It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego w lipcu i wydana na albumie Highway 61 Revisited w sierpniu 1965 r.

Historia i charakter utworu „It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry” wykorzystuje jeden z archetypicznych tematów bluesów – „kolej żelazną” czyli pociąg. Był on zawsze uważany za symbol męskości, męskiej mocy. Dylan – sam drobnej postury, co szczególnie dobrze jest widoczne w filmie Pat Garrett i Billy Kid – wychowywał się na „kowbojskim” serialu telewizyjnym „Gunsmoke”, którego bohaterem był Matt Dillon, od którego zaczerpnął w 1958 r. swój sceniczny pseudonim (bez żadnego związku z poetą walijskim Dylanem Thomasem, o którym nic nie wiedział). W 1963 r. podczas Newport Folk Festival Dylan tak chciał wszystkim imponować swoją męskością, że paradował z olbrzymim biczyskiem, z którego strzelał na lewo i prawo.

Jednak ten szybki blues został wzbogacony; Dylan zderzył tu męskość z emocjonalnością, a ściślej – z emocjonalnością poety podatną na zranienie. Dlatego utwór ten wyraża uczucia frustracji i samotności poprzez serię luźno powiązanych obrazów związanych ze związkami między kobietą a mężczyzną. Dylan aluzyjnie nawiązał tu także do śmierci Chrystusa „na szczycie wzgórza”.

Dylan właściwie nigdy nie wytłumaczył tytułu piosenki (ale też nikt go o to oficjalnie nigdy nie zapytał). Źródeł utworu można doszukać się w bluesach miejskich, które powstawały w latach 40. XX w. w takich miastach Środkowego Zachodu USA jak Kansas City i St. Louis. Pewne sformułowania poetyckie mają związek z „Poor Me” Charleya Pattona (nagranym 1 lutego 1934 w Nowym Jorku), „Milk Cow Blues” Kokomo Arnolda (nagranym 10 września 1934 w Chicago) oraz z tradycyjną piosenką „Rocks and Gravel”.

Piosenka ulegała twórczej ewolucji; początkowym (bo jeszcze z 15 czerwca) tytułem był „Phantom Engineer” i „Phantom Engineer Number Cloudy” jednak szybko została przemianowana na „It Takes a Lot to Laugh”. Al Kooper wspomina, że próbowali wielkiej ilości wariantów utworu. Dokonano kilkunastu nagrań piosenki, wiele z nich jest bardzo szybkich, dużo szybszych od wersji, która została ostatecznie wybrana z nagrań dokonanych 29 lipca.

Chociaż kompozycja ta wykonywana była w każdej dekadzie kariery Dylana, to stosunkowo rzadko. Była jednym z trzech utworów wybranych przez Dylana do wstrząśnięcia publiczności folkowej poprzez wykonanie jej na elektrycznych instrumentach na Newport Folk Festival w 1965 r.

Mocno bluesową wersją przedstawił Dylan publiczności podczas festiwalu Woodstock II w 1994 r.

Pod koniec 2003 r. dodał do utworu długie wirtuozerskie solo na harmonijce ustnej.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór 1965 16 czerwca 1965 – sesja nagraniowa do albumu w Columbia studio A w Nowym Jorku. Powstało ok. 10 wersji utworu. Prawdopodobnie 10 wersja została umieszczona na albumie The Bootleg Series 1-3 27 lipca 1965 – występ na Newport Folk Festival. Był to trzeci i ostatni utwór wykonany w wersji zelektryfikowanej. (Zobacz „Maggie's Farm”) 29 lipca 1965 – sesja nagraniowa do albumu w Columbia studio A w Nowym Jorku. Powstało 7 wersji utworu. Na acetacie (pierwotnej wersji albumu) piosenka ta znalazła się na pozycji 6.

1971 1 sierpnia 1971 – koncerty dla Bangladesz w Madison Square Garden w Nowym Jorku – wieczorny i nocny. Utwór ten został umieszczony zarówno na albumie The Concert for Bangladesh jak i na DVD Concert for Bangladesh (2005)

1974 Tournée po Ameryce 1974 (z grupą The Band) 9 stycznia 1974 – koncert w „Maple Leaf Gardens” w Toronto w prow. Ontario w Kanadzie. Było to pierwsze tournée Boba Dylana od czerwca 1966 r.

1975 Rolling Thunder Revue I część 15 listopada 1975 – nocny koncert (15) w „Convention Center” w Niagara Falls w stanie Nowy Jork 17 listopada 1975 – koncerty w „War Memorial Coliseum” w Rochester w stanie Nowy Jork; koncerty wieczorny i nocny 19 listopada 1975 – koncert w „Memorial Auditorium” w Worcester w stanie Massachusetts 20 listopada 1975 – koncert w „Harvard Square Theater” w Cambridge w stanie Massachusetts 21 listopada 1975 – nocny koncert w „Boston Music Hall” w Bostonie w stanie Massachusetts. To wykonanie piosenki zostało umieszczone na albumie The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue 25 listopada 1975 – koncert w „Civic Center” w Auguście w stanie Maine 1 grudnia 1975 – koncert w „Maple Leaf Gardens” w Toronto w Kanadzie 8 grudnia 1975 – koncert Night of the Hurricane w „Madison Square Garden” w Nowym Jorku

1976 Rolling Thunder Revue II część 20 kwietnia 1976 – koncert w „Bayfront Civic Center” w St. Petersburgu na Florydzie 19 maja 1976 – koncert w „Henry Levitt Arena” w Wichicie w stanie Kansas

1978 Światowe tournée 1978. Liczyło 114 koncertów pom. 20 lutego a 16 grudnia 1978 6 października 1978 – koncert (65) w „The Spectrum” w Filadelfii w stanie Pensylwania

1984 Europejskie tournée 1984 30 czerwca 1984 – koncert na „Stade Marcel Saupin” w Nantes we Francji

1988 Nigdy nie kończące się tournée. Rozpoczęło się ono 7 czerwca 1988 10 czerwca 1988 – koncert w „Greek Theatre” na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley w Kalifornii 13 września 1988 – koncert w „Civic Arena” w Pittsburgu w stanie Pensylwania

1989 15 czerwca 1989 – koncert w „Palacio de los Deportes” w Madrycie w Hiszpanii od czasu do czasu Dylan wykonywał utwór w latach 90. XX wieku i później

Dyskografia i wideografia Dyski Real Live (1984) Biograph (1985) MTV Unplugged (1995) The Bootleg Series Vol. 5: Bob Dylan Live 1975, The Rolling Thunder Revue (2002) The Bootleg Series Vol. 7: No Direction Home: The Soundtrack (2005)

Wersje innych artystów Michael Bloomfield, Al Kooper, Stephen Stills – Supersession (1968) Phluph – Phluph (1968) Blue Cheer – New! Improved! (1969) Martha Velez – Friends and Angels (1969) Jim Kweskin – American Aviator (1969) American Avatar – Love Comes Rolling Down (1969) Leon Russell – Leon Russell and the Shelter People (1971) Stoneground – Family Album(1972) Dinger Bell – Southern Country Folk (1972) Clean Living – Clean Living (11972) Jerry Garcia and Melr Saunders – Live at the Keystone {1973) The Earl Scruggs Revue – The Earl Scruggs Revue (1973); Family Portait (1976) Tracy Nelson – Trasy Nelson (1974) L.A. Jets – L.A, Jest (1976) Chris Gartner – The First (1976) Bad News Reunion – Two Steps Forward (1981); Last Orders Please (1996 Chris Farlowe – 14 Things to Think About (1982) Marianne Faithfull – Rich Kid Blues (1985) The Heart of Gold Band – Double Dose (1989) Steve Keene – Keene on Dylan (1990) Aquablue – Carousel of Dreams (1997) David Garfield – Tribute to Jeff Porcaro {1997) Phoebe Sbow – I Can’t Complain (1998) Steve Gibbons – The Dylan Project (1998) Richard Hunter – The Second Act of Free Being (1998) Kingfish – Sundown on the Forest (1999) Taj Mahal na albumie różnych wykonawców Tangled Up in Blues: The Songs of Bob Dylan Little Feat – Chinese Work Songs (2000) Andy Hill – It Takes a Lot to Laugh (2000) Grateful Dead – Postcards of the Hanging: Grateful Dead Perform the Songs of Bob Dylan (2002)

Bibliografia Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960−1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960–1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004.

Linki zewnętrzne

Akordy

Kategoria:Piosenki Boba Dylana Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1965 Kategoria:Piosenki wydane w roku 1965