Piotr Kon

thumb|240px|Grób Piotra Kona na Starym Cmentarzu w Łodzi Piotr Kon (ur. 22 kwietnia 1865 w Warszawie, zm. 22 lutego 1937 w Łodzi) – adwokat pochodzenia żydowskiegoJulian Tuwim: Wspomnienia o Łodzi. Wiadomości Literackie, nr 33, 1934 r., obrońca w procesach działaczy ruchu robotniczego na ziemiach polskich zaboru rosyjskiego; działacz Organizacji Radykalnej Inteligencji „Wolność” w ŁodziMaria Nartonowicz-Kot: Polski ruch socjalistyczny w latach 1927–1939. Łódź, 2001. s. 217. . W dziejach łódzkiej palestry uznawany za jednego z jej najwartościowszych przedstawicieli.

Dzieciństwo i młodość Urodził się w Warszawie w rodzinie mieszczańskiej. Po ukończeniu gimnazjum podjął studia prawnicze w Warszawie i Petersburgu, które ukończył zdobywając tytuł adwokata przysięgłego. Pracował jako sędzia śledczy w Moskwie, do kraju wrócił w 1892 roku osiadając w Łodzi.

Działalność adwokacka pod zaborami W procesach sądowych był obrońcą robotników oskarżonych o działalność polityczną, m.in. uczestników buntu tkaczy łódzkich w 1892 roku. Szczyt działalności Kona przypadł na lata 1905–1909„Ilustrowana Republika”, dziennik z 11 czerwca 1929 r., czas tzw. Rewolucji 1905 r., kiedy to bronił m.in. zabójców łódzkiego przemysłowca Mieczysława Silbersteina (bez powodzenia, orzeczono karę śmierci) oraz oskarżonych o agitację i przechowywanie nielegalnej literatury, Jakuba Frontczaka, Marii Kakszty i Bencjana Gorochowa„Rozwój”, dziennik polityczny z 1 lipca 1907 r.. Doprowadził do zakończenia lokautu w łódzkim przemyśle włókienniczym.

Był zasłużonym obrońcą. Pisano o nim:

Po wkroczeniu do Łodzi wojsk niemieckich 6 grudnia 1914 r. doprowadził do uwolnienia więźniów przetrzymywanych w więzieniu przy ulicy Milsza (ob. Kopernika) 29.

Okres międzywojenny Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. został członkiem honorowym Stowarzyszenia byłych Więźniów Politycznych, odznaczono go również Orderem Odrodzenia Polski i Krzyżem Niepodległości. Był działaczem Organizacji Radykalnej Inteligencji „Wolność”. Na prośbę Stowarzyszenia magistrat miasta Łodzi przyznał Piotrowi Konowi emeryturę „za wybitną działalność obrończą w latach 1905–1909”. Adwokat emerytury nie przyjął, tłumacząc się w liście do Prezydenta Łodzi dobrym stanem zdrowia.

W okresie II Rzeczypospolitej utrzymywał kontakt z Polską Partią Socjalistyczną. W 1920 r. wraz z Aleksym Rżewskim, ówczesnym prezydentem miasta Łodzi, przemawiał podczas uroczystości pochówku rewolucjonistów 1905 r. w grobowcu na ul. KonstantynowskiejStanisław Rachalewski: Dziennik Zarządu Miejskiego w Łodzi, 15 sierpnia 1938 r..

Był obrońcą kupców łódzkich: Lewensona, Solomona i Abrama Wojdysławskich oraz ich współpracowników: Szmula Ptasznika, Estery Ptasznik, Blata Spinmana w procesie o podpalenie składu przędzy (wydarzenie z dnia 15 stycznia 1926 roku)„Ilustrowana Republika”, dziennik z 14 października 1926 r..

Jego namiętnością była gra w karty. Załamany trudną sytuacją materialną, na co złożył się m.in. również fakt niepobierania opłat od ubogich za udzielanie porad prawnych, oraz sytuacją polityczną kraju, popełnił samobójstwo 22 lutego 1937 roku w Łodzi.

Pochowany został w części ewangelicko-augsburskiej Starego Cmentarza w Łodzi. W uroczystości pogrzebowej wzięli udział m.in. przedstawiciele władz wojewódzkich, samorządowych, Wojska Polskiego oraz Naczelnej Rady Adwokackiej.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Pochowani w części ewangelicko-augsburskiej Starego Cmentarza w Łodzi Kategoria:Prawnicy związani z Łodzią Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1937