Świadkowie Jehowy w Rosji – społeczność religijna w Rosji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. W 2020 roku społeczność ta liczyła około 175 000 głosicieliZbory i grupy rosyjskojęzyczne działają również w Argentynie, Armenii, Austrii, Azerbejdżanie, Belgii, Białorusi, Brazylii, Bułgarii, Chile, Chorwacji, Cyprze, Czarnogórze, Czechach, Danii, Dominikanie, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Gruzji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Izraelu, Kanadzie, Kazachstanie, Kirgistanie, Korei Południowej, Litwie, Luksemburgu, Łotwie, Meksyku, Mołdawii, Niemczech, Norwegii, Nowej Zelandii, Polsce (Biała Podlaska, Białystok, Błonie, Bolesławiec, Bydgoszcz, Chojnice, Częstochowa, Gdańsk, Gorzów Wielkopolski, Grabów n. Prosną, Jelcz-Laskowice, Katowice, Kielce, Koszalin, Kraków (2), Legionowo, Lublin, Łódź, Olsztyn, Opole, Piła, Poznań (2), Sandomierz, Skoczów, Słupsk, Sosnowiec, Szczecin, Tczew, Toruń, Tychy, Wałbrzych, Warszawa (3), Wejherowo, Wrocław (4), Wyszków, Zawiercie, Zielona Góra), Portugalii, Rumunii, Serbii, Słowacji, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Szwecji, Turcji, Węgrzech, Ukrainie, Uzbekistanie, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zgromadziło się około 300 000 osób. Jedna z 27 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekraczała 100 000 głosicieli. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.
20 kwietnia 2017 roku, po kilkunastu latach stopniowego ograniczania działalności Świadków Jehowy, rosyjski Sąd Najwyższy zdelegalizował Centrum Administracyjne Świadków Jehowy w Rosji oraz wszystkie prawnie zarejestrowane lokalne organizacje religijne (LRO), którymi posługiwali się Świadkowie Jehowy i orzekł „przepadek na rzecz Federacji Rosyjskiej wszelkiej własności zlikwidowanej organizacji religijnej”. Wyrok ten został podtrzymany przez Sąd Najwyższy 17 lipca 2017 roku, co w praktyce oznaczało zakaz działalności na terenie Rosji.
Po wydaniu wyroku o delegalizacji lokalnych organizacji religijnych Świadkowie Jehowy w Rosji zbierali się jako grupy osób czytających Biblię, które łączą podobne przekonania. Od 2018 roku nie mogą już się jawnie spotykać.
Do grudnia 2025 roku w 76 regionach funkcjonariusze Policji i Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB), w tym zamaskowani z bronią automatyczną w ręku, przeprowadzili akcje przeciw nim (za udział w spotkaniach religijnych grozi kara od 2 do 10 lat więzienia). Przeprowadzono 2263 rewizje w mieszkaniach (489 w 2019 roku, 477 w 2020 roku, 382 w 2021 roku, 200 w 2022 roku oraz 183 w 2023 roku)**** . Postępowanie karne toczyło się przeciw 897 osobom (w wieku od 20 do 91 lat); nazwiska ponad 500 osób umieszczono na liście „ekstremistów”, ponad 370 miało lub ma nadal zakaz opuszczania swojej miejscowości, wydano 329 wyroków skazujących w zawieszeniu (87 miało dozór elektroniczny), 659 osób zostało aresztowanych lub otrzymało wyroki skazujące do 8 lat pozbawiania wolności. Rosyjskie sądy nadal wysyłają do więzień ciężko chorych niepełnosprawnych, w tym tych, którzy nie mogą tam przebywać z powodów zdrowotnych***.
W grudniu 2025 roku 182 osoby były nadal uwięzione, 16 osób przebywało w areszcie domowym, a ponad 380 osób miało nałożone ograniczenia w przemieszczaniu się. Do grudnia 2025 roku skazano 659 osób. 212 członków wyznania otrzymało wyroki bezwzględnego pozbawienia wolności, ponad 500 ukarano wysoką grzywną, a 329 uznano za winne i skazano na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu, co oznacza, że jeśli sędzia uzna, że skazany złamał warunki zawieszenia, to sąd może zarządzić odbycie orzeczonej kary. Pozostałe sprawy przeciw 897 osobom są w toku*. Wpisanie ponad 500 Świadków Jehowy na listę „ekstremistów” – która jest publicznie dostępna – sprawia, że są napiętnowani, a wielu z nich uniemożliwia znalezienie pracy. Zablokowano im konta bankowe, mają trudności z uzyskaniem lub odnowieniem ubezpieczenia, sprzedażą nieruchomości, zarządzaniem inwestycjami, otrzymaniem spadku oraz z zakupem kart SIM do telefonów komórkowych. Procesy wierzących nie kończą się w chwili uwolnienia z kolonii. W terminie wyznaczonym przez sąd nie mogą opuszczać miejsca zamieszkania. Na kilka miesięcy zakładana im jest elektroniczna bransoleta. Wielu osobom po odbyciu kary zabrania się pracy, m.in. w edukacji.
Postępowania karne wszczyna się przeciwko całym rodzinom. Do końca listopada 2023 roku objęto nimi co najmniej 71 rodzin.
Rosja była (do czasu jej wystąpienia) jedynym krajem członkiem Rady Europy, który zakazał działalności Świadków Jehowy. Świadkowie Jehowy złożyli ponad 40 wniosków do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczących rażącego naruszania wolności wyznania w Rosji.
Historia do roku 1991 Początki Już w roku 1887 na terenie Rosji pojawili się pierwsi czytelnicy „Strażnicy Syjońskiej” . W roku 1891 przebywał z wizytą w Rosji Charles Taze Russell. W tym samym roku Siemion Kozlicki, który C.T. Russella i wierzenia Badaczy Pisma Świętego poznał w trakcie pobytu w Stanach Zjednoczonych, za śmiałe głoszenie w Moskwie został zesłany bez procesu na roboty na Syberię. Później trafił do miejscowości Buktyrma na wschodzie Cesarstwa Rosyjskiego (obecnie w Kazachstanie), gdzie prowadził działalność kaznodziejską do śmierci w roku 1935.
W roku 1904 mała grupa rosyjskich Badaczy Pisma Świętego powiadomiła w liście Biuro Główne, że z trudnościami docierają do nich publikacje biblijne, zatrzymywane i cenzurowane przez władze carskie. W roku 1907 członkowie niemieckiego Kościoła baptystów w Rosji otrzymali pocztą książki z serii Brzask Tysiąclecia w języku niemieckim, skutkiem czego 15 z nich przyjęło wierzenia Badaczy Pisma Świętego.
W sierpniu 1911 roku do Rosji w podróży poślubnej przyjechało małżeństwo Martha i Hermann Herkendell z Niemiec, które podróżując po kraju prowadziło działalność kaznodziejską wśród ludności niemieckojęzycznej. W tym czasie istniały już rozproszone grupki Badaczy Pisma Świętego. Herkendellowie próbowali ponownie udać się do Rosji, ale nie otrzymali zgody na przyjazd. Osobom zainteresowanym wysyłano jednak literaturę w języku niemieckim. W tym samym roku Hipolit Oleszyński w trakcie pobytu w Warszawie wydał w języku rosyjskim w nakładzie 10 tysięcy egzemplarzy broszurę pt. Gdzie są umarli? Co Biblia mówi o piekle?.
W roku 1912 C.T. Russell odwiedził Finlandię, która należała wtedy do Imperium Rosyjskiego. Postanowiono wówczas otworzyć biuro w Finlandii. 25 września 1913 roku władze rosyjskie zezwoliły na prowadzenia Biura Towarzystwa Strażnica na terenie Finlandii. Biuro reprezentował Kaarlo Harteva.
Krótko przed wybuchem I wojny światowej przedstawiciel Towarzystwa Strażnica, Joseph F. Rutherford, odbył podróż służbową do kilku krajów. Odwiedził również Polskę i w Łodzi spotkał się z Badaczem Pisma Świętego o nazwisku Dojczman. W wyniku tego spotkania rodzina Dojczmanów wyruszyła w podróż ewangelizacyjną do Rosji. Podróż ta miała potrwać dwa miesiące, jednak w wyniku wybuchu najpierw I wojny światowej, a później wojny domowej pobyt Dojczmanów w Rosji przeciągnął się i do Polski wrócili w 1921 roku.
W roku 1914 kilkudziesięciu członków wyznania z Rosji uczestniczyło w zgromadzeniu w Dreźnie, gdzie obejrzeli również Fotodramę stworzenia.
Działalność na terenach należących w tamtym czasie do Cesarstwa Niemieckiego Pierwsze wzmianki o działalności w Królewcu (Königsberg) i w Ponarth (obecne Dimitrowo) pochodzą z 1905 roku, a od maja 1906 roku grupy niemieckojęzyczne na terenie Prus Wschodnich należących do Cesarstwa Niemieckiego, (obecnie na terenie obwodu królewieckiego w Rosji) w Królewcu i jego okolicach, m.in. w Insterburgu (obecny Czerniachowsk), Irglaken (obecne Kalinkowo), Kalkappen, Skaisgirren (obecne Bolszakowo), Sodehnen (obecne Krasnojarskoje), Tapiau (obecny Gwardiejsk), Tilsit (obecny Sowieck) i Zinter (obecne Korniewo), odwiedzali przedstawiciele niemieckiego biura, pielgrzymi m.in.: Koetitz (1906; Insterburg, Tylża, Królewiec (Königsberg) i okolice), Hermann Herkendell (1910, 1911, 1914, 1918, 1920), Paul Balzereit (1913), Bernhard Buchholz (1915, 1919, 1920), Max Cunow (1916) i Karl Wellershaus (1917–1919)** **. W okolicach Królewca działały niewielkie grupy niemieckojęzycznych Badaczy Pisma Świętego.
Około 5500 osób wysłuchało wykładu publicznego, który się odbył 12 grudnia 1922 roku w największej sali koncertowej ratusza w Królewcu. Niemieckojęzyczny pielgrzym Albert Friedrich Rekett wraz z żoną działał w Królewcu, Pillau (obecny Bałtyjsk) i Gumbinnen (obecny Gusiew). Trwało to do 13 marca 1936 roku, kiedy został aresztowany przez gestapo.
W Królewcu organizowano niemieckojęzyczne kongresy, odbyły się one m.in. w marcu 1920 roku, w lipcu i w październiku 1928 roku oraz w marcu 1932; w tym samym roku zgromadzenie odbyło się również w Tilsit i Instenburgu. W 1934 roku Heinz Bernecker z Królewca został wysłany do obozu pracy na terenie Prus Wschodnich. Od 1938 do 1942 roku był zatrzymywany za swoje przekonania religijne. Gdy 19 czerwca 1942 roku został zgilotynowany w więzieniu Brandenburg-Görden, jego żona Elżbieta była uwięziona w KL Ravensbrück. Paul i Joseph Rehwaldowie, także z Królewca, zostali osadzeni w KL Sachsenhausen, a Hans Rehwald został stracony 1 lutego 1943 roku w Królewcu. Z ośmioosobowej rodziny Rehwaldów, matka, czterech synów i ich siostra zostało uwięzionych za trwanie w wierności swojej wierze (na dwóch braciach Rehwald wykonano wyroki śmierci). Większość Świadków Jehowy z tego miasta została wysłana do obozów koncentracyjnych.
Czasy od powstania ZSRR thumb|240px|„Strażnica” w języku rosyjskim (lipiec 1925) W 1917 mieszkańcy Rosji utracili swobody religijne. Do roku 1923 wzmógł się sprzeciw wobec religii. Podejmowano starania, by pomimo cenzury dostarczać publikacje biblijne do Rosji. W roku 1925 zaczęto wydawać czasopismo „Strażnica” w języku rosyjskim (do roku 1964 nosiło ono tytuł „Башня стражи”, a następnie „Сторожевая башня”). „Strażnicę” i inne publikacje w języku rosyjskim drukowano poza granicami ZSRR. Rosyjskojęzyczni czytelnicy publikacji biblijnych pojawili się w Australii, Finlandii, Francji, na Łotwie, w Paragwaju, Polsce, Stanach Zjednoczonych i Urugwaju. W niektórych krajach zaczęto organizować zebrania w języku rosyjskim i prowadzić działalność kaznodziejską. Zaczęły powstawać też rosyjskojęzyczne zbory, np. w Brownsville w stanie Pensylwania. W maju 1925 roku zorganizowano trzydniowe zgromadzenie w języku rosyjskim w Carnegie w Pensylwanii. Obecnych na nim było 250 osób, a 29 ochrzczono. W Stanach Zjednoczonych wykłady biblijne w języku rosyjskim były regularnie nadawane przez rozgłośnie radiowe.
W 1925 roku czterech Badaczy Pism Świętego mieszkało w Kurganie, pięciu w Szarapkinie i sześciu w Pawłowce.
W 1926 roku w obwodzie woroneskim działała prężna grupa Badaczy Pisma Świętego, której przewodzili Michaił Zinczenko i Mitrofan Bowin. Literaturę tłumaczył Trumpi, a następnie była ona powielana. W roku 1928 grupa ta liczyła 48 osób. Trumpi wyrażał nadzieję na zezwolenie przez władze na wydawanie literatury biblijnej w języku rosyjskim. Z tego względu Joseph F. Rutherford skierował do Moskwy George’a Younga. Przyjechał on 28 sierpnia 1928 roku i przebywał w Rosji do 4 października. W tym czasie złożył wniosek do władz o otworzenie Biura Oddziału w Moskwie. Choć nie otrzymał zgody, uzyskał jednak zezwolenie na wydrukowanie i rozpowszechnienie w Rosji 15 tysięcy egzemplarzy broszur Wolność dla ludzi oraz Gdzie są umarli?.
W 1928 roku Towarzystwo Strażnica otrzymało sprawozdania z uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa (Wieczerzy Pańskiej) z trzech zborów rosyjskich i kilku grup. Rok później rozgłośnia radiowa w estońskim Tallinnie rozpoczęła nadawanie dwa razy w miesiącu audycji Towarzystwa Strażnica, które były słyszane w Leningradzie przez następne trzy i pół roku, do czerwca 1934 roku.