 34:55 minuty nad Didierem Auriolem. Nie ukończył natomiast październikowego Rajdu San Remo. Na 26. odcinku specjalnym uległ wypadkowi i był zmuszony wycofać się z zawodów. W ostatnim rajdzie sezonu, Rajdzie Wielkiej Brytanii Biasion stanął na podium. Był trzeci za Sainzem i Kennethem Erikssonem. W sezonie 1990 zajął 4. miejsce w klasyfikacji generalnej mistrzostw świata. Zdobył 76 punktów.