Linkin Park (LP) – amerykański zespół muzyczny wykonujący szeroko pojętą muzykę rockową i metalową.
Powstał w 1996 roku w Agoura Hills w Kalifornii, a sławę zyskał w 2000 roku po wydaniu pierwszego albumu, Hybrid Theory. Od tego czasu Linkin Park stali się jedną z najpopularniejszych grup w historii muzyki, sprzedając ponad 100 milionów płyt. Linkin Park wydali osiem albumów studyjnych. Stworzyli wiele międzynarodowych przebojów, jak „Numb”, „In the End”, „What I’ve Done”, „Castle of Glass”, „Crawling”, „New Divide”, „Burn It Down”, „Faint”, czy też „Breaking the Habit”. Zdobyli wiele nagród, w tym dwie Grammy. Zespół zawiesił działalność po samobójstwie wokalisty Chestera Benningtona w 2017 roku. Wznowił ją 5 września 2024 roku z nową wokalistką, Emily Armstrong oraz z nowym perkusistą, Colinem Brittainem.
Historia Początki: 1996–2000 mały|244x244px|Jeden z wcześniejszych koncertów Benningtona z Grey Daze, 1994 rok W wieku siedmiu lat młody Rob Bourdon uczył się grać na pianinie, jednak zobaczywszy koncert Aerosmith zafascynował się perkusją. Jego matka znała się z perkusistą grupy, Joeyem Kramerem, który zgodził się nauczyć chłopca grać na instrumencie. W szkole średniej Agoura High School w mieście Agoura Hills Bourdon zaprzyjaźnił się z Mikiem Shinodą oraz Bradem Delsonem. Bourdon i Delson utworzyli swój pierwszy zespół Relative Degree, który grał covery znanych, rockowych utworów z elementami funku i rapu. Formacja rozpadła się, jednak przyjaciele postanowili nie rezygnować z muzyki. Zaoferowali Shinodzie utworzenie nowego zespołu, na co ten zgodził się. Bourdon został perkusistą, Delson gitarzystą, a Shinoda raperem. Rozpoczęli oni poszukiwania innych członków do swojej formacji. Shinoda zaczął studiować na w Pasadenie, gdzie zaprzyjaźnił się z DJ-em amatorem, Joem Hahnem, nazywanym „Mr. Hahn”. Namówił go na dołączenie do grupy. Z kolei Delson poznał na Uniwersytecie Kalifornijskim basistę Dave’a Farrella, lepiej znanego jako „Phoenix” i zaoferował mu dołączenie do zespołu, na co ten przystał. Ostatnim członkiem został wokalista Mark Wakefield, szkolny znajomy Shinody. Zaczęli oni tworzyć pierwsze, amatorskie nagrania w sypialni Shinody, w tym zawierające cztery utwory demo zatytułowane Xero. Właśnie taką nazwę, Xero, zdecydowali się przyjąć.
Zespołem zainteresował się producent Jeff Blue, zarządca firmy Zomba Music Publishing zajmującej się prawami autorskimi, który postanowił pomóc zespołowi zdobyć wydawcę, z którego znalezieniem Xero mieli spory problem, do czego przyczyniała się trema Wakefielda. Brak perspektywy na sukces doprowadziły do jego odejścia oraz opuszczenia zespołu przez Phoenixa, który ruszył w trasę z Tasty Snax, grupą grającą chrześcijański punk rock i ska.
Mniej więcej w tym samym czasie z hardrockowo–post grunge’owego Grey Daze odszedł wokalista Chester Bennington słynący z oryginalnego stylu śpiewania. Blue polecił Xero zatrudnienie go, gdyż dostrzegł w nim wielki potencjał. Po latach Blue wspominał:
Dopiero po trzech latach opieki nad grupą znalazłem Chestera Benningtona. Pojechałem na konferencję, podczas której ktoś powiedział mi o wokaliście z Phoenix. Byłem tak zdesperowany, że zadzwoniłem do niego i powiedziałem: „Przesyłam ci kilka piosenek, chcę byś do nich zaśpiewał”. Miał tego dnia urodziny, powiedział, że nie może. Zacząłem mu więc obiecywać, że zespół będzie wielki, prosić... Jednak wyszedł ze swojego przyjęcia, zainstalował się w lokalnym studiu, zaśpiewał i następnego dnia odesłał mi tracki. Kiedy ich posłuchałem w domu, powiedziałem zespołowi, że mają wokalistę. Zajęło to chwilę, przesłuchali kilka innych osób, ale w końcu w składzie wylądował Chester. Byłem tak nieugięty w tej sprawie, że zafundowałem mu przelot do Kalifornii na własny koszt.
mały|244x244px|Demo zespołu Hybrid Theory Tak ukształtował się ostateczny skład zespołu, który postanowił zmienić nazwę na Hybrid Theory. Idea tej nazwy polegała na zaznaczeniu tego, że muzycy grają muzykę nietypową – hybrydę metalu, elektroniki, rapu i alternatywnej. Nazwa okazała się jednak zastrzeżona przez inny zespół, chciano uniknąć problemów prawnych, w związku z czym zrezygnowano z niej (choć nie do końca, biorąc pod uwagę, że tak nazwali pierwszy album). Następnie rozważano różne inne nazwy dla zespołu m.in.: ‘Clear’ (ich ulubiona), ‘Probing Lagers’, ‘Platinum Lotus Foundation’ i ‘Ten PM Stocker’. O ostatnim z tych pomysłów opowiedzieli w jednym z wywiadów Shinoda i Bennington, wspominając o pierwszych próbach zespołu, które odbywały się w mieszkaniu Shinody:
Shinoda: Ściany miały tylko kilka centymetrów: sąsiedzi pewnie myśleli, że dokonuje się u mnie jakaś rzeź! Słychać było w całej okolicy.Bennington: A my wysłuchiwaliśmy odzywek w stylu: „Jesteście beznadziejni! Zamknąć mordę!”. Co wieczór o dziesiątej zaczynało się walenie w ścianę. Był to dla nas sygnał do odwrotu. O mało nie nazwaliśmy kapeli Ten PM Stocker – sesje miały miejsce przy Stocker Street i kończyły się o dziesiątej.
W końcu zdecydowali się na Lincoln Park (wziętą od Parku Lincolna w Santa Monica, gdzie mieszkał Bennington), ale i ta nazwa była już zajęta, przez zespół z Australii, który posiadał już nawet domenę internetową. Ostatecznie, aby nie zmieniać po raz kolejny całkowicie nazwy zespołu, muzycy przekształcili ją nieznacznie na Linkin Park. Pierwszym nagranym utworem z udziałem Benningtona była piosenka „And One”. W końcu grupa nagrała cały minialbum zatytułowany Hybrid Theory EP, jednak płyta nie została wydana oficjalnie – nagrano jedynie 1000 kopii. Płyta wyszła 1 maja 1999 roku nakładem małego wydawnictwa Mix Media i zawierała tylko 6 utworów oraz jeden ukryty. Została dobrze oceniona przez krytyków, którzy bardzo pochwalili wokale Benningtona.
Blue zabiegał z całych sił o kontrakt płytowy dla Linkin Park. Odbył około czterdzieści rozmów z przedstawicielami wytwórni, lecz żadna nie była zainteresowana. W jednym z wywiadów Shinoda wytłumaczył brak zainteresowania zespołem:
Sprawdzali nas, lecz nie sądzili, że sposób, w jaki łączymy gatunki, może przynieść sukces. My nie chcieliśmy być rockowi, hiphopowi czy elektroniczni. Chcieliśmy zrobić coś pośrodku, unikając agresywnych, testosteronowych klimatów. Wytwórnie bały się, mówiły: „Testosteron się sprzedaje!”. Odrzuciła nas praktycznie każda z nich.
Ostatecznie, po trzeciej rozmowie z jednym z gigantów branży muzycznej, Warner Bros. Records, Linkin Park zdobyli upragniony kontrakt.
Hybrid Theory i sukces: 2000–2003 mały|244x244px|Autografy członków zespołu (2000-2017) Zespół oficjalnie zadebiutował w 2000 roku płytą Hybrid Theory. Phoenix nie udzielał się na tej płycie, choć napisał do niej parę tekstów. Wiadomo tylko, że Phoenix w tym czasie studiował i nie miał czasu na grę. Na basie grał więc w większości utworów Brad Delson, okazjonalnie zastępowany innymi, tymczasowymi lub studyjnymi basistami. „Zastępczych” basistów zespół miał dwóch, kolejno Kyle’a Christnera i Scotta Koziola. Żaden z nich nie udzielał się już później w zespole. Producentem płyty został Don Gilmore.
Hybrid Theory przyniósł Linkin Park światową sławę i sprzedał się w ponad 30 milionach egzemplarzy, co czyniło go najpopularniejszym albumem debiutanckim w XXI wieku i najlepiej sprzedającym się debiutem od czasów Appetite for Destruction Guns N’ Roses. Album ten doprowadził do szczytu popularności nu metalu i bywa uznawany za najlepszy w całej dotychczasowej dyskografii zespołu.
Hybrid Theory wyróżniono złotą płytą w Singapurze, platynową w Argentynie, Austrii, Brazylii, Finlandii, Francji, na Węgrzech, we Włoszech, w Japonii, Meksyku, Holandii, Polsce, Hiszpanii, Szwecji i Szwajcarii, podwójną platynową w Belgii, potrójną platynową w Niemczech, poczwórnie platynową w Danii, pięciokrotnie platynową w Australii, Kanadzie, Nowej Zelandii i Wielkiej Brytanii, a w Stanach Zjednoczonych dwunastokrotnie platynową. Pomimo tego sukcesu jedynym krajem, w którym Hybrid Theory dotarła do pierwszego miejsca listy sprzedaży jest Nowa Zelandia.
Pierwszym singlem promującym płytę był „One Step Closer” wydany 28 września 2000 roku, który zdobył sporą popularność. 1 maja 2001 roku zostają wydane dwa single: „Crawling” (pierwszy z przebojów grupy, nagrodzony Grammy w kategorii najlepszy hardrockowy występ) oraz „Papercut”. 20 listopada natomiast ma miejsce premiera ostatniego singla – „In the End”. Jest to po dziś dzień jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych utworów Linkin Park. Dotarł on do drugiego miejsca w zestawieniu Billboard Hot 100, co jest najwyższą pozycją w historii zespołu. Wydane zostały też trzy single promocyjne – „With You”, „Points of Authority” i „Runaway”.
16 stycznia 2001 roku Linkin Park po raz pierwszy wystąpili w amerykańskiej telewizji, grając w programie Late Night with Conan O’Brien „One Step Closer”.
Tego samego dnia, co „In the End” zespół wydał wideo koncertowe Frat Party at the Pankake Festival, które otrzymało złotą płytę w Australii, Brazylii, Wielkiej Brytanii, a platynową w Stanach Zjednoczonych.
1 kwietnia ukazał się singiel grupy The X-Ecutioners złożonej z DJ-ów wirtuozów zatytułowany „It’s Goin’ Down”, nagrany wspólnie z Mr. Hahnem i Shinodą, który osiągnął sporą rozpoznawalność. Nagraniu towarzyszył teledysk, którym wystąpili niezaangażowani w projekt Bourdon oraz Phoenix, a także wokalista i gitarzysta Static-X, Wayne Static. Ponadto cameo wystąpili Bennington, Delson oraz wiele znanych postaci ze świata muzyki.
7 maja 2002 roku miała miejsce premiera minialbumu In the End: Live & Rare, na którym znajdują się pozycje zarówno studyjne – nowe i z Hybrid Theory, jak i ich wersje koncertowe zarejestrowane w Londynie.
Zawarte na Hybrid Theory piosenki zostały w wersji zremiksowanej umieszczone na wydanej 30 lipca 2002 roku płycie Reanimation, co zostało uznane przez krytykę za typowy przykład „odcinania kuponów”, niemniej, album ten sprzedał się w zawrotnej liczbie miliona egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych, a na całym świecie sprzedaż wyniosła ponad 1,5 miliona, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się albumów remiksowych wszech czasów. Był promowany przez singiel „Pts.Of.Athrty”.
W 2002 roku Delson i Shinoda założyli własną wytwórnię płytową, Machine Shop Recordings, która od tej pory wydawała wszystkie płyty Linkin Park.
Meteora i przerwa w działalności: 2003–2006 mały|244x244px|Koncert Linkin Park w 2006 roku 17 marca 2003 roku światło dzienne ujrzał nowy singiel LP zapowiadający drugi album studyjny. Zatytułowano go „Somewhere I Belong” i choć zdobył znaczną popularność, to dotarł on do pierwszego miejsca listy przebojów tylko w Nowej Zelandii, pokrył się srebrem w Wielkiej Brytanii, a złotem we Włoszech i w Australii.
Na kilka dni przed premierą krążka Bennington zapowiedział, że nie spodziewa się, żeby dał on radę powtórzyć niebywały sukces Hybrid Theory. Powiedział:
Ogromny sukces Hybrid Theory jest taki jaki jest – po prostu przytłaczający. Płyta ukazała się we właściwym czasie, gwiazdy były pomyślne i wydarzyło się coś magicznego. Ale raczej nie ma szans, żeby to powtórzyć. Postawmy sprawę jasno – tego nie da się powtórzyć. W moim przekonaniu to także zbyt pompatyczne. Nie spodziewamy się, że mamy aż tylu fanów i że ponownie odniesiemy tak ogromny sukces.
Nowa płyta Linkin Park – Meteora wydana 24 marca 2003 roku – mimo że zawierała zaledwie 36 minut materiału, została przyjęta ciepło przez fanów, jak i krytyków. Producentem ponownie został Don Gilmore. Do albumu dołączono wideo The Making of Meteora przedstawiające kulisy pracy nad albumem. Zespół zapowiedział, że brzmienie nowego albumu będzie dużo cięższe od poprzedniego.