Szwecja uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1958. W latach 1959–1979 konkursem w kraju zajmował się nadawca Sveriges Radio, od 1980 tę funkcję pełni Sveriges Television.
Pierwszy reprezentant Szwecji został wybrany przez telewizyjną komisję złożoną z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli Stowarzyszenie Szwedzkich Kompozytorów. Od 1959 reprezentant kraju wyłaniany jest podczas Melodifestivalen.
Szwecja siedmiokrotnie zwyciężyła w finale konkursu: w 1974 (ABBA z utworem „Waterloo”), 1984 (Herreys z „Diggi-Loo Diggi-Ley”), 1991 (Carola z „Fångad av en stormvind”), 1999 (Charlotte Nilsson z „Take Me to Your Heaven”), 2012 (Loreen z „Euphoria”), 2015 (Måns Zelmerlöw z „Heroes”) i 2023 (Loreen z „Tattoo”). Konkurs siedem razy odbył się w Szwecji: trzykrotnie w Sztokholmie (1975, 2000, 2016), trzykrotnie w Malmö (1992, 2013, 2024) i raz w Göteborgu (1985).
Szwecja była jednym z krajów, które jako pierwsze wprowadziły głosowanie telewidzów podczas konkursu w 1997.
Historia Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji Lata 50. i 60. thumb|Alice Babs podczas 3. Konkursu Piosenki Eurowizji w Hilversum (1958) Szwedzki nadawca publiczny Sveriges Radio zadebiutował w Konkursie Piosenki Eurowizji podczas trzeciego konkursu, który został rozegrany w 1958. Reprezentanta kraju wyłoniła komisja złożona z pracowników Sveriges Television i przedstawicieli „Svenska Kompositörer Av Populärmusik”. Spośród 152 propozycji wybrano Alice Babs z utworem „Samma stjärnor lysa för oss två”. Piosenkarka nie zgodziła się na warstwę tekstową piosenki (autorstwa Gunnara Werséna), dlatego jej treść zmieniono, a finalną wersję zatytułowano „Lilla stjärna”. 12 marca Babs zajęła czwarte miejsce w finale konkursu. Wersén nie wyraził zgody na nagranie wersji studyjnej utworu, dlatego jedyne dostępne nagranie „Lilla stjärna” pochodzi z występu Babs na Eurowizji i znalazło się na składance pt. Melodifestivalen 40 år: Vinnarna wydanej w 1994.
W 1959 reprezentanta kraju w 4. Konkursie Piosenki Eurowizji wyłoniono w programie telewizyjnym Säg det med musik: stora schlagertävlingen. W finale konkursu, zorganizowanego 29 stycznia w Cirkus Arena, zwyciężyła Sim Malmkvist z utworem „Augustin” Bo Harry’ego Sandina i Åke’a Gerharda. Kilka dni później nadawca Sveriges Radio poinformował, że jeszcze przed rozegraniem eliminacji zdecydował, że reprezentantką kraju na Eurowizji będzie Brita Borg. 11 marca 1959 w Cannes piosenkarka z utworem „Augustin” zajęła dziewiąte miejsce w finale Eurowizji 1959.
W 1960 telewizja STV kontynuowała format preselekcji Säg det med musik, które składały się z koncertu półfinałowego i finałowego. 28 grudnia 1959 w nietransmitowanym przez telewizję półfinale wystąpiło ośmioro wokalistów, a każdy z nich wykonał po jednym utworze. Komisja jurorska wybrała cztery piosenki, które zakwalifikowały się do finału zorganizowanego 2 lutego 1960 w Cirkus Arena. Każdą piosenkę zaprezentowano dwa razy (najpierw przy akompaniamencie dużej orkiestry, a potem – małej), przy czym za każdym razem była wykonana przez innego uczestnika. Czteroosobowa komisja jurorska zdecydowała, że utworem reprezentującym Szwecję w 5. Konkursie Piosenki Eurowizji będzie „Alla andra får varann” Ulfa Källqvista i Åke Gerharda. Do wykonania piosenki w konkursie wybrano Siw Malmkvist, która 29 marca zajęła z nią 10. miejsce w finale Eurowizji. thumb|Siw Malmkvist podczas Melodifestivalen 1961 Do szwedzkich eliminacji w 1961 zgłoszono prawie 550 utworów, a pięć z nich dopuszczono do finału, który odbył się 6 lutego w Cirkus Arena. Każda z piosenek zaprezentowana była dwukrotnie, za każdym razem przez różnych wokalistów, a komisja sędziowska wskazała osobno najlepszy utwór („April, April”) i wykonawcę (Siw Malmkvist), który miał zostać reprezentantem Szwecji podczas 6. Konkursu Piosenki Eurowizji. Malmkvist podczas występu po ogłoszeniu wyników zapomniała tekstu, co ją rozbawiło i uniemożliwiło dalsze śpiewanie. TVS w wyniku tego incydentu odmówiła Malmkvist wyjazdu na konkurs, a nową reprezentantką Szwecji na Eurowizji 1961 została Lill-Babs, która 18 marca zajęła 14. miejsce w finale konkursu.
Słaby wynik zajęty przez Szwecję podczas konkursu w 1961 sprawił, że lokalni wykonawcy nie byli zainteresowani udziałem w eliminacjach do 7. Konkursu Piosenki Eurowizji. Do Eurovisionsschlagern 1962 zgłoszono jedynie siedem utworów, spośród których jedna („Kärlek och pepparrot” Ollego Adolphsona) została zdyskwalifikowana z powodu zbyt wcześniej daty premiery, co naruszało regulamin konkursu. Każdy konkursowy numer wykonywało dwoje artystów. Po raz pierwszy w historii o wynikach zdecydowali telewidzowie, którzy głosowali za pomocą kart pocztowych. Największą liczbę 102 327 głosów zdobyła piosenka autorstwa Åke’a Gerharda i Ulf Källqvist „Sol och vår”, a na reprezentantkę wybrano Inger Berggren, która 18 marca zajęła siódme miejsce w finale Eurowizji.
Do udziału w selekcjach Eurovisionsschlagern 1963 nadesłano 816 utworów, a 12 z nich dopuszczono do finału, który odbył się 16 lutego w Cirkus Arena. Każdy utwór wykonywany był dwa razy: z dużą i małą orkiestrą oraz przed dwóch różnych wokalistów. Do formatu przywrócono komisję sędziowską, natomiast zrezygnowano z głosowania za pomocą kart pocztowych. Pierwsze miejsce zdobył utwór „En gång i Stockholm”, który w finale 8. Konkursu Piosenki Eurowizji wykonała Monica Zetterlund. 23 marca zajęła w finale konkursu ostatnie miejsce bez dorobku punktowego.
W 1964 telewizja SVT z powodu strajku wytwórni płytowych i lokalnych piosenkarzy nie wzięła udział w 9. Konkursie Piosenki Eurowizji, lecz mimo to transmitowała finał. Po roku przerwy wróciła do udziału w konkursie, deklarując występ w finale organizowanym w Neapolu. Reprezentantem kraju został Ingvar Wixell, dla którego piosenkę wyłoniono podczas koncertu selekcyjnego. Do siedziby SVT przysłano osiem kompozycji, z których Wixell odrzucił dwie, a resztę wykonał 13 lutego podczas koncertu Svensk Sångfestival 1965 na wyspie Djurgården w Sztokholmie. Wszystkie utwory zaśpiewane były po szwedzku, a o wygranej zdecydowało 11 jurorów regionalnych. Największą liczbę 50 punktów zdobył utwór „Annorstädes vals” autorstwa Daga Wiréna i Alfa Henriksona. 20 marca Wixell wystąpił w finale Eurowizji z anglojęzyczną wersją piosenki („Absent Friend”), która była pierwszym utworem ze Szwecji wykonanym w konkursie w innym języku niż narodowy,2 zajął 10. miejsce. thumb|Östen Warnerbring podczas Konkursu Piosenki Eurowizji (1967) W 1966 telewizja SVT zmieniła zasady programu Svensk Sångfestival 1966, rezygnując z prezentacji piosenek przez dwóch różnych artystów. Do eliminacji zgłoszono 898 utworów, a 10 z nich dopuszczono do finału, przy czym niektórzy wokaliści (tj. Carli Tornehave, Gunnar Wiklund, Svante Thuresson) zaśpiewali podczas selekcji po dwa utwory. Finał festiwalu odbył się 29 stycznia, a zwycięzcę wyłoniło 11 jurorów regionalnych. Zwyciężył duet Lill Lindfors i Svante Thuresson z piosenką „Nygammal vals (eller hip man svinaherde)”, z którą 5 marca zajęli drugie miejsce w finale 11. Konkursu Piosenki Eurowizji w Luksemburgu. Na scenie towarzyszył im Sahib Shihab.
Wysokie miejsce zajęte przez Szwecję podczas konkursu w 1966 spowodowało wzrost zainteresowania eliminacjami Melodifestival wśród lokalnych twórców. Do siedziby nadawcy SVT nadesłano ok. 1,8 tys. propozycji, spośród których 16-osobowa komisja jurorska wyselekcjonowała najpierw 225, a później 35 kompozycji, które później nagrano z akompaniamentem, by do finału dopuścić 10 piosenek. Finał Melodifestivalu odbył się 24 lutego w Cirkus Arena, w głosowaniu jurorów zwyciężył Östen Warnerbring z utworem „Som en dröm”, dzięki czemu został reprezentantem kraju w 12. Konkursie Piosenki Eurowizji w Wiedniu. 8 kwietnia zajął ósme miejsce w finale konkursu.
Do udziału w eliminacjach Melodifestival 1968 zgłoszono 2233 piosenki, a do finału dopuszczono 10 z nich. W finale zwyciężył Claes-Göran Hederström, który za wykonanie utworu „Det börjar verka kärlek, banne mig” Petera Himmelstranda otrzymał 23 punkty. Finał 13. Konkursu Piosenki Eurowizji, rozgrywany 6 kwietnia, był pierwszym transmitowanym przez SVT w kolorze. Hederström zajął w nim piąte miejsce.
W 1969 stacja SVT odnotowała wówczas rekordową liczbę 2402 piosenek nadesłanych do eliminacji Melodifestival 1969, których finał został rozegrany 1 marca. Największą liczbę 31 punktów od jury zdobyły dwie piosenki: „Judy min vän” Tommy’ego Körberga i „Hej clown” Jana Malmsjö, dopiero w dodatkowym głosowaniu, w stosunku głosów 54/45, zwyciężył utwór w wykonaniu Körberga. Piosenka została napisana w języku angielskim („Dear Mrs. Jones”), ale na potrzeby Melodifestival zmieniono jej tekst na szwedzki. 29 marca Körberg zajął dziewiąte miejsce w finale 14. Konkursu Piosenki Eurowizji w Madrycie.
Lata 70. Nierozstrzygnięcie remisu pomiędzy czterema krajami podczas finału konkursu w 1969 doprowadziło do bojkotu Eurowizji m.in. przez Szwecję. Telewizja nie wzięła udziału w konkursie w 1970 i go nie transmitowała. W 1971 wysłała reprezentanta na 16. Konkurs Piosenki Eurowizji w Dublinie. Reprezentanta wyłoniła w nowy sposób – od 23 stycznia do 20 lutego w ramach programu Hylands hörn zorganizowała pięć półfinałów, a w każdym z nich dopuściła do udziału po trzech kandydatów: zespół Family Four, Tommy’ego Körberga i Sylvię Vrethammar. Do preselekcji zgłoszono 1164 utworów, a zwycięzców poszczególnych rund wskazywali widzowie w głosowaniu telefonicznym. W każdym z półfinałów zwyciężył zespół Family Four, dlatego w wielkim finale, który odbył się 27 lutego, zaprezentował pięć zgłoszonych przez siebie utworów. Największą liczbę 22 głosów otrzymała piosenka „Vita vidder”. 3 kwietnia wystąpili w finale konkursu i zajęli szóste miejsce.
Telewizja SVT wyłoniła reprezentanta na 17. Konkurs Piosenki Eurowizji poprzez format Melodifestival, do którego wybrała 10 finalistów, a następnie zorganizowała konkurs na piosenkę. Uczestnicy mogli sami wybrać utwór, który zaprezentowali w finale rozgrywanym 12 lutego 1972. Najwięcej punktów od jurorów (24) zdobyła grupa Family Four z piosenką Håkana Elmquista „Härliga sommardag”. Zespół został pierwszym reprezentantem Szwecji, który powrócił do konkursu i wystąpił w nim dwa lata z rzędu. 25 marca zajął 13. miejsce w finale.
Do selekcji Melodifestival 1973 telewizja SVT zaprosiła wybranych kompozytorów. 10 lutego w finale wystąpiło 10 uczestników. Zwyciężył duet Malta z piosenką „Sommar’n som aldrig säger nej” Larsa Forssella, Carl-Axela i Monique Dominique. Przed rozegraniem 18. Konkursu Piosenki Eurowizji reprezentanci zmienili nazwę swojego projektu na Nova, ponieważ konkurs transmitowała telewizja z Malty. Zgodnie z nowym regulaminem konkursu nie trzeba było już śpiewać w języku narodowym, więc reprezentanci Szwecji przearanżowali piosenkę „Sommar’n som aldrig säger nej” i 7 kwietnia w finale przedstawili jej anglojęzyczną wersję – „You’re Summer”. Zajęli piąte miejsce. Podczas występu orkiestrze dyrygowała Monique Dominique, pierwsza kobieta dyrygent w historii konkursu. thumb|ABBA – zwycięzcy konkursu w 1974 Do selekcji Melodifestival 1974 do 19. Konkursu Piosenki Eurowizji zaproszeni zostali wybrani przez telewizję kompozytorzy. Spośród 10 uczestników finału zwycięzcę wybierało regionalne jury. W finale, rozegranym 9 lutego w siedzibie Sveriges Radio, największą liczbę 302 punktów otrzymał utwór „Waterloo” zespołu ABBA, który już rok wcześniej wziął udział w Melodifestival, ale z utworem „Ring Ring (bara du slog en signal)” zajął trzecie miejsce, a w eliminacjach w 1974 zaprezentował także drugą piosenkę – „Hasta Manana”. 6 kwietnia ABBA wystąpiła w finale Eurowizji, w którym wykonała anglojęzyczną wersję „Waterloo”. Zajęła pierwsze miejsce, zdobywając 24 punkty. Po finale piosenka stała się światowym hitem i doczekała się kilku wersji językowych oraz licznych coverów, a także znalazła się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej musicalu „Mamma Mia!”.